St das die Deutschland, die Sie sich erträumen? Eine in ihren Entscheidungen abhängige Bundesrepublik von der islamischen Türkei? Am selben Tag, an dem Libyen das türkisch-libysche Memorandum ratifiziert und Ankara seine Ansprüche im östlichen Mittelmeer gegen Griechenland und Zypern festigt, postet Merz eine Dankeshymne an die türkischen Gastarbeiter. Das ist kein Zufall. Das ist die Angst eines Kanzlers, der sich nicht traut, den kulturellen und demografischen Wandel durch die türkische Zuwanderung offen anzusprechen – aus Furcht vor Erdoğan und den Stimmen der türkeistämmigen Deutschen. Während die Türkei Macht projiziert, spielt Merz den Beschwichtiger. @BjoernHoecke @Alice_Weidel @KrahMax

Words have ZERO, ZERO deterrent value, against Ankara…. The ratification of the Turkey-Libya MoU is a deliberate test of European resolve. If you respond with another “deep regret + solidarity” statement, you confirm that the Union is still only an economic club and invite the next step. This includes Moscow! Immediate package I would propose an Economic shock ▪️Suspend key parts of the Customs Union (or freeze its functioning for dual-use and sensitive goods) within days. Turkey’s access to the European market is one of its largest economic lifelines. Partial or targeted suspension hits export revenue, industrial supply chains and investor confidence fast. ▪️Freeze all remaining pre-accession funds, IPA instruments and any EU-backed financing or guarantees. Publicly condition every euro on reversal of the MoU and concrete de-escalation. ▪️Targeted sanctions on Turkish entities and individuals directly linked to the maritime agreement, energy exploration in disputed zones, and the defence industry that benefits from it. Include secondary sanctions risk for European or third-country firms that facilitate activities under the MoU. ▪️Coordinated travel advisories and soft pressure on tourism flows, plus tighter scrutiny of Turkish banks and capital movements. The combination of trade friction, investment freeze and tourism uncertainty can quickly pressure the lira and inflation expectations. Military and operational signal ▪️Immediate, visible, coordinated naval presence by willing member states (France, Italy, Greece, Portugal, and others) in the Eastern Mediterranean, framed as protection of EU member states’ sovereign rights and freedom of navigation. Not a permanent armada, but a clear, rotating presence that makes further Turkish drilling or grey-zone operations riskier. ▪️Accelerate delivery of defensive systems and intelligence support to Greece and Cyprus. Make the military cost of escalation higher than the political gain Ankara calculates. ▪️Public declaration that any Turkish attempt to enforce the MoU against Greek or Cypriot rights will be treated as a direct challenge to EU member-state sovereignty, with further economic and operational consequences automatic. Diplomatic and legal follow-through ▪️Formally reaffirm in European Council conclusions that the MoU is null and void under international law, and instruct the Commission and External Action Service to actively lobby third countries and companies against any recognition or operational use of it. ▪️Link any future dialogue or cooperation (migration, energy, Black Sea, NATO burden-sharing) explicitly and publicly to reversal of this step and de-escalation. The logic is simple. Turkey responds to power balances, not to legalistic statements. A short, sharp economic and operational shock raises the domestic cost for Ankara enough that continuing the current course becomes expensive, while still remaining below the threshold of open military confrontation. Anything less is just another invitation to keep testing Europe…

