مارشا لینهان یکی از تأثیرگذارترین چهرههای رواندرمانی معاصر، در ۱۰ نوامبر و در ۸۳سالگی درگذشت. او به دلیل ابتلا به ذاتالریه در بیمارستان بستری بود و سرانجام در آرامش، در حالی که دخترش، گری، در کنارش حضور داشت و سرودهای مذهبی گریگوری در پسزمینه پخش میشد، از دنیا رفت.
زندگی لینهان داستان جالبی داشت. او در جوانی با رنج روانی شدید، خودآسیبرسانی مکرر و بستری طولانیمدت در بیمارستان روانپزشکی مواجه بود. بعدها بخش بزرگی از زندگی حرفهای خود را وقف کمک به افرادی کرد که تجربههایی مشابه خودش داشتند. مهمترین دستاورد او توسعه رفتاردرمانی دیالکتیک (DBT) بود؛ رویکردی که با ترکیب فنون رفتاری، ذهنآگاهی، تنظیم هیجان و دیالکتیک پذیرش و تغییر، تحولی اساسی در درمان اختلال شخصیت مرزی (BPD) و رفتارهای خودکشیگرایانه ایجاد کرد.
رویکرد لینهان تفاوتهای قابلتوجهی با برخی رویکردهای روانتحلیلی، از جمله رواندرمانی متمرکز بر انتقال اتو کرنبرگ داشت. در حالی که کرنبرگ بر روابط موضوعی ناهشیار، یکپارچگی هویت و تفسیر انتقال تأکید میکرد، لینهان بیشتر بر بدتنظیمی هیجانی، تغییر رفتار، اعتباربخشی به تجربههای هیجانی و آموزش مهارتهای عملی برای مواجهه با بحرانها تمرکز داشت.
برای سالها، DBT بهعنوان استاندارد طلایی درمان اختلال شخصیت مرزی شناخته میشد. با این حال، پژوهشهای بعدی تصویر پیچیدهتری ارائه کردند. جان گاندرسون و همکارانش نشان دادند که رویکردهای کمفشردهتری مانند مدیریت روانپزشکی عمومی (GPM) میتوانند نتایجی قابلمقایسه با DBT داشته باشند. مرورهای نظاممند و پژوهشهای مقایسهای نیز شواهد قانعکنندهای مبنی بر برتری پایدار یک رواندرمانی تخصصی بر تمامی رویکردهای دیگر پیدا نکردهاند. بنابراین، DBT همچنان یکی از معتبرترین و مؤثرترین درمانهای اختلال شخصیت مرزی است، اما دیگر نمیتوان با اطمینان آن را برتر از سایر رویکردهای شناختهشده، مانند TFP، درمان مبتنی بر ذهنیسازی (MBT) یا GPM دانست.
میراث ماندگار لینهان، علاوه بر ابداع یک رواندرمانی مؤثر، تغییر بنیادی این تصور بود که افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی درمانناپذیرند.
socratici vir retweeted
Marsha M. Linehan, Ph.D.
May 5, 1943 – November 10, 2026
She gave hope to those whom others thought hopeless.
Requiescat in pace.
مارک سالمز در آخرین کتابش، «تنها درمان: فروید و علوم اعصابِ بهبود روانی»، مینویسه: «دیدگاه فروید این بود که ما باید روشهای مشاهدهی خود را با موضوعات موردمطالعهمان تطبیق دهیم، نه برعکس.»
این احتمالاً بهترین پاسخ موجود به نقدهای روششناختی کسانی مثل پاپر دربارهی علمی بودن روانتحلیلگری باشه. مسئله اینه که روش مطالعه باید متناسب با ماهیت پدیدهای باشه که میخوایم بشناسیم. حیات روانی انسان، بهخصوص ناهوشیار، ویژگیهایی داره که مطالعهی اون نیازمند روشهای خاص خودشه و نمیتونیم لزوماً همون معیارها و روشهایی رو که برای مطالعهی پدیدههای فیزیکی یا قابل مشاهده مستقیم به کار میبریم، بدون تغییر بهش تعمیم بدیم.
socratici vir retweeted
اگر سخن میان من و تو پایان یافت و راه های وصال قطع شدند و جدا و غریبه گشتیم، از نو با من آشنا شو
نزار قبانی
socratici vir retweeted
Therapy culture is not psychotherapy. But as standards in the therapy professions have declined, therapy culture has increasingly infiltrated therapy—to such an extent that we now have licensed, practicing therapists who literally don’t know the difference.
socratici vir retweeted
این کنجکاوی که یکی از مراحل فرایند درمان است، محدود به زیست درونروانی ما نیست. بلکه، درمان زمانی اتفاق میافتد که همزمان با بررسی درون روانی، فرد بتواند در مورد واقعیت بدنی خود نیز کنجکاوی کند. به این معنا که برای شناخت بدنش و شرایطی که آن را تحت تاثیر قرار می دهد، تلاش کند و همینطور بین بدن و روان ارتباط برقرار کند.
