گلدفیش retweeted
به عنوان آخرین وصیتم اگر من اون دوستتون بودم که پشت چراغ قرمز بمب خورد بهم لطفا جایی از طرفم گه نخورین. من صددرصد موافق جنگم.
باتشکر
گلدفیش retweeted
بسیاری از کسانی که از آشوویتس زنده بیرون آمدند، هیچگاه آن خالکوبی شماره روی دستشان را پاک نکردند، زیرا برگشتن به «زندگی عادی» یک جورهایی غیر ممکن بود. آنها راوی چیزی بودند که نباید فراموش میشد. همیشه کسانی هستند که چنان رنج بزرگی را انکار کنند، آن شمارهها سندی بود بر اینکه «من آنجا بودم و دیدم چه شد. من سند زنده آن شرایطم.» حقیقت این است که شما هیچوقت قرار نیست هیچ چیز برایتان عادی بشود، یعنی نمیتواند که بشود. بعضی زخمها چنان ویرانکنندهاند که حتی با تغییر نظم سیاسی موجود هم ترمیم کردنشان نسلها زمان میبرد. یک نسل میجنگد و زخم میخورد، نسل بعد راوی زخم نسل پیشینش میشود و نسل بعدتر میتواند ثمره زندگی عادی را بچشد. شما میجنگید تا نسلهای بعدیتان این روزها را که شما به چشم دیدید، فقط در کتابهای تاریخ بخوانند. اگر اشتباه نکنم، سولژنیتسین بود که میگفت: مسئله اردوگاههای شوروی این بود که انسانی را میساخت که دیگر بلد نبود عادی باشد. من پیتزا میبینم یاد سارینا میافتم. کلمن آب میبینم یاد ربیعی میافتم. رنگین کمان میبینم یاد کیان میافتم. به هرچیزی که نگاه میکنم، نشانهای از یک رنج بزرگ است. نمیشود این همه جنایت را زیر فرش جارو کنی و بگویی هیچی نشده است و به زندگی ادامه بدهید، این جامعه کاملا ویران شده است.
گلدفیش retweeted
اگه برنامتون برای حضور تو زندگیم جدی نیست، کلا سمتم نیاید، من از چیزهای موقتی خوشم نمیاد.
گلدفیش retweeted
«سلاماً على من أجبرتنا الحياة أن نمضي بدونهم، وهم في القلب اجمل حكاية.»
سلام بر آنان که زندگی مجبورمان کرد بیآنها روزگار بگذرانیم، حال آنکه آنها، در قلبمان، زیباترین داستانها بودند.
- لاادری.
گلدفیش retweeted
هانا آرنت پیشترها پاسخ چنین استدلالهای