Η ξεπερασμένη λογική του «ελεγχόμενου συμμάχου» 🧵🪡 Συνειδητοποίησα προσφάτως ότι παραμένει «ανοιχτό» ένα κεντρικό ζήτημα στρατηγικής αντίληψης. Κατά πόσον η Τουρκία παραμένει ένα «ελεγχόμενο» κράτος στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής λογικής του ΝΑΤΟ και της αμερικανικής εποπτείας, ή αν μεταβάλλεται σε αυτόνομη περιφερειακή δύναμη με δικές της βλέψεις. Η αντίληψη ότι, σε περίπτωση σοβαρής ελληνοτουρκικής κλιμάκωσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επέμβουν αυτόματα για να «τραβήξουν το αυτί» της Άγκυρας ανήκει σε μεγάλο βαθμό σε ένα πλαίσιο σκέψης των δεκαετιών 1970-2000. Τότε η Τουρκία ήταν οικονομικά, στρατιωτικά και τεχνολογικά εξαρτημένη από αμερικανικές πλατφόρμες (μαχητικά αεροσκάφη, Φρεγάτες, Άρματα μάχης, πυραυλικά συστήματα), η γεωπολιτική της ταυτότητα ήταν κυρίως νατοϊκή και οι εσωτερικές ισορροπίες επέτρεπαν σημαντικό αμερικανικό και δυτικό μοχλό επιρροής. Αυτή η πραγματικότητα έχει αλλάξει ριζικά. Η Τουρκία επιδιώκει συστηματικά στρατηγική αυτονομία. Επιδιώκει να καταστεί κέντρο επιρροής για τουρκογενείς πληθυσμούς και κράτη (Κεντρική Ασία, Καύκασος), να αναπτύξει εξαγωγική αμυντική βιομηχανία ικανή να καλύψει σημαντικό μέρος των νέων αγορών οπλικών συστημάτων και να μειώσει την εξάρτηση από αμερικανικές και ρωσικές πλατφόρμες. Αυτό δεν είναι θεωρητικό, αποτυπώνεται σε πολιτικές δηλώσεις, προγράμματα εξοπλισμών και βιομηχανική στρατηγική. Χώρες που επιδιώκουν τέτοιους στόχους δεν συμπεριφέρονται ως εξαρτημένοι σύμμαχοι. Η Τουρκία έχει επιταχύνει την ανάπτυξη εγχώριων συστημάτων που μέχρι πρόσφατα ήταν σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο των ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας. Η Τουρκία έχει αποκτήσει σημαντική ικανότητα σε μη επανδρωμένα συστήματα και σε πτυχές της «Επανάστασης στις Στρατιωτικές Υποθέσεις» (RMA) που σχετίζονται με ρομποτική και αυτονομία. Αυτά τα συστήματα δεν αποτελούν απειλή μόνο για την Ελλάδα τοποθετούν την Τουρκία σε μια μικρή ομάδα χωρών ικανών να παράγουν σύγχρονες stealth πλατφόρμες μάχης. Η πλήρης αυτονομία δεν έχει επιτευχθεί. Σημαντικά υποσυστήματα (ιδίως κινητήρες για το KAAN, ορισμένα ηλεκτρονικά και υλικά) εξακολουθούν να εξαρτώνται από ξένους προμηθευτές. Η εξάρτηση από δυτικές πλατφόρμες των προηγούμενων δεκαετιών δημιουργεί ακόμη μοχλούς πίεσης. Ωστόσο, η κατεύθυνση είναι σαφής… εντός της επόμενης δεκαετίας η Τουρκία αναμένεται να έχει ολοκληρώσει βασικές εγχώριες πλατφόρμες αέρος και ξηράς, να αυξήσει δραστικά την εγχώρια παραγωγή και να μειώσει την ευαισθησία της σε εξωτερικές πιέσεις. Όταν μια χώρα διαθέτει αυτόνομη ικανότητα παραγωγής και εξαγωγής προηγμένων συστημάτων, η ικανότητα τρίτων να την «ελέγχουν» μειώνεται σημαντικά — ακόμη κι αν παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ. Η υπόθεση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν πάντα την πολιτική βούληση και την πρακτική ικανότητα να αποτρέψουν μια σοβαρή τουρκική κλιμάκωση είναι επισφαλής. Η αμερικανική πολιτική προτεραιότητα αλλάζει ανάλογα με την κυβέρνηση, τις παγκόσμιες