پــیـــکــــو•پـــیـــکســـو|PɪCΟPɪXΟ

ما بازماندگانِ بزرگ‌ترین قتل‌عامِ خیابانی و نسل‌کشیِ معاصریم؛ باید فعالیت‌مان را به اندازهٔ حجمِ خون‌های ریخته‌شده و تاوانِ سنگین و غیرقابل‌بازگشتی که دادیم، بالا ببریم. #جاویدشاه

کیانوش سنجری، تو تنها نامی در تاریخ رنج‌های ایران نیستی؛ تو روایت شرافت، آزادگی و عشقی بی‌پایان به میهنی. انسان‌های بزرگ و شریف، میهن‌شان را فراتر از جان و هستی خویش دوست دارند؛ و تو معنای این عشق را با زندگی‌ات به یادگار گذاشتی. یادت گرامی و نامت جاودان 🕊️ #کیانوش_سنجری

✍️من، کیانوش سنجری هستم. در بیستم شهریور ۱۳۶۱ در تهران به دنیا آمدم. مادرم همیشه می‌گفت بچه‌ی آرامی بودم، ساکت، پر از سؤال. از همان کودکی نمی‌فهمیدم چرا باید ترسید، چرا نباید پرسید. در مدرسه، بیشتر از هرچیز، بی‌عدالتی آزارم می‌داد. شاید از همان‌جا مسیرم روشن شد. در تابستان ۱۳۷۸، هفده ساله بودم. رفتم مقابل دانشگاه تهران، سالگرد ۱۸ تیر بود. نیامده بودم بجنگم، فقط برای حمایت از دانشجویانی که فریاد آزادی می‌زدند. اما خیلی زود دیدم مشت و لگد و باتوم. لباس‌شخصی‌ها آمدند، موهایم را کشیدند، من را به ماشین پرت کردند. آن روز فهمیدم «اعتراض» در این کشور یعنی چه. در بازداشتگاه، بوی نم و آهن در هوا بود. سکوتی که مثل سنگ روی سینه می‌نشست. اولین بار سلول انفرادی را تجربه کردم. نه روز بود، نه شب. فقط چراغی که همیشه روشن بود و دیواری که نگاهم می‌کرد. می‌گویند شکنجه یعنی درد جسمی، اما من فهمیدم نوع دیگری هم هست. شکنجه‌ای که در آن هیچ صدایی نیست، فقط ذهنی که کم‌کم از خودش تهی می‌شود. بعد از آزادی، سکوت نکردم. شروع کردم به نوشتن، به روایت کردن. وبلاگم شد جایی برای گفتن از کسانی که صدایشان را بریدند. نه قهرمان بودم، نه سیاست‌مدار؛ فقط کسی بودم که باور داشت سکوت، ادامه‌ی جنایت است. سال‌ها گذشت. چند بار دیگر بازداشت شدم. در یکی از بازداشت‌ها، مرا به بازداشتگاه ۲۰۹ اوین بردند و بعد به بیمارستان روان‌پزشکی رازی، همان امین‌آباد. با دست و پا بسته به تخت بستندم. دارویی تزریق کردند که فکم را قفل کرد. وقتی بیدار شدم، هنوز زنجیرها دور مچم بود. در کنار بیمارانی بودم که واقعاً بیمار بودند، و من فقط یک روزنامه‌نگار بودم. وقتی بیرون آمدم، دیگر همان آدم سابق نبودم. سال‌ها بعد، مجبور شدم از ایران بروم. از مرز گذشتم، با ترس، با اندکی امید. در نروژ، در آمریکا، برای رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری کار کردم. درباره‌ی زندانیان سیاسی نوشتم، درباره‌ی شکنجه و انفرادی. اما دلم همیشه در تهران ماند، پیش مادرم. در مهر ۱۳۹۵ تصمیم گرفتم برگردم. مادرم تنها بود و بیمار. گفتند اگر برگردی، مشکلی نداری. اما چند روز بعد از ورودم، باز بازداشت شدم. دادگاه انقلاب، شعبه ۲۶. اتهام‌ها همان تکراری‌ها: تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی، عضویت در گروه غیرقانونی. حکم دادند: پنج سال حبس تعزیری، شش سال حبس تعلیقی، و دو سال ممنوع‌الخروجی. در زندان، شب‌ها با قرص آرام‌بخش می‌خوابیدم. کابوس‌ها رهایم نمی‌کردند؛ بارها بازجویم را در خواب دیدم. بیدار می‌شدم با صدای فریاد خودم. وقتی آزاد شدم، تلاش کردم عادی زندگی کنم، اما تنهایی و فقر مثل سایه دنبال من بود. در پاییز ۱۴۰۲ نوشتم که از شدت تنگدستی، مجبورم حسابم را برای فروش بگذارم. نوشتم: «ارتزاق از خون جان‌باختگان، کم از جنایت رژیم نیست. اما من هم خسته‌ام، تهی شده‌ام.» در آبان ۱۴۰۳، دوباره صدای بازداشت زندانیان سیاسی بلند شد. در شبکه‌ی اجتماعی نوشتم: اگر تا ساعت هفت غروبِ چهارشنبه، آن چند زندانی آزاد نشوند، من زندگی‌ام را پایان می‌دهم. نه از سر ضعف، از سر اعتراض. از سر اینکه دیگر صدایی نمانده بود. آن شب، بیست‌وسوم آبان ۱۴۰۳، در تهران، مقابل جهان خاموش شدم. می‌گویند از ساختمان چارسو بالا رفتم. می‌گویند آخرین جمله‌ام را همان‌جا نوشتم. اما شاید حقیقت این باشد که من سال‌ها پیش، در سلول انفرادی، مرده بودم — فقط جسمم مانده بود که هنوز مقاومت می‌کرد. من، کیانوش سنجری، نه دشمنی با کسی داشتم، نه سلاحی در دست. تمام آنچه می‌خواستم، فقط حق گفتن بود. و اگر امروز از من چیزی مانده، همان واژه‌هایی‌ست که با درد نوشتم. اگر مرا به یاد آوردید، نگذارید نام‌هایمان در خاک بماند. من یکی از هزارانم که رفت، تا شما بمانید و بگویید: «ما برای زندگی می‌جنگیم و آزادی رو به دست خواهیم آورد.» 🕊️ #کیانوش_سنجری #یادنامه_جاویدان #جاویدشاه #فرزند_ایران_جان_فدای_میهن

