Paula de Visser (@PdeV1969) profile picture

Rechts, no nonsens, overal een mening over🇳🇱🇮🇱

Joined July 2026
Replying to @jansf7270
🔵 Een blauwe lijn door de rode lijn. Stop het institutionaliseren van antisemitisme en het goedpraten van terrorisme. Het is 12:02.
3
5
81
Paula de Visser retweeted
70,000 people died in Gaza during the war. According to Hamas itself, 50,000 of them were Hamas fighters. And of the 20,000 “children” killed, 80% were male combatants aged 16-18. The Gaza “genocide” is the biggest hoax of the 21st century.
358
3,972
118
18,584
253,848
Paula de Visser retweeted
Hola, soy palestino. 🇵🇸 Y como la honestidad es poco común en mi política, permítanme confesar algunas cosas. 1947. La ONU me ofreció un estado. Junto a Israel. Fronteras, independencia, reconocimiento. Dije que no. Mis líderes prometieron que la guerra "arrojaría a los judíos al mar". En cambio, lo perdí todo y lo llamaron catástrofe. No porque no me ofrecieran un estado, sino porque lo rechacé. 1948–2025. Los estados árabes podrían haberme integrado, dado derechos, pasaportes, dignidad. En cambio, me encerraron en campos de refugiados durante generaciones, para que siguiera siendo un arma contra Israel. Construyeron palacios para ellos y cárceles para mí. Me usaron como propaganda, no como personas. 1967. Tras otra guerra perdida, podría haber construido un estado en Cisjordania y Gaza. En cambio, insistí en "ni paz, ni reconocimiento, ni negociaciones". Tres noes. Cincuenta años después, sigo sin Estado. Resulta que el rechazo no paga el alquiler. Oslo, década de 1990. Israel dijo: «Intentémoslo». Me dio autonomía. Armas para la policía. Miles de millones en ayuda. ¿Qué hicieron mis líderes? Robaron el dinero, armaron milicias y lanzaron una intifada. Atentados suicidas en lugar de escuelas. Cohetes en lugar de fábricas. Gaza, 2005. Israel se fue por completo. Sin colonos, sin soldados. Tuve la oportunidad de convertir Gaza en un Singapur mediterráneo. Voté por Hamás. La convirtieron en Mogadiscio junto al mar. ¿Miles de millones en ayuda? Túneles, cohetes y palacios para sus líderes, mientras mi gente come comida enlatada en la oscuridad. ¿Democracia? No he tenido elecciones en casi 20 años. Hamás mata a los disidentes en Gaza. Fatah los encarcela en Cisjordania. Mis líderes cancelan elecciones porque están demasiado ocupados luchando por el poder. Religión. En lugar de construir un futuro, pongo a clérigos en televisión enseñando a los niños a odiar a los judíos. Glorifico a los "mártires" que hacen estallar autobuses. Crío a mis hijos con canciones de sangre y fuego en lugar de libros y ciencia. Cambio la esperanza por la guerra santa. Mundo árabe. Los regímenes árabes me llaman "hermano". Pero pregúntenles cuántos palestinos pueden vivir libremente en Líbano, Siria, Egipto o Kuwait. Me excluyen, pero celebran mi muerte, porque mi muerte es su excusa. Absurdo. Sigo diciendo que quiero "construir un estado". E irónicamente, justo al lado está Israel: el vecino que construyó una democracia próspera, una potencia tecnológica, granjas en el desierto, ciudades de polvo. Sin petróleo, sin riqueza infinita, solo coraje. Podría haber aprendido, copiado, colaborado. En cambio, elegí la envidia y la rabia. Obsesión antijudía. Podría haber aceptado a los judíos como vecinos. Podría haber dicho: "Dos naciones, dos estados". En cambio, repito: "Del río al mar". En lugar de exhibir el honor, la hospitalidad y la rica cultura árabe, mostré solo la cultura de la espada: la ira, el extremismo y la sangre. En lugar de gritar salaam (paz) a los israelíes, grité muerte a los judíos. Y luego finjo sorprenderme cuando los israelíes no confían en mí, cuando están enojados, decepcionados y convencidos de que no quiero coexistencia en absoluto. Responsabilidad. Culpo a Israel de todo. Siempre. ¿Mis líderes roban miles de millones? Culpa de Israel. ¿Hamás dispara cohetes desde hospitales? Culpa de Israel. ¿Glorifico la muerte más que la vida? Culpa de Israel. La responsabilidad no es mi fuerte. Soy palestino. Podría haber construido una nación, muchas veces. Elegí el rechazo, la corrupción y la guerra sin fin. Podría haber vivido en paz con Israel, pero elegí vivir a la sombra de su destrucción. Así que sí, soy una víctima. Pero con demasiada frecuencia, soy víctima de mis propios líderes, de mis propias decisiones y de mi propia negativa a abandonar el odio. Y esa, querido lector, es la tragedia que nadie quiere admitir.
