Yiğit Yavuz

Cem ve Can Bazı insanların hayatı Yunan trajedilerini andırır. Tanrılar onları insan gücünün kaldıramayacağı acılarla sınar. Akaş ailesinin başına gelenler de insanın içinde o eski ve tanıdık ürpertiyi uyandırıyor. Yüzyıllardır sahnede seyrettiğimiz acının bir gün bizim ve dostlarımızın kapısını çalabileceğini hep unutuyoruz. Antik tragedyalarda koro, sahnedekilerin başına gelenlere bakıp ağıt yakar. Çünkü o acının karşısında yapılabilecek tek şey birlikte durmaktır. Musalla taşının çevresindekiler bu koro işte. Kimse konuşmuyor. Herkes birbirinin gözüne bakıyor, söyleyecek söz bulamıyor. Ömrünü sözcükleri tartmakla geçiren bir adamın ardından sözcükler yetmiyor. Bir hafta önce aynı avluda Cem’in elini tutan dostlar, şimdi aynı avluda onun tabutunu omuzluyor. İmam usulden sorar: “Merhumu nasıl bilirdiniz?” Cevap da usuldendir: “İyi bilirdik.” O gün avludakilerin sesi titriyordu. Cem Akaş için bu iki sözcüğü söyleyen arkadaşlarının yüreğinden çok daha fazlası geçiyordu. Evet, iyi bilirdik. Dost bilirdik. Hayatını edebiyata ve sanata adamış, çok seçkin bir insan olarak bilirdik. Yazdığı ve yayına hazırladığı kitaplarla, müziğiyle edebiyatın panteonunda yükseklerde duran bir usta olarak bilirdik. Kırılgan ve duyarlı yapısıyla kimseyi kırmadığını bilirdik. Bunca kötülükle, tuzakla, kıskançlık belasıyla ve şiddetle dolu bir dünyadan kimseyi incitmeden geçip gitti. Herkesin kendini öne çıkarmak için yarıştığı gürültülü bir çağda o sessizliği seçti; başkalarının sözlerini, başkalarının kitaplarını özenle okura ulaştırdı. Bugün, bir kelebek kanadı inceliğinde, hafifçe geçip giden bilge bir insanı anıyoruz. Geçen hafta, on dokuz yaşındaki oğlu Can’ı yitirdikten sonra Cem, bir babanın oğlunun ardından yürüdüğünü düşündüren bir görüntü paylaşmıştı. Şimdi o görüntüye başka bir gözle bakıyorum. Sanatçının sezgisi bazen kendisinden önce davranır. Demek ki biliyordu. Demek ki o yürüyüş çoktan başlamıştı. Can’ın cenazesinde Cem’le sarılmıştık. Onu bir daha göremeyeceğimi bilseydim daha uzun sarılırdım. İnsan, her vedanın son veda olabileceğini hep sonradan öğreniyor. Ankara yıllarımın büyük dostu Gülten Akın, “Benim acım acıların beyidir” diye yazmıştı. Ve demişti ki: Uçtu gitti kitapların ardında / Uçtu gitti kalemlerin ardında. Bir babanın evladını toprağa vermesi hayatın akışına aykırıdır. Doğanın düzeni, çocukların büyüklerini uğurlamasını ister. Bu düzen bozulduğunda geride kalana söylenecek söz kalmaz. Cem o sözsüzlüğü ancak bir hafta taşıyabildi. Esra Hanım önce oğlunu, bir hafta sonra da eşini yitirdi. Troya’nın yıkıntıları arasında hem kocasını hem oğullarını kaybeden Hekabe gibi, dayanılmaz bir acıyla baş başa kaldı. Ona, Can Yayınları’ndaki sevgili arkadaşlarına ve Cem’i seven herkese sabır diliyorum. Kelimenin tam anlamıyla, çok özleyeceğiz. Gecen aydınlık olsun sevgili Cem Akaş; Can’ınla birlikte. Zülfü Livaneli, 29.10.2026. Oksijen.