فردا دومین سالگرد فقدان #کیانوش_سنجری هست. ۲۳ آبان

روایتی از اولین سالروز #کیانوش_سنجری لطفاً تا جایی که میتونید این رو ریت بزنید. ۲۳ آبان ۱۴۰۴ –جمعه سالگرد #کیانوش_سنجری حدود ساعت ۱۲:۵۰ رسیدم ورودی بهشت‌زهرا. جلوی قطعهٔ ۲۵۰. یه سیگار روشن کردم. همون‌جا چشمم افتاد به دوتا از مأمورای امنیتی که پارسال همین وقت‌ها.۱)👇

بچه‌هایی که چند ساله مهاجرت کردین و بخاطر آموزه‌های اسلامی/شستشوی مغزی، جلوی گوشت خوک گارد دارین من اینجا دارم یه فیله خوک آماده میکنم یکی از لذیذترین گوشتهاس دلایل پائین بودن قیمتش نسبت به گاو و گوسفند: ۱)هر بار زایمان حدود ۱۰ تا بره بدنیا میاره ۲) دوره بارداری ۳ ماه (دوبار در سال) ۳) ۶ ماهه به زمان مصرف میرسن ۳) جای نگهداری نیاز نیست مثل گاو و گوسفند بزرگ باشه و بسیاری دلایل دیگه…. از لحاظ مواد مغذی هیچ تفاوتی با گاو و گوسفند نداره، خیلی جاهاش، مثل همین فیله، کمتر از اونا چربی داره. سرچ کنید نزدیکتون کجا پرورش میدن، یه سر بزنید نظرتون کلاً عوض میشه. به چرندیات مسلمونا توجه نکنید دستور طبخ تو یوتیوب زیاده، اما طبق ذائقه خودتونم میتونید سرخ کنید/بپزید…

یه موقع هایی که با خانومم میرم خرید، توی دلم به فروشنده ها میگم ایوب گوه خورد شما اسوه‌ای صبرید، چجوری خودشون رو کنترل میکنن،چجوری این‌قدر مسلط برخورد می‌کنند 🤔 واقعا لجند واقعی اینان

درود بر شما جناب کیانی همسرم مصاحبه‌ای از شما در تلویزیون انقلاب ملی دیده که مهمانش یکی از دوستان قدیمی و وفادار رضاشاه دوم با حدود ۴۰ سال سابقه دوستی بوده. ظاهراً مصاحبه مربوط به دو سه هفته پیشه. هرچی گشتم نتونستم پیداش کنم. ممنون می‌شم اسم مهمان یا لینک مصاحبه رو بفرمایید. 🙏