کنجکاوی شناخت خود، بدون شناخت تن، شناخت به شدت ناقصیست.
socratici vir retweeted
هر تراپیست خوب و اثربخشی که تا الان از نزدیک دیدم، دو تا ویژگی مشترک تو بیرون از اتاق درمان و زندگی شخصیش داشته که نظرمو جلب کرده:
اول اینکه واقعا رویکرد درمانیشو زندگی میکنه،
دوم اینکه کاراکتر همدل و در عین حال assertive داره، میشه گفت kind & firm.
socratici vir retweeted
آنچه نازنین را از یک داستان معمولی به اثری عمیق و فلسفی بدل میکند، نگاه بیرحمانه و در عین حال تراژیک داستایوفسکی به روابط انسانی است. او نشان میدهد چگونه عشق میتواند در چهرهی کمک، چگونه سلطه در لباس نجابت، و چگونه مرگ در پوشش سکوت، پدیدار شود.
۱/۲
socratici vir retweeted
من همیشه از اینکه بدترینها ناگهانی سر برآورند میترسیدم و به همین دلیل، در هر موقعیتی تلاش کردهام از قبل جلو بیفتم و خود را پیش از وقوع مصیبت به آن گرفتار کنم.
چیوران
socratici vir retweeted
افسانهای ویرانگر در عشق این است که «دو نفر باید یکی باشند»؛ یعنی دیگری فقط وقتی دوستداشتنی است که مثل ما فکر و احساس کند. در حالیکه عشق معمولاً با شباهت آغاز میشود، اما ماندگاریاش به پذیرش و ارزشگذاری تفاوتها وابسته است.
socratici vir retweeted
یک رابطهی صادقانه. باز، اصیل، از صمیم قلب، بدون بازی دادن و غیرسلطه گرانه است که در آن اعتماد و احترام متقابل باشد و در آن انتظارات غیر واقعی وجود نداشته باشد.
socratici vir retweeted
«درسگفتارهای مقدماتی جدید در باب روانکاوی» منتشر شد.
نسخه دیجیتال این کتاب اکنون از طریق وبسایت مان در دسترس است.
themaancenter.com/articles/N…
socratici vir retweeted
فروید میگوید جوک دقیقاً مثل رویاست: یک آرزوی ممنوعه (پرخاشگری، شهوت، تحقیر) را با همان چهار ابزار کار رویا (تراکم، جابهجایی، نمایشیسازی، بازسازی ثانویه) میپوشاند، اما با یک تفاوت حیاتی: رویا فقط برای حفظ خواب است، جوک برای ایجاد لذت مشترک در جمع.
socratici vir retweeted
روانکاوی نه یک علم طبیعی است و نه صرفاً یک هرمنوتیک، بلکه نوعی پاراساینس(parascience) است که سوژگی (subjectivity) را به دانشی معتبر بدل میکند
socratici vir retweeted
تغییر واقعی زمانی رخ میدهد که فرد دوباره اجازه دهد جهان اجتماعی پیرامونش او را تحت تاثیر قرار دهد؛ یعنی پایان بستهبودن معرفتی و آغاز یادگیری دوباره از تجربه.
از کتاب Mentalization-Based Treatment
socratici vir retweeted
۱
این توییتهایی که دربارهی «اسکم بودن تراپی»، رتبهی فلان کنکور انسانی نمیتواند درمانگر باشد، هوش درمانگر و... نوشته میشود، هرچند در قالب گزارههای کلی دقیق نیستند و چهبسا بیش از آنکه واقعیتی بیرونی را توصیف کنند به وضعیت روانی خود گوینده مربوط باشند، اما در دل خود و در
socratici vir retweeted
با توجه به مشاهدات ناامیدکنندهای که اخیراً داشتهام، تصمیم گرفتم در این رشتهتوییت، بهتدریج #خط_قرمزهای_تراپی را مرور کنم؛ اصولی که رعایت آنها برای هر درمانگر، بدون هیچ اما و اگری، الزامی است و جای تفسیر ندارد. یعنی اگر درمانگری این اصول را رعایت نکرد، فاقد صلاحیت حرفهای است.
















