پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ

✍️من، کیانوش سنجری هستم. در بیستم شهریور ۱۳۶۱ در تهران به دنیا آمدم. مادرم همیشه می‌گفت بچه‌ی آرامی بودم، ساکت، پر از سؤال. از همان کودکی نمی‌فهمیدم چرا باید ترسید، چرا نباید پرسید. در مدرسه، بیشتر از هرچیز، بی‌عدالتی آزارم می‌داد. شاید از همان‌جا مسیرم روشن شد. در تابستان ۱۳۷۸، هفده ساله بودم. رفتم مقابل دانشگاه تهران، سالگرد ۱۸ تیر بود. نیامده بودم بجنگم، فقط برای حمایت از دانشجویانی که فریاد آزادی می‌زدند. اما خیلی زود دیدم مشت و لگد و باتوم. لباس‌شخصی‌ها آمدند، موهایم را کشیدند، من را به ماشین پرت کردند. آن روز فهمیدم «اعتراض» در این کشور یعنی چه. در بازداشتگاه، بوی نم و آهن در هوا بود. سکوتی که مثل سنگ روی سینه می‌نشست. اولین بار سلول انفرادی را تجربه کردم. نه روز بود، نه شب. فقط چراغی که همیشه روشن بود و دیواری که نگاهم می‌کرد. می‌گویند شکنجه یعنی درد جسمی، اما من فهمیدم نوع دیگری هم هست. شکنجه‌ای که در آن هیچ صدایی نیست، فقط ذهنی که کم‌کم از خودش تهی می‌شود. بعد از آزادی، سکوت نکردم. شروع کردم به نوشتن، به روایت کردن. وبلاگم شد جایی برای گفتن از کسانی که صدایشان را بریدند. نه قهرمان بودم، نه سیاست‌مدار؛ فقط کسی بودم که باور داشت سکوت، ادامه‌ی جنایت است. سال‌ها گذشت. چند بار دیگر بازداشت شدم. در یکی از بازداشت‌ها، مرا به بازداشتگاه ۲۰۹ اوین بردند و بعد به بیمارستان روان‌پزشکی رازی، همان امین‌آباد. با دست و پا بسته به تخت بستندم. دارویی تزریق کردند که فکم را قفل کرد. وقتی بیدار شدم، هنوز زنجیرها دور مچم بود. در کنار بیمارانی بودم که واقعاً بیمار بودند، و من فقط یک روزنامه‌نگار بودم. وقتی بیرون آمدم، دیگر همان آدم سابق نبودم. سال‌ها بعد، مجبور شدم از ایران بروم. از مرز گذشتم، با ترس، با اندکی امید. در نروژ، در آمریکا، برای رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری کار کردم. درباره‌ی زندانیان سیاسی نوشتم، درباره‌ی شکنجه و انفرادی. اما دلم همیشه در تهران ماند، پیش مادرم. در مهر ۱۳۹۵ تصمیم گرفتم برگردم. مادرم تنها بود و بیمار. گفتند اگر برگردی، مشکلی نداری. اما چند روز بعد از ورودم، باز بازداشت شدم. دادگاه انقلاب، شعبه ۲۶. اتهام‌ها همان تکراری‌ها: تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی، عضویت در گروه غیرقانونی. حکم دادند: پنج سال حبس تعزیری، شش سال حبس تعلیقی، و دو سال ممنوع‌الخروجی. در زندان، شب‌ها با قرص آرام‌بخش می‌خوابیدم. کابوس‌ها رهایم نمی‌کردند؛ بارها بازجویم را در خواب دیدم. بیدار می‌شدم با صدای فریاد خودم. وقتی آزاد شدم، تلاش کردم عادی زندگی کنم، اما تنهایی و فقر مثل سایه دنبال من بود. در پاییز ۱۴۰۲ نوشتم که از شدت تنگدستی، مجبورم حسابم را برای فروش بگذارم. نوشتم: «ارتزاق از خون جان‌باختگان، کم از جنایت رژیم نیست. اما من هم خسته‌ام، تهی شده‌ام.» در آبان ۱۴۰۳، دوباره صدای بازداشت زندانیان سیاسی بلند شد. در شبکه‌ی اجتماعی نوشتم: اگر تا ساعت هفت غروبِ چهارشنبه، آن چند زندانی آزاد نشوند، من زندگی‌ام را پایان می‌دهم. نه از سر ضعف، از سر اعتراض. از سر اینکه دیگر صدایی نمانده بود. آن شب، بیست‌وسوم آبان ۱۴۰۳، در تهران، مقابل جهان خاموش شدم. می‌گویند از ساختمان چارسو بالا رفتم. می‌گویند آخرین جمله‌ام را همان‌جا نوشتم. اما شاید حقیقت این باشد که من سال‌ها پیش، در سلول انفرادی، مرده بودم — فقط جسمم مانده بود که هنوز مقاومت می‌کرد. من، کیانوش سنجری، نه دشمنی با کسی داشتم، نه سلاحی در دست. تمام آنچه می‌خواستم، فقط حق گفتن بود. و اگر امروز از من چیزی مانده، همان واژه‌هایی‌ست که با درد نوشتم. اگر مرا به یاد آوردید، نگذارید نام‌هایمان در خاک بماند. من یکی از هزارانم که رفت، تا شما بمانید و بگویید: «ما برای زندگی می‌جنگیم و آزادی رو به دست خواهیم آورد.» 🕊️ #کیانوش_سنجری #یادنامه_جاویدان #جاویدشاه #فرزند_ایران_جان_فدای_میهن

درود بر مردم شریف ایران هموطنان گرامی و همرزمان شریفم وقفه‌ی طولانی در انتشار یادنامه‌ها، ناشی از تلاش برای ارتقای کیفیت مستندها و بازطراحی قالب تولید، در کنار محدودیت‌های فنی، زمانی و کمبود نیروی انسانی بوده است. با تصمیم به ازسرگیری انتشار یادنامه‌ها، از تمامی علاقه‌مندان و داوطلبان دعوت می‌کنیم برای همکاری و گسترش این طرح به ما بپیوندند. #یادنامه_جاویدان متعلق به همه‌ی هموطنان گرامی‌ست. پیمان ما، زنده نگه داشتن نام و بازگو کردن سرگذشت جاویدنامان ایران است؛ پیمانی که پایبندی به آن، به همراهی و همیاری همگانی نیاز دارد. #یادنامه_جاویدان #فرزندان_ایران #جانفدایان_میهن #جاویدشاه #انقلاب_ملی_شیروخورشید