219
15,620
1,463
49,104
1,710,206
Paula de Visser retweeted
Who was first? Palestinians or Jews? The answer is not 'either or'. In the Egyptian Museum in Cairo stands a slab of black granite carved around 1208 BCE. Its hieroglyphs celebrate the victories of the pharaoh Mernepta: “Israel is laid waste; his seed is not.” The display makes no mention that more than three thousand years ago, an Egyptian king who knew nothing of the Hebrew Bible recorded that a people called Israel was living in Canaan. The modern pro-Islamist claim that Jews are latecomers is historically false. Numerous ancient records refute it. Around 840 BCE, King Mesha of Moab carved a stone boasting of his war against Israel and naming the Israelite king, Omri. A ninth-century BCE inscription found at Tel Dan refers to the “House of David.” In 701 BCE, the Assyrian king Sennacherib recorded his siege of “Hezekiah the Judean” in Jerusalem. These records are written by people with every reason to ignore Israel, that confirm that an Israelite and Judean people lived in the hills of Canaan for centuries before Rome existed. The second claim is that Palestinians are an ancient people of the region, even older than Israel. This also fails. The word Palestine is truly old, but it never referred to the people who carry that name today. Herodotus used Palaistinē in the fifth century BCE, and it comes from the Philistines, a seafaring people who arrived on the southern coast around 1200 BCE. A 2019 study of ancient DNA from Ashkelon, published in Science Advances, found that the Philistines brought European-related ancestry with them, and that within two centuries it had been absorbed into the local population. The Philistines disappeared after Babylon destroyed their cities around 604 BCE. Rome revived their name in about 135 CE, after crushing the Bar Kokhba revolt, and renamed the province of Judea as Syria Palaestina. The Arab armies came in the 630s CE, some 1,800 years after Merneptah’s scribe carved the word Israel. They brought new rulers, a language, and a religion, and over the centuries most of the population adopted all three. What we call the distinctly Palestinian national identity arrived much later. The Palestinian historian Rashid Khalidi, no friend of Zionism, dates its emergence in his book Palestinian Identity to the late Ottoman period and the early twentieth century. Under the British Mandate, “Palestine” was attached to any group that lived in the region, including Christians, Muslims, and Jews, that the country’s leading English-language Jewish newspaper was called the Palestine Post. It became the Jerusalem Post in 1950. Modern genetic studies show that both Jews and Levantine Arabs, including Palestinians, carry substantial similar ancestry from ancient populations. But historically, the Jewish people have an independently documented presence in that land going back more than three thousand years. Palestinians are, in large part, Arab descendants of the land’s long-term inhabitants, but their national identity is about a century old. As to the claim of who lived in the land first, between Jews and Palestinians, the answer is not close. Anyone who stands on a campus and calls the Jews of Israel foreign colonizers in their ancestral home is arguing with a granite slab in Cairo that names a Judean king in Jerusalem nearly 1,300 years before Muhammad was born. Stones never lie.
755
3,076
255
9,816
417,905
Paula de Visser retweeted
Reflections after a 25th visit to the Netherlands I was in the Netherlands again last week, my twenty-fifth visit in twenty years. It remains one of my most beloved countries. I adore the Dutch people and the historical ties between my country and the Netherlands. Each time, I observe the vast cultural differences between the Dutch and Afrikaners, and the extent to which Africa, along with our German, French, English, and other DNA, has shaped us. Indigenous tribes and Malay slaves helped mold our language Afrikaans. Long, dry, scorching summers and the African landscape forged us into tough, resilient people. Isolation spared us from excessive refinement, exaggerated enlightenment and overzealous political correctness. Yet, I perceive something beautiful, albeit almost painfully precious, in the Netherlands: a highly advanced society with wonderful people, but one lacking any plan for the future, any long-term dreams or any remaining sense of close-knit cohesion. Over twenty years of regular visits, I have watched the Netherlands wither due to its own actions (oikophobia, secularization, the loss of identity and culture, etc.) as well as external factors. These include mass immigration and the emergence of parallel societies formed by assertive, aggressive, and dominant cultures from the Arab world and Africa, alongside the paralyzing effects of European integration and the unwitting surrender of national sovereignty to a bureaucracy of unelected "deep state" officials in Brussels. During my most recent visit last week, I concluded that the