Martin Mos

In perspectief - Oink, Oink, Piggy, Piggy Daar sta je dan op het Rokin in je beschermende kleding. Je had vandaag al een normale dienst gedraaid maar werd toch op het laatste moment ingeroosterd voor de ME omdat de situatie in Amsterdam uit de hand liep. Gelukkig kon je nog net even langs huis rijden, snel even douchen, schone kleren aantrekken en je vrouw en kinderen een knuffel geven. Zelfs het avondeten schoot erbij in, dus onderweg heb je even een banaan en een Snickers gegeten om de ergste honger te stillen. Maar dat was ruim twee uur geleden, inmiddels is je rug zeiknat van het zweet, beslaat het vizier van je helm continue en heb je barstende koppijn na alle lichamelijke inspanning van het ontruimen van het Binnengasthuisterrein en het feit dat je nog steeds niets fatsoenlijks gegeten hebt. Dan krijg je het commando om samen met je collega’s een deel van het Rokin schoon te vegen en je maakt een charge naar voren terwijl de demonstranten in luid protest uitbarsten. Het volgende wat je je herinnert is het gepiep van een infuuspomp naast je. Je ligt op een brancard in een ambulance en de ambulancebroeder is net klaar met het opnemen van je bloeddruk. Je proeft een bloederige smaak in je mond en probeert rechtop te gaan zitten. De ambulancebroeder houdt je tegen en legt uit dat er een baksteen vol op je vizier terecht is gekomen met als resultaat dat een paar voortanden zijn afgebroken, een gebroken neus en een gekneusde oogkas, ook was je ongeveer een minuut of tien buiten westen. Je naam is Johan de Vries, je bent politieagent in de regio Amsterdam-West. Normaliter zou je nu in de sportschool zijn, voor een stuk conditietraining, in plaats daarvan ben je één van de agenten die gewond is geraakt bij de studentenprotesten en de ontruiming van het Binnengasthuisterrein. Je realiseert je dat dit de tweede keer vandaag is dat je deze ambulancebroeder treft. Jullie spraken elkaar vanochtend, bij de afhandeling van een aanrijding met letsel. Twee studenten op een Fatbike waren ten val gekomen toen een taxi ze aantikte tijdens het voorsorteren. De één had wat schaafwonden, maar de ander een gebroken pols en sleutelbeen. Je hebt ze alle twee opgevangen in je patrouillevoertuig en het zo comfortabel mogelijk voor ze gemaakt totdat de ambulance arriveerde. De studenten waren je dankbaar voor je hulp en je wenste ze allebei veel succes met hun herstel toen de ambulance wegreed. Studenten van pakweg dezelfde leeftijd zijn de reden dat je nu op een brancard ligt, je vraagt je af of het wellicht studenten waren van dezelfde opleiding? En dan hoor je in de verte de spreekkoren weer aanzwellen in volume: ‘Oink, Oink, Piggy, Piggy, we will make your life shitty! De ambulancebroeder kijkt je aan en zegt ‘Het kan raar lopen hè, vanochtend help d’r twee bij een aanrijding en hier lig je dan en moet je ze nu eens horen..’. Je probeert te glimlachen, want de ambulancebroeder heeft je inderdaad herkend, maar het is meer een grimas door de pijn. Terwijl de ambulancebroeder de brancard vergrendelt en zijn veiligheidsriem vastmaakt begint de ambulance te rijden op weg naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s en een uitgebreid onderzoek. Hopelijk valt het kwa verwondingen en het herstel ervan mee en kun je vlot weer aan het werk, want aan thuis zitten heb je een hekel. Je hebt dit vak gekozen omdat je je graag dienstbaar opstelt en mensen helpt in benarde situaties, dat is wat je motiveert, zelfs als die mensen zich tegen je keren, zoals nu. #uvaprotest #uva_amsterdam #politie #piggy #oink #amsterdam #pol_amsterdam