εστίες και τα συμφέροντα της στιγμής. Η Τουρκία, από την πλευρά της, έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι μπορεί να ενεργεί αυτόνομα (Συρία, Λιβύη, Καύκασος, Αζερμπαϊτζάν, Ανατολική Μεσόγειος) όταν κρίνει ότι τα συμφέροντά της το επιβάλλουν. Για την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι η αποτροπή δεν μπορεί να βασίζεται κυρίως σε εξωτερικούς παράγοντες. Απαιτεί ρεαλιστική αποτίμηση των τουρκικών δυνατοτήτων (ιδίως μη επανδρωμένων και δικτυοκεντρικών συστημάτων), συνεχή ενίσχυση της εγχώριας και συμμαχικής αποτρεπτικής ικανότητας, στρατηγική επικοινωνία που ενημερώνει τους πολίτες για τις πραγματικές τάσεις, χωρίς είτε υποτίμηση και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό που δεν υποθέτει ότι οι ισορροπίες του παρελθόντος θα διατηρηθούν αυτόματα. Η μετάβαση από την ψυχροπολεμική αντίληψη σε μια πιο ρεαλιστική ανάγνωση της τουρκικής στρατηγικής δεν είναι θέμα γενεών μόνο. Είναι θέμα ακριβούς διάγνωσης. Οι χώρες που προσαρμόζουν εγκαίρως την αντίληψή τους μειώνουν τον κίνδυνο στρατηγικής έκπληξης. Οι χώρες που παραμένουν προσκολλημένες σε παλαιότερα μοντέλα τον αυξάνουν. 1/2⬇️

Να σου υπενθυμίσω ότι ξεκίνησα το 1821 στην Μάνη με πρώτη απελευθέρωση την πόλη της Καλμάτας και το 1921 ήμουν στα 40 χλμ έξω απο την Άγκυρα, 500 χλμ μακρυά απο τις ακτές της Σμύρνης, με τον Κεμάλ έντρομο, να μαζεύει τα αρχεία της Εθνοσυνέλευσης και να τρέχει προς το Ικόνιο… Ο πρώτος που δίδαξε κολύμπι τους παππούδες σου ήταν το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, στα ίσια στην Ναυμαχία της Έλλης στις 3 Δεκεμβρίου του 1912 που κολυμπούσατε έντρομοι να σωθείτε… και αυτό το κάναμε σε Στρατιώτες, όχι σε γυναικόπαιδα που το κάνατε στην Σμύρνη σαν κότες λυράτες που είστε… ηττηθήκαμε σε μια μάχη απο το 1919 που επιβιβαστήκαμε στην Σμύρνη και εσείς υποχωρούσατε μονίμως μέχρι τον Αύγουστο του 1921 στα αρχαία Ελληνικά εδάφη της Ιονίας… Οπότε όταν θα μιλάς για την Ελλάδα, θα μιλάς με σεβασμό, Μογγολάκια απο τις Στέπες…

Η «πούστικη» Αμερικανική Πολιτική των Δύο μέτρων και Δύο σταθμών.🧵🪡 Η αμερικανική πολιτική πώλησης οπλικών συστημάτων στην Ανατολική Μεσόγειο παρουσιάζει, εδώ και χρόνια, όπως προείπαμε μια εντυπωσιακή ασυμμετρία. Η Τουρκία απέκτησε μέσω FMS απο τις 🇺🇸 τον αερομεταφερόμενο πύραυλο SLAM-ER γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 2000, με τις παραδόσεις να ολοκληρώνονται κυρίως μετά το 2014. Το όπλο εντάχθηκε στα τουρκικά F-16 και χρησιμοποιείται επιχειρησιακά για αποστολές τακτικής αεροπορικής υποστήριξης ναυτικών επιχειρήσεων. Η 🇹🇷 είναι από τους ελάχιστους ξένους χρήστες που το διαθέτουν σε υπηρεσία εδώ και αρκετά χρόνια. Ο SLAM-ER δεν είναι απλώς ένα πύραυλος ή ένα όπλο που μας λείπει απο την φαρέτρα. Σχεδιάστηκε ακριβώς για να δίνει στο αεροσκάφος τη δυνατότητα να πλήττει στόχους υψηλής αξίας —χερσαίους ή ναυτικούς— από ασφαλή απόσταση, με ακρίβεια και με δυνατότητα διόρθωσης ή επαναστόχευσης κατά τη διάρκεια της πτήσης. Ένα τουρκικό F-16 μπορεί σήμερα να εκτοξεύσει το συγκεκριμένο βλήμα από απόσταση περίπου 270 χιλιομέτρων προς τον στόχο επιφανείας. Το όπλο κινείται υποηχητικά, ακολουθεί προγραμματισμένη πορεία με υποβοήθηση GPS/INS, μπορεί να πετάει χαμηλά πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και στο τελικό στάδιο ενεργοποιεί imaging infrared αισθητήρα. Ο χειριστής διατηρεί δυνατότητα παρέμβασης μέσω data link, μπορεί δηλαδή να διορθώσει το σημείο