final tipping point has been reached. Friends speak of rapidly shifting demographics in schools, no longer confined to cities but now evident in rural areas as well. The Islamization of the country is visible everywhere. Churches close; mosques open. More and more Dutch people are considering leaving their country. The coalition of immigrants and left-wing urban globalists has come to dominate every political sphere, the media, and academia. Ordinary citizens, entrepreneurs, farmers and workers have to work ever harder and pay ever more, only to receive less and less while watching their country slip away before their eyes. Over the years, I have read a great deal about the Netherlands. The initial settlement of small tribes over the centuries transformed a marshy, windswept river delta, a landscape of sand, peat, floods and a true hostile environment, into a land of forests, dikes and historic villages and magnificent art, but above all, a land of close-knit communities, exceptional talents, international traders, great thinkers and innovators who helped shape an extraordinary civilization. Now, we are witnessing a great decline. While prosperity remains, there is also a massive loss of continuity. It is every man for himself; who cares about future generations? Historical guilt and a left-wing, self-imposed self-loathing have allowed an influx of migrants with incompatible cultures, leading them to take over street by street, neighborhood by neighborhood, and city by city. On the street, you hear a strange new Dutch -impoverished in depth and grammar and riddled with English and lazy slang. Culture is now relegated to history and museums. The "good life" is defined by daily pleasures rather than the creation of enduring things. I see the end of the Netherlands approaching, or at least the end of the Netherlands as it has existed for the past few centuries. With every visit, I observe increasing affectation, paralysis, loss, and a transformation that effectively amounts to an occupation by cultures that harbor an aversion to Western culture, Christianity, and, by extension, the Netherlands itself. The future of the Netherlands looks uncertain, even perilous. It points to either an urgent course correction or a dramatic escalation of tension, conflict and revolution. This is not merely the story of the Netherlands, but also of other European countries and regions close to my heart, such as Flanders, Germany, Austria, South Tyrol, and so on. These are issues concerning the survival of a civilization playing out right before our eyes. Each of us surely has a part to play, something we can and must do, to protect our Western civilization from destruction, and this is precisely what I urge my Dutch friends to do with great urgency.
206
985
124
3,199
265,053
Paula de Visser retweeted
"Wie Israël beschuldigt van #genocide – juridisch gezien een zeer specifieke misdaad – volgt de tactiek van nazi-propagandist Joseph Goebbels: 'Als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, gaan mensen er vanzelf in geloven.'" More Than 5,000 Leaders Across Entertainment, Academia and Public Life Unite to Reject “Genocide” Accusation Against Israel creativecommunityforpeace.co…
5
60
1
179
2,143
Paula de Visser retweeted
JUDÉE-SAMARIE : REMETTONS SIMPLEMENT L’HISTOIRE DANS L’ORDRE. On parle aujourd’hui de la « Cisjordanie » comme si Israël avait un jour envahi un État palestinien et lui avait volé son territoire. Ce n’est pas ce qui s’est passé. D’abord, pourquoi « Cisjordanie » ? Parce que ce territoire se trouve de ce côté-ci du Jourdain. « Cis » signifie « de ce côté-ci ». De l’autre côté se trouvait la Transjordanie, devenue la Jordanie. Mais le nom Judée-Samarie, lui, remonte à l’Antiquité. Après la création d’Israël en 1948, plusieurs armées arabes attaquent le nouvel État juif. La Jordanie prend alors le contrôle de la Judée-Samarie et de Jérusalem-Est, puis les annexe. Pendant près de 20 ans, jusqu’en 1967, le territoire est donc contrôlé par la Jordanie. Il n’existe aucun État palestinien souverain en Judée-Samarie. Puis arrive 1967 : la guerre des Six Jours. Israël demande à la Jordanie de rester en dehors du conflit. La Jordanie choisit malgré tout d’entrer en guerre et attaque Israël. Elle perd la guerre. Elle perd aussi la Judée-Samarie et Jérusalem-Est, qui passent sous contrôle israélien. Voilà ce qu’on oublie constamment : Israël n’a jamais pris la Judée-Samarie à un État palestinien. Aucun État palestinien n’y existait en 1967. Et l’histoire juive de cette terre ne commence évidemment pas en 1967. Judée. Samarie. Jérusalem. Hébron. Shilo. Beit El. Ces noms traversent des millénaires d’histoire juive, bien avant la création de la Jordanie moderne et bien avant l’apparition du terme politique moderne de « Cisjordanie ». Alors avant d’accuser Israël d’avoir « volé la Cisjordanie à la Palestine », encore faudrait-il pouvoir répondre à une question très simple : à quel État palestinien Israël l’aurait-il prise en 1967 ? La réponse est simple : à aucun.
