Jako absolwent biznesu chińskiego na @KozminskiUni , czytając artykuł@TomaszSajewicz, miałem silne poczucie satysfakcji, że ktoś wreszcie głośno i bez dyplomatycznego owijania w bawełnę nazwał rzeczy po imieniu. Podczas studiów i późniejszej praktyki naocznie widziałem, z jak gigantycznymi trudnościami mierzył się polski biznes próbujący wejść na rynek Państwa Środka. Rzeczywistość brutalnie weryfikowała wielkie polityczne hasła o „Polsce jako bramie Chin do Europy”. Prawda, którą jako absolwenci tego kierunku znamy od podszewki, jest bolesna: Polacy kompletnie nie rozumieli Chin. Nie potrafiliśmy poruszać się w tamtejszej kulturze biznesowej, nie rozumieliśmy mechanizmu guanxi (sieci relacji), tempa tamtejszego rynku ani cyfrowego ekosystemu. Co gorsza, nasza oferta eksportowa była wręcz karykaturalna. (Pomijam już w ogóle jak jest to trudny rynek i ile tam jest barier bo o tym można by godzinami pisać) Podczas gdy Chińczycy oczekiwali wysublimowanych produktów, polscy przedsiębiorcy nie potrafili zaproponować im niczego ambitniejszego poza mlekiem, cukierkami, i pończochami. Z takim asortymentem i brakiem elastyczności podbój drugiej gospodarki świata musiał zakończyć się fiaskiem.A Chiny nie pomagały. Dlatego opisywany w artykule zwrot akcji i porzucenie mrzonek o Pekinie na rzecz strategicznego sojuszu z Tajpej to z perspektywy biznesowej i geopolitycznej absolutny przewrót. Wykorzystując twarde dane z artykułu, widzę, że Polska zaczęła rozmawiać z partnerem, który traktuje nas poważnie. Planowana inwestycja giganta Foxconn w tajwański park technologiczny w Miękini pod Wrocławiem, oraz umowa o współpracy w zakresie produkcji dronów to wejście do zupełnie nowej ligi. Przechodzimy od eksportu nabiału do współtworzenia technologii przyszłości a przynajmniej mam taka nadzieje. Deklaracja wiceministra @JarosMichal o poszukiwaniu technologii bez tzw. backdoorów i „bez Chin” to jasny sygnał geopolityczny. Polska oficjalnie definiuje Chiny jako zagrożenie dla bezpieczeństwa cyfrowego i militarnego, stając ramię do ramienia z USA w technologicznym zimnowojennym klinczu z Pekinem. @BartosiakJacek Współpraca wojskowa z Tajwanem – a z artykułu jasno wynika, że mówimy o dronach stricte bojowych (kamikadze i bombardujących) – to dla Chin absolutne tabu. Do tej pory Warszawa sprawnie balansowała między Pekinem a Tajpej. Wygląda na to że świadomie testujemy granice cierpliwości Chin? Zastanawia mnie teraz tylko dlaczego Pekin milczy. Brak głośnego protestu ze strony Chin nie wynika z ich łaskawości a może raczej z tego ze nie traktują nas poważnie? Jesteśmy dla nich marginalnym graczem? A może to dopiero początek? @PatrycjaLote @J_Jakobowski @LeszBuk @b_goralczyk @RadekPyffel @Molos123 @boguszmichal @d_mierzejewski @OSW_pl @PKugiel @LukasKobierski @FilippDM