Psychologist from Turkey

22 yaşında, mezuniyetine birkaç ders kalmıştı… Tutukluluk sürecinde eğitimi aksadı, mezuniyeti ertelendi. Ablasının düğününe katılamadı. Mehlika Sultan Şamlı’nın eğitimine ve özgürlüğüne kavuşması için ses olalım. Hayalleri yarım kalmasın. #MehlikaSultanŞamlı #EğitimHakkı

youtube.com/shorts/1bDzo4tEJ… Uyuyanlar Çağı..:

Bana Algoritmanı söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim. youtube.com/shorts/sluOlN554…

Terapi gibi bişey… İyi geldi. #terapi #kahve #müzik youtube.com/shorts/VgnL05MuQ…

Bağırsaklar sadece sindirim organı değildir. Bağırsak duvarında yer alan Enterik Sinir Sistemi, yaklaşık 100 milyon nöron içerir. Bu ağ, beyinden bağımsız refleksler üretebilir ve ruh hâliyle doğrudan ilişkilidir. Serotoninin büyük kısmı burada üretilir. Bu yüzden bağırsaklara “ikinci beyin” denir. Madem bu sistem bu kadar bağımsız ve etkilidir; mutluluğun yolu da sağlıklı, temiz ve helal olanla beslenmekten geçer. Yaklaşan Ramazan, ve içinde bulunduğumuz mübarek üç aylar, bedeni dinlendirirken bağırsak–zihin dengesini yeniden kurmak için bir fırsat olabilir. Yarın Regaip Kandili, şimdiden tebrik ederiz…

Çoğu insan gerçeği aramıyor. Kendini rahatlatan hikâyeyi arıyor. Bunun farkında olanların sunduğu ise çoğu zaman tedavi değil; inanman için yazılmış bir senaryo.

Bilgenin varlık nedeni, insanlara yardım etmektir, onları yargılamak değil. Bilge kişi hiçbir şeyi iki defa aynı şekilde görmez. Bilgeliğin en açık görüntüsü sürekli bir sevinçtir. Bilge mutluluğun ustasıdır. Bilge kişi; öğretilerinde öğrencilerine nasıl daha düzenli, bilinçli ve etkin düşüneceklerini öğretir. Bilge kendini, bilenlerden tamamıyla kurtarmıştır. Bilgenin düzeninin kuralı yoktur, o, yaşam doğasıyla akar. Yollar bilgenin işaretidir. Bilgeler kendi yollarına giderek öğretirler; sen de kendi ayaklarının üzerinde durabildiğinde bir bilge olacaksın. Bilge yaşayabildiği kadar değil, yaşaması gerektiği kadar yaşar. Bilgenin sana verebileceği en büyük hediye ise senden ayrılmaktır.

Berlin’deki Panel Üzerine Bir Düşünce Berlin’de yapılan o panelin yazılı anlatımını okurken, bir düşünce biçimiyle karşılaşılıyor aslında; bir inançtan öte, bir insanlık felsefesiyle. Sözlerin arasında öyle bir denge var ki, dinleyen ya da okuma gayreti gösteren biri, bu anlayışın merkezinde insana saygıyı hissediyor. İnsan, kimliğiyle değil, özüyle görülüyor. Hiç kimseye yukarıdan bakılmıyor; herkesin içinde bir kıymet, bir anlam arayışı olduğuna inanılıyor. Bu yaklaşımda sevgi, sadece duygusal bir kelime değil, ahlâkın ve inancın merkezine yerleşmiş bir sorumluluk gibi. “İslam bir devlet değil, bir ahlâk sistemidir.” Bu ifade, aslında tüm konuşmanın özeti gibi… Bir dine ait görünse de, evrensel bir insanlık çağrısı gibi duruyor, ki öyle. Adalet, merhamet ve özgürlük kavramları siyasetin değil, vicdanın diliyle ele alınıyor. Tabiata bakışta da derin bir sessizlik var. “Tabiat Allah’ın sessiz kitabıdır.” denilmiş; ve o cümle, doğanın yalnızca fiziksel değil, ruhsal bir tarafı olduğunu hissettiriyor. Ağaçlar, sular, rüzgâr — hepsi birer sessiz ayet okuyana. İnsan, o ayetleri fark ettiğinde hem çevresine hem kendine daha yumuşak davranmayı öğreniyor. Kadına dair söylenenler de dikkat çekici: Bir toplumun kalbi kadındır, ve o kalb incindiğinde toplum da hastalanır. Kadına değer vermek, aslında insanlığa saygı göstermek demektir. Bu bakışta kadın; merhametin, zarafetin ve adaletin merkezinde duruyor. Diyalog konusu ise belki de en güçlü olanı. Farklılıkları tehdit olarak değil, birlikte var olmanın doğal rengi olarak gören bir anlayış. Dinlemek, anlamak, ortak bir kelime bulmak… Adalet, bütün bu düşüncelerin omurgası gibi. Zulüm kimden gelirse gelsin yanlış, mazlum kim olursa olsun kıymetli. Gerçek adalet, yazılı kanunlarda değil, kalbin derinliklerinde başlıyor. İyilikse fark edilmeden yapılan bir dua gibi; sessiz, sade ama etkili. Bu metinlerin ve anlatıların ardında, insanı yücelten bir bakış var. Ne sadece dinî, ne de sadece felsefî… Bir ruh hâli, bir insanlık daveti gibi. Okudukça şunu fark ettiriyor: İnsanı, tabiatı ve farklılıkları sevmek ne de kıymetli…

Oda sessizdi. Dört mum yavaşça yanıyordu. Sessizlik içinde birden bir ses duyuldu. İlk mum konuştu: “Ben Barış’ım. İnsanlar beni yaşatmak için çabalamıyor. Kavga ve öfke hüküm sürüyor. Artık dayanamayacağım.” dedi ve yavaşça söndü. İkinci mum seslendi: “Ben İnanç’ım. İnsanlar artık bana ihtiyaç duymuyor. Kendi çıkarları uğruna beni unuttular. Artık ben de yanmayacağım.” Ve o da söndü. Üçüncü mum hüzünle konuştu: “Ben Sevgi’yim. İnsanlar beni bir kenara attı. En yakınlarını bile sevmeyi unuttular. Gücüm kalmadı.” dedi ve o da söndü. Tam o sırada bir çocuk odaya girdi. Üç mumun da sönmüş olduğunu görünce ağlamaya başladı: “Sizin sonuna kadar yanmanız gerekirdi. Neden söndünüz?” Dördüncü mum yumuşak bir sesle cevap verdi: “Korkma… Ben Umut’um. Ben yandıkça diğerlerini yeniden yakabiliriz.” Çocuk gözyaşlarını sildi, Umut mumunu aldı ve diğerlerini teker teker yaktı. Bu hikâye, insan ruhunun dört temel direğini anlatır: barış, inanç, sevgi ve umut. •Barış: İçsel huzurun sembolüdür. İnsan kendisiyle savaş halindeyse dış dünyada da barış bulamaz. •İnanç: Kendine, yaşama ve değerlere güven duygusudur. Güven sönünce, kişi yönsüz kalır. •Sevgi: Duygusal bağın ve empati yeteneğinin göstergesidir. Sevgisizlik insanı içten kurutur. •Umut ise psikolojide dayanıklılığın (resilience) sembolüdür; diğer tüm duygusal kaynakları yeniden canlandırabilen tek güçtür. Ve , “Umut varsa, yeniden başlayabiliriz.” Her insanın içinde, diğer sönen ışıkları tekrar yakacak küçük bir “çocuk” vardır. O çocuk, aslında iyileşme isteğimizin ta kendisidir.