123
650
39
1,596
31,398
Paula de Visser retweeted
Mijn deelneming aan Jetten met het kennelijke verlies van zijn institutionele geheugen. Een premier hoeft niet iedere bladzijde van de geschiedenis uit het hoofd te kennen. Maar wie een ander land de maat neemt over Jeruzalem, grenzen en Joodse bewoning, doet er verstandig aan ten minste de eerste hoofdstukken te hebben gelezen. Jetten noemt Israëls plannen voor woningbouw in E1, tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim, „onaanvaardbaar en destructief”. Het zijn grote woorden. Zij zouden overtuigender klinken wanneer zij niet rustten op zo'n selectief geheugen. Want de geschiedenis van dit conflict is niet begonnen met E1. Zij begon evenmin in 1967, en al helemaal niet gisteren. Groot-Brittannië gebruikte artikel 25 van het Mandaat voor Palestina om Transjordanië uit te zonderen van de bepalingen betreffende het Joodse nationale tehuis. In 1939 volgde het Witboek. Op het uur dat de poorten van Europa zich voor de Joden sloten en de grootste catastrofe uit hun geschiedenis naderde, beperkte Groot-Brittannië ook de toegang tot Palestina drastisch. Toen kwam 1947. De Verenigde Naties stelden verdeling voor. De Joodse leiders aanvaardden haar. De Arabische leiders verwierpen haar. Er kwam geen Palestijnse staat. Er kwam oorlog. Jordanië veroverde Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever — Judea en Samaria. Joden werden uit de Oude Stad verdreven. Synagogen werden verwoest of ontwijd. De Joodse begraafplaats op de Olijfberg werd geschonden. Negentien jaar lang konden Joden niet bij de Westelijke Muur komen. Het is merkwaardig hoe weinig van die geschiedenis overblijft wanneer tegenwoordig over E1 wordt gesproken. Jetten presenteert Joodse woningbouw tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim alsof daar de erfzonde ligt die de tweestatenoplossing heeft vernietigd. Maar de chronologie weigert daaraan mee te werken. Een verdeling werd al in 1937 verworpen. Zij werd in 1947 opnieuw verworpen. Ook in latere decennia zijn onderhandelingen, voorstellen en mogelijkheden voor een definitieve regeling stukgelopen. Men kan tegen de bouw in E1 zijn. Men kan haar onverstandig vinden. Men kan menen dat zij toekomstige onderhandelingen bemoeilijkt. Dat is een politieke opvatting die verdedigd kan worden. Maar men kan niet doen alsof zonder E1 het paradijs van twee staten reeds voor de deur stond. Daar ligt een groter probleem in het Nederlandse buitenlandse beleid. Nederland spreekt steeds vaker alsof vrede slechts één obstakel kent en slechts één partij tot concessies moet worden gedwongen. Israël moet zich terugtrekken. Israël moet bouwen staken. Israël moet grenzen aanvaarden. Israël moet risico's nemen. Maar vrede wordt niet gebouwd door de geschiedenis aan één kant uit te gummen. Waar blijft de eis dat Palestijnse leiders ondubbelzinnig afstand nemen van jihadistisch terrorisme? Waar blijft de consequentie voor het verheerlijken van moordenaars? Waar blijft de politieke prijs voor het telkens weer afwijzen van een regeling wanneer die binnen bereik komt? Een vredespolitiek die uitsluitend druk uitoefent op degene van wie men concessies verlangt en nauwelijks op degene van wie men aanvaarding verlangt, is geen vredespolitiek. Het is wensdenken met een ministerie eromheen. Nederland zou daarom zijn dreigementen moeten matigen en zijn historische beschuldigingen moeten heroverwegen. Israël zal niet accepteren dat zijn geschiedenis wordt herschreven, dat de veiligheid van Jeruzalem wordt behandeld als een hinderlijk detail en dat anderen zonder acht te slaan op een eeuw van oorlog en afwijzing bepalen welke risico's de Joodse staat maar heeft te nemen. En als Jetten werkelijk de mogelijkheid van vrede wil bewaren, laat hij dan beginnen met een beginsel dat ouder is dan welk vredesplan ook: Vrede vereist twee partijen. Verzoening vereist twee partijen. En verantwoordelijkheid eveneens. Wie vrede verlangt, moet terrorisme bestrijden, ophitsing veroordelen en afwijzingspolitiek niet belonen. En bovenal moet een Nederlandse regering zich hoeden voor de oude Europese verleiding die de geschiedenis al te vaak heeft ontsierd: te menen dat zij kan bepalen waar Joden wel — en vooral waar zij niet — mogen wonen.