πρόσκρουσης, να αλλάξει στόχο ή να ακυρώσει την αποστολή εν πτήσει. Η κεφαλή κελύφους τιτανίου των περίπου 360 κιλών είναι σχεδιασμένη να διαπερνά το κύτος ενός πλοίου μεγέθους Φρεγάτας (MEKO, Kortenaer, κλπ) και να το τινάζει στον αέρα σαν κουτάκι αναψυκτικού που έριξαν μέσα βαρελότο τα πιτσιρίκια το Πάσχα. Είναι μόνο αυτό; Όχι, έχουμε και συνέχεια. Οι ΗΠΑ βοήθησαν στην κατασκευή και πιστοποίηση των SOM-J στα F-16 και ενέκριναν πώληση 952 AIM-120 C8. Με απλά λόγια, η Τουρκία διαθέτει ήδη ένα/δύο εργαλείο/α που της επιτρέπει να απειλεί ελληνικά πολεμικά πλοία από αποστάσεις στις οποίες τα ίδια τα Ελληνικά πλοία δεν μπορούν να απαντήσουν αποτελεσματικά με τα όπλα που διαθέτουν σήμερα. Αυτό δεν είναι θεωρητικό σενάριο. Είναι επιχειρησιακή πραγματικότητα εδώ και χρόνια, που σε κάθε μεγάλη κρίση, όπως με το Όρουτς Ρεις, λαμβάνεται υπ’όψιν επιχειρησιακά και σαφέστατα τονίζεται προς την πολιτική πλευρά όταν συζητείται κλιμάκωση. Η Ελλάδα, από την άλλη, ζητά εδώ και χρόνια αποδέσμευση του JASSM-ER και του AARGM. Πρόκειται για συστήματα που θα έδιναν στην Πολεμική Αεροπορία τη δυνατότητα να πλήττει από μεγαλύτερη απόσταση τόσο χερσαίους στόχους υψηλής αξίας όσο και εχθρικές αεράμυνες, διατηρώντας τα αεροσκάφη εκτός των πιο επικίνδυνων ζωνών. Δεν πρόκειται για επιθετικά όπλα πρώτου πλήγματος. Πρόκειται για μέσα αποτροπής απέναντι σε μια χώρα που έχει οκταπλάσιο πληθυσμό, που έχει διατυπώσει ανοιχτά αναθεωρητικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και που έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι δεν διστάζει να χρησιμοποιεί στρατιωτική δύναμη πέρα από τα σύνορά της. Οι ΗΠΑ έχουν κάθε δικαίωμα να πουλούν όπλα σε συμμάχους του ΝΑΤΟ και να εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα στη Μέση Ανατολή. Αυτό δεν αμφισβητείται. Αυτό που προκαλεί ερωτήματα είναι η επιμονή στην άνιση μεταχείριση δύο συμμάχων του ίδιου οργανισμού, όταν ο ένας από αυτούς έχει σταθερά επιθετική ρητορική και συμπεριφορά απέναντι στον άλλον, ενώ ο άλλος ζητά μέσα αυτοάμυνας. Η εξήγηση ότι «βλέπουμε το ΝΑΤΟ και όχι την ελληνοτουρκική κρίση» δεν αρκεί, όταν η ίδια η κρίση τροφοδοτείται, μεταξύ άλλων, και από την ανισορροπία των συμβατικών δυνατοτήτων. Αν η λογική είναι καθαρά εμπορική ή γεωπολιτική εξυπηρέτηση της Άγκυρας σε άλλα μέτωπα, τότε καλό είναι να ειπωθεί ευθέως. Αν, όμως, η λογική είναι η διατήρηση σταθερότητας και ισορροπίας μεταξύ δύο συμμάχων, τότε η άρνηση αποδέσμευσης όπλων αποτροπής στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που η Τουρκία διαθέτει ήδη αντίστοιχα ή ανάλογα μέσα, μοιάζει περισσότερο με πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών παρά με συνεπή συμμαχική στρατηγική. Αυτό εγώ το ονομάζω «πούστικη» Αμερικανική πολιτική…

Το ότι τα άτομα που απαρτίζουν την Ελληνική πολιτική ηγεσία δεν έχουν την παραμικρή ιδέα όχι μόνον απο αμυντική βιομηχανία και οπλικά συστήματα, αλλά ούτε απο το που βρίσκεται η 🕳️ του 🍑 τους, είναι δεδομένο και δεν επιδέχεται αμφισβήτησης… Τώρα, το ενδεχόμενο το Ισραήλ να αποφάσισε για ίδιους λόγους να χρησιμοποιήσει το Ελληνικό έδαφος ως παραγωγική βάση, για να χτυπήσει συμβόλαια στα Ευρωπαϊκά εξοπλιστικά και by the side ενισχυόμεθα και εμείς, μένει να το δούμε στην πράξη! Υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι έχουμε την γυναίκα με ανοιχτά τα πόδια και κοιτάμε, περιμένουμε να μας πιάσουν την τσουτσού οι Ισραηλινοί να την βάλουν μέσα.. Οψόμεθα αν θα μπούμε Κύριοι… με το κατάλληλο «ελαιόλαδο» απο αεροπορική Βάση Καλαμάτας, όλα είναι εφικτά! Μην απελπιζόμεθα…