144
633
57
1,917
32,676
Morning rant: antizionisme is antisemitisme 2.0. Antizionisme is veelal antisemitisme met een nieuwe verpakking. Antisemitisme 2.0. Het verhaal dat dit allemaal zogenaamd gaat om “kritiek op Israël” dekt de lading simpelweg niet. Stel deze mensen eens een paar simpele vragen: ➡️ Hoeveel kritiek hebben jullie op Chinees beleid? ➡️ Hoeveel boycots tegen China hebben jullie gesteund? En hoeveel demonstraties tegen de Chinese staat gezien? Hoeveel Chinezen in NL heb je over China aangesproken, uitgescholden etc. ➡️ Hoeveel aandacht gaat er naar andere oorlogen, etnische conflicten en massamoorden op zeer grote schaal. ➡️ Hoe consequent zijn jullie eigenlijk in jullie verontwaardiging wanneer er geen Joden of Israël bij betrokken zijn? Hoeveel weten jullie daadwerkelijk van andere oorlogen? ➡️ Waar waren de massale protesten over Irak, Afghanistan, Syrië, Soedan, Congo, Ethiopië of andere conflicten waarbij enorme aantallen burgers zijn omgekomen? ➡️ Waarom wordt Israël als enige land voortdurend als collectief kwaad neergezet? ➡️ Waarom worden termen als “genocide”, “apartheid”, “kolonialisme” en “bezetter”vrijwel uitsluitend in relatie tot Israël gebruikt, terwijl veel complexere situaties elders geen aandacht krijgen? ➡️ En waarom verdwijnen Joden als individuen uit beeld zodra het over Israël gaat? Een Israëlische burger wordt ineens verantwoordelijk gehouden voor het beleid van zijn regering? Een Jood in Nederland moet zich vervolgens verdedigen voor wat Israël doet? Natuurlijk mag je Israëlische regeringen bekritiseren. Net zoals je de Chinese, Amerikaanse, Marokkaanse of Turkse regering mag bekritiseren. Maar als je alleen bij Israël een obsessieve behoefte voelt om te boycotten, te demoniseren, te delegitimeren en een heel volk collectief verantwoordelijk te maken, dan is “ik ben alleen kritisch op Israël” geen afdoende antwoord meer. Kijk niet alleen naar wat iemand zegt. Kijk naar wie consequent als enige het mikpunt is. Daar zit de test.
13
32
2
73
1,559
Paula de Visser retweeted
Een nieuwe Almachtige en 10 nieuwe geboden voor Joden en andere Israëliërs. Ik heb ze op een rijtje gezet. En ja, ook de reactie van #PieterKlok #Volkskrant op zijn antisemitische cartoon was al voorzien. Leestip 👇 niw.nl/de-nieuwe-tien-gebode…
10
42
5
161
16,497
Paula de Visser retweeted
De overheid is geen actiegroep Het begon met klimaat. Met de boodschap dat Nederland zich zou moeten aanpassen aan zomers van 40 graden. Maar eigenlijk gaat het om iets groters. Steeds vaker lijkt de overheid al half overtuigd voordat het debat goed en wel is begonnen. Een actiegroep slaat alarm. Een ngo komt met een rapport. Een expert legt uit hoe ernstig het probleem is. Soms mengen ambtenaren zich zelf ook nadrukkelijk in het debat. En voor je het weet gaat het niet meer over de vraag óf het beeld klopt, maar alleen nog over hoe snel we moeten ingrijpen. Dat zie je bij klimaat, maar ook bij stikstof, migratie, energie, landbouw en andere onderwerpen. Daar gaat het mis. Een actiegroep mág eenzijdig zijn. Een ngo mag campagne voeren. Een activist mag vinden dat zijn onderwerp het belangrijkste probleem van Nederland is. Maar de overheid heeft een andere taak. Die hoort niet mee te lopen in een ideologische stoet. De overheid moet betrouwbaar blijven, afstand houden en luisteren naar meer dan één kant. Dus niet alleen experts uitnodigen die bevestigen wat men toch al dacht. Niet automatisch meegaan met een verhaal omdat het mooi aansluit bij de koers die men zelf al wil varen. En niet doen alsof vijf deskundigen met ongeveer hetzelfde verhaal ineens onafhankelijke tegenspraak vormen. De overheid is er niet voor één groep. Niet voor de klimaatactivist. Niet voor de landbouwlobby. Niet voor een migratie-ngo. En ook niet voor een ambtenaar die zelf activist wil spelen. Ze is er voor ongeveer 18 miljoen Nederlanders. Dus ook voor mensen die anders denken. Voor mensen die de rekening betalen. Voor mensen die vinden dat geld beter aan zorg, veiligheid, onderwijs of defensie kan worden besteed. En voor mensen die gewoon zeggen: overtuig mij eerst maar eens. Juist daarom moet de overheid ook het lastige geluid willen horen. Wie zegt dat het minder urgent is? Wie ziet een goedkoper alternatief? Wat kost een maatregel werkelijk? En wat hadden we met dat geld nog meer kunnen doen? Ook met subsidies moet je oppassen. Zeker als clubs die overheidsgeld krijgen daarna campagne voeren voor beleid waar diezelfde overheid zelf al voor voelt. Want dan krijg je een vreemde rondedans. De overheid geeft geld. De club voert actie. De media presenteren die club als maatschappelijke stem. Daarna zegt de politiek: kijk eens hoeveel druk er uit de samenleving komt. Dan financier je voor een deel je eigen applaus en noemt het daarna draagvlak. De overheid hoort daar boven te staan. Niet op straat in een rood shirt. Niet achter een spandoek. Niet als deelnemer aan een actiekamp. Maar gewoon aan de bestuurstafel. Een actiegroep mag een belang dienen. De overheid niet. Die is er voor 18 miljoen Nederlanders. Allemaal. #Overheid #Klimaatbeleid #Activisme #Tegengeluid
15
82
10
225
4,647
Paula de Visser retweeted
Basic History for the Uninformed: 1. Before Israel, there was a British mandate, not a Palestinian state. 2. Before the British Mandate, there was the Ottoman Empire, not a Palestinian state. 3. Before the Ottoman Empire, there was the Islamic state of the Mamluks of Egypt, not a Palestinian state. 4. Before the Islamic state of the Mamluks of Egypt, there was the Ayubid-Kurdish Empire, not a Palestinian state. 5. Before the Ayubid Empire, there was the Crusader Frankish and the Christian Kingdom of Jerusalem, not a Palestinian state. 6. Before the Kingdom of Jerusalem, there were the Umayyad and Fatimid empires, not a Palestinian state. 7. Before the Umayyad and Fatimid empires, there was the Byzantine empire, not a Palestinian state. 8. there was the Sassanid-Persian Empire before the Byzantine Empire, not a Palestinian state. 9. Before the Sassanid-Persian Empire, there was the Byzantine Empire again, not a Palestinian state. 10. there was the Roman Empire, not a Palestinian state, before the Byzantine Empire. 11. Before the Roman Empire, there was the Jewish Hasmonean state, not a Palestinian state. 12. Before the Jewish Hasmonean state was the Hellenistic Seleucid Empire, not a Palestinian state. 13. Before the Hellenistic Seleucid empire, there was Alexander the Great's empire, not a Palestinian state. 14. Before Alexander the Great, there was the Persian Empire, not a Palestinian state. 15. Before the Persian Empire, there was the Babylonian Empire, not a Palestinian state. 16. Before the Babylonian Empire, the kingdoms of Israel and Judah were not Palestinian states. 17. Before the Kingdoms of Israel and Judah, there was the Kingdom of Israel, not a Palestinian state. 18. Before the Kingdom of Israel, there was the theocracy of the twelve tribes of Israel, not a Palestinian state. 19. Before the theocracy of the twelve tribes of Israel, there was an agglomeration of independent Canaanite city-kingdoms, not a Palestinian state. There have been many governments there, but never a Palestine.
567
4,609
257
13,413
337,878
Paula de Visser retweeted
Waarheid mag geen partij kiezen Er is dringend behoefte aan een ander geluid over Gaza. Niet omdat Israël boven kritiek staat, maar omdat ook het Palestijnse narratief geen vrijstelling van kritiek, controle en journalistieke achterdocht verdient. Nederlanders stonden ooit bekend om hun nuchterheid. Eerst zien, dan geloven. Iemand niet op zijn blauwe of bruine ogen vertrouwen. Zeker tijdens een oorlog, waarin propaganda onderdeel is van de strijd. Die nuchterheid dreigen we kwijt te raken. Neem UNRWA. Een organisatie die al tientallen jaren een uitzonderlijke positie inneemt en waarvan medewerkers na 7 oktober onder verdenking kwamen te staan vanwege mogelijke betrokkenheid bij terreur. Dan hoort de journalistieke reflex te zijn: onderzoeken, doorvragen, controleren. Niet: uit welke hoek komt deze kritiek? Hetzelfde geldt voor de discussie over honger in Gaza. Israël werd niet alleen verweten dat er voedseltekorten waren. Het verwijt ging veel verder: Israël zou de bevolking doelbewust laten verhongeren. Dat is een buitengewoon zware beschuldiging. Wanneer zo'n beeld wordt ondersteund door conclusies van VN-gelieerde instanties, krijgt het enorm gezag. Media nemen het over, politici citeren het en actiegroepen gebruiken het. Vervolgens wordt uithongering aangevoerd binnen het nog zwaardere verwijt van genocide. Uiteindelijk blijft bij miljoenen mensen niet hangen welke meetmethode, onzekerheidsmarge of aanname achter een rapport zat. Er