Επειδή η δημόσια συζήτηση για την αεροπορική ισχύ συχνά εκφυλίζεται σε γενικολογίες χωρίς ουσιαστική επιχειρησιακή βάση, θα ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστικό να τεθούν τα ακόλουθα ερωτήματα προς τους @AdonisGeorgiadi & @NikosDendias φυσικά όχι απο παπαγαλάκια και «μισθοφόρους» του συστήματος, αλλά απο σοβαρούς δημοσιογράφους του «ειδικού τύπου» με ε.α. χειριστές F16 και σε πλαίσιο που να διαθέτει την απαραίτητη τεχνική και επιχειρησιακή κατάρτιση: 1. Με ποιο ακριβώς όπλο (τύπος, υποσύστημα και τρόπο εμπλοκής) προβλέπεται να εκτελέσει αποστολή ναυτικής κρούσης το F-16, δεδομένου ότι το μαχητικό δεν σχεδιάστηκε ως κύριο μέσο αντιπλοϊκής κρούσης (ούτε και αποτελεί όπλο απο μόνο του) και οι διαθέσιμες λύσεις απαιτούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις εμβέλειας, τύπων βλημάτων, δικτυοκεντρικότητας και προστασίας; 2. Ποια είναι τα όπλα μέγιστης απόστασης stand-off που διαθέτει η Ελλάδα έναντι των αντίστοιχων τουρκικών, ποια είναι η ονομαστική τους εμβέλεια υπό ρεαλιστικές συνθήκες (ύψος άφεσης, προφίλ πτήσης, αντίμετρα, καιρικές συνθήκες) και ποια είναι η διαφορά αποτελεσματικότητας όταν ληφθούν υπόψη τα συστήματα αεράμυνας και οι δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου της άλλης πλευράς; 3. Ποια ατρακτίδια στόχευσης και αυτοπροστασίας διαθέτουν οι δύο αεροπορίες, σε ποια διαμόρφωση και με ποιο βαθμό ολοκλήρωσης και πόσο κρίσιμη κρίνεται η συμβολή τους στην επιβιωσιμότητα των αεροσκαφών σε περιβάλλον υψηλής απειλής (ιδιαίτερα σε σενάρια πρώτου πλήγματος); 4. Δεδομένου ότι η Τουρκία παράγει βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους πυροβολικού με βομβιδοφόρες και θερμοβαρικές κεφαλές, ποιες υπογειοποιημένες υποδομές και HAS διαθέτει η Πολεμική Αεροπορία, σε ποιο βαθμό προστατεύουν κρίσιμα αεροσκάφη και υποστήριξη και ποιο είναι το σχέδιο αντιμετώπισης αιφνιδιαστικού προληπτικού πλήγματος κατά διαδρόμων, τροχοδρόμων και υποστέγων; Υπάρχει ρεαλιστική ικανότητα ταχείας αποκατάστασης και διασποράς ή το σχέδιο βασίζεται κυρίως στην υπόθεση ότι «δεν θα συμβεί»; 5. Το στρατηγικό απόθεμα Meteor επαρκεί για παρατεταμένη BVR μάχη στην οποία η τουρκική πλευρά αξιοποιεί ιπτάμενους στόχους τύπου Şimşek/Super Şimşek ως δολώματα (ανάλογα με ADM-160 MALD) για εξάντληση πυραύλων, παραπλάνηση και διαφυγή των δικών της F-16; Μετά την εξάντληση του αποθέματος, ποια είναι η εναλλακτική λύση και πόσο γρήγορα εκτιμάται ότι οι ΗΠΑ και η Γαλλία μπορούν να αναπληρώσουν τα αποθέματα σε συνθήκες ένοπλης σύγκρουσης, λαμβάνοντας υπόψη τις δικές τους προτεραιότητες και τους χρόνους παραγωγής/μεταφοράς; 6. Οι χειριστές μαχητικών αεροσκαφών απολαμβάνουν συστηματική προστασία από τις αρμόδιες υπηρεσίες ασφαλείας (ΕΛΑΣ/ΕΥΠ) έναντι στοχευμένων ενεργειών της τουρκικής ΜΙΤ και έχουν λάβει ατομική εκπαίδευση χειρισμού πιστολιού και διαδικασιών αυτοπροστασίας για το ενδεχόμενο απόπειρας εξουδετέρωσής τους πριν φθάσουν στις αεροπορικές μοίρες; Ή θεωρείται ότι η προστασία τους εξαντλείται στην «κανονική» φύλαξη των βάσεων; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα ήταν χρήσιμες όχι μόνο για την ενημέρωση της κοινής γνώμης, αλλά κυρίως για την αποτίμηση του κατά πόσον οι δημόσιες δηλώσεις ανταποκρίνονται στις επιχειρησιακές πραγματικότητες που αντιμετωπίζει το ΓΕΑ. ⬇️⬇️⬇️