blijft hangen: Israël hongert Gaza uit. Israël pleegt genocide. Juist daarom moet iedere komma kloppen. Nu liggen er nieuwe, onder VN-coördinatie verzamelde voedingsdata die serieuze vragen oproepen over aannames achter eerdere beoordelingen van acute ondervoeding. Juist dan zou journalistiek opnieuw moeten gaan graven. Klopten de eerdere conclusies? Waren ze te stellig? Of veranderen de nieuwe cijfers uiteindelijk niets aan het oordeel? Dat bewijst niet dat er geen honger, tekorten of verschrikkelijk leed in Gaza zijn geweest. Maar honger is niet hetzelfde als doelbewuste uithongering. En doelbewuste uithongering is niet automatisch bewijs voor genocide. Dat onderscheid is essentieel. Toch lijkt berichtgeving over Gaza soms op een gevecht waarin ook media een kant hebben gekozen en vervolgens het bijbehorende narratief met hand en tand verdedigen. Nieuwe informatie wordt dan niet meer nieuwsgierig onderzocht, maar afgemeten aan de vraag of zij het bestaande beeld versterkt of bedreigt. Dat is niet de taak van journalistiek. Een journalist hoort geen Israëlisch of Palestijns narratief te bewaken. Hij moet er juist doorheen prikken. Bronnen wantrouwen, cijfers controleren, wederhoor toepassen en terugkomen op eerdere conclusies wanneer nieuwe feiten daar aanleiding toe geven. De drive moet zijn: wat is waar? Niet: wat past? Hetzelfde geldt voor de VN en andere gezaghebbende internationale en wetenschappelijke instellingen. Hun autoriteit bestaat bij de gratie van onafhankelijkheid. Zij moeten conclusies baseren op grondig onderzochte feiten en zich door geen enkele strijdende partij, regering of actiegroep voor het karretje laten spannen. Hamas is geen persbureau, maar een terroristische organisatie én partij in deze oorlog. Informatie uit die hoek kan waar zijn, maar verdient controle. Precies zoals Israëlische informatie controle verdient. Waarheid heeft geen Israëlische of Palestijnse nationaliteit. Laat journalistiek daarom geen partij of narratief verdedigen. Laat haar door propaganda, emotie en politieke belangen heen prikken. De opdracht is eigenlijk heel simpel: Zoek het uit. Niet: geloof Israël. Niet: geloof de Palestijnen. Niet: geloof Hamas. Niet eens: geloof de VN omdat het de VN is. Controleer het. Onderzoek het. Weeg de feiten. En vertel daarna wat waar blijkt te zijn. Dat is journalistiek. Want zodra niet meer de waarheid het doel is, maar het verdedigen van het eigen verhaal, heeft propaganda al gewonnen.
11
48
4
132
2,725
Paula de Visser retweeted
Genocide is een begrip dat met een reden is ontstaan. De industriële, systematische vernietiging van het Joodse volk door de nazi’s was iets waarvoor geen woord bestond. Anno 2026 wordt dit begrip gewapeniseerd tegen het volk dat toen werd uitgeroeid. Zieker wordt het niet. Onlogischer ook niet. Stel: een huis brandt af. Er vallen doden. De eigenaar wordt beschuldigd van moord. De gevolgen zijn vreselijk. Maar daarmee is niet bewezen dat de eigenaar het doel had om bewoners te vermoorden. Dan blijkt dat hij zelf de brandweer heeft gebeld. “Dat sluit moord niet uit,” zeggen de inquisiteurs. Klopt! Hij heeft geprobeerd de bewoners uit het huis te halen. “Ook een moordenaar kan iemand redden om zich in te dekken,” zeggen de inquisiteurs. Kan! Er waren rookmelders en brandblussers aanwezig, geplaatst door de eigenaar. “Een moordenaar kan ook rookmelders plaatsen,” zeggen de inquisiteurs. Waar! Wat hier gebeurt, is een perfide omkering. “Al deze ontlastende bewijzen bewijzen niet dat de eigenaar géén moordenaar is” wordt vervolgens “dús de beschuldiging van moord wordt nóg sterker.” Dit is een kwalijke drogreden die zichzelf immuun maakt voor elk tegenbewijs. Dit is de kern van het betoog van politicoloog dr. Eliyahu Sapir over de genocidebeschuldiging tegen Israël. Genocide betekent juridisch niet: er zijn veel doden, er is verwoesting, er is veel menselijk leed. Er moet een beslissende factor bij komen: de specifieke bedoeling om een nationale, etnische of religieuze groep geheel of gedeeltelijk te vernietigen. Als vernietiging van een bevolkingsgroep werkelijk het oogmerk is, mag je verwachten dat dit zich vertaalt in een consistent patroon van beleid en gedrag dat op die vernietiging is gericht. Het Gazadebat begint één stap te laat. Men vraagt eerst: welke feiten passen bij genocide? Terwijl éérst moet worden vastgesteld óf de feiten überhaupt de noodzakelijke intentie aantonen. Deze omkering is zeer ernstig, want zodra “genocide” eenmaal het frame is, begint dit frame de feiten te ordenen: Veel doden? Bewijs! Verwoesting? Bewijs! Voedseltekort? Bewijs! Uitspraken van politici? Bewijs! Maar dan volgen de tegenfeiten: Israël waarschuwt Gazanen voor aanvallen. Israël evacueert hele gebieden. Er wordt voedsel toegelaten. Operaties richten zich aantoonbaar op Hamas, tunnels en commandocentra. Dan verandert de inquisitie plotseling de norm: “Dat sluit genocide niet uit,” brult men. Nee. Dat niet. Maar iets niet uitsluiten is iets anders dan iets aantonen. Een militair en een genocidaal doel kunnen theoretisch naast elkaar bestaan. Maar daaruit volgt niet dat beide doelen ook daadwerkelijk bestonden. De genocidale intentie moet afzonderlijk uit het bewijs blijken. Voor mensen zoals ik, ex-linksen die aan het deugdrogdenken zijn ontsnapt, is het een bekende truc. Eerst bepaalt men het gewenste frame. Daarna wordt alles wat vóór het frame spreekt als bevestiging gebruikt, terwijl alles wat ertegen spreekt, alsnóg binnen hetzelfde frame wordt omgekat: Je ontkent racist te zijn? Dat kan juist bewijs zijn van onbewust racisme! Er is geen aantoonbare discriminatie? Dan is discriminatie systemisch en daardoor onzichtbaar! In dit geval: gedrag dat niet past bij een poging een volk uit te roeien? Een genocidale staat kan dat gedrag óók vertonen! Zo wordt een hypothese onweerlegbaar: wat het leed vergroot, wordt in de richting van genocidale intentie uitgelegd, terwijl wat het leed vermindert nauwelijks meer tegen die conclusie mag pleiten. “Je kunt genocide niet uitsluiten” betekent alleen dat je genocide niet kunt uitsluiten. En wanneer feiten redelijkerwijs te verklaren zijn vanuit andere doelen dan de vernietiging van een bevolkingsgroep, kan genocide niet als vanzelfsprekend de conclusie zijn. Denk bijvoorbeeld ook eens aan de mogelijkheid van een verdedigingsoorlog tegen een barbaarse vijand die zich tussen de eigen burgers ophoudt, om zomaar eens wat te noemen. Lees. Leer. Link naar blog in onderstaande tweet.
18
53
3
150
4,872
Paula de Visser retweeted
Hoezo dit begrijpen? Deze herdenking gaat niet over Gaza. Niet over de Palestijnen. Niet over het huidige conflict in het Midden-Oosten. Deze herdenking gaat over de systematische moord op miljoenen Joden tijdens de Holocaust en over de bijna 6.800 Joodse Rotterdammers die vanaf Loods 24 werden weggevoerd. Dat de ambassadeur van de Joodse staat daarbij aanwezig is, is dan ook niet vreemd, maar juist logisch en passend. Wie daar een probleem van maakt, haalt de politieke strijd van vandaag een herdenking binnen die juist bedoeld is om de slachtoffers van toen te herdenken. Organisaties die zich primair bezighouden met Gaza of de Palestijnse zaak moeten niet gaan bepalen wie wel of niet welkom is bij een herdenking van de Holocaust. Laat deze herdenking gaan over de slachtoffers van toen, niet over de politieke strijd van nu. Steeds vaker lijken herdenkingen te worden gekaapt door mensen die ieder moment aangrijpen om Israël ter discussie te stellen. Dat doet afbreuk aan de waardigheid van de bijeenkomst en aan de herinnering aan de slachtoffers. Juist daarom zou een burgemeester duidelijk moeten zijn. Niet meegaan in de druk van actiegroepen, maar pal staan voor het karakter van de herdenking. Een burgemeester hoort boven partijen en ideologieën te staan en de herdenking te beschermen tegen politieke instrumentalisering. In plaats daarvan zegt burgemeester Carola Schouten de bezorgdheid te begrijpen. Daarmee geef je opnieuw ruimte aan een lobby die alles waar Israël bij betrokken is, ter discussie wil stellen. Dat voelt opnieuw als een overwinning voor degenen die zelfs een Holocaustherdenking niet ongemoeid kunnen laten. Nederland biedt volop ruimte aan demonstraties, boycots en kritiek op Israël. Dat is onderdeel van een democratische rechtsstaat. Maar er zou óók een morele grens moeten zijn. Een herdenking van de grootste massamoord uit de moderne geschiedenis hoort geen podium te worden voor het conflict van vandaag. Sommige momenten verdienen rust, waardigheid en respect. Loods 24 is zo'n moment. Daar hoort de herinnering aan de vermoorde Joden centraal te staan. Niet de politieke strijd over Israël. ad.nl/rotterdam/schouten-sna…
74
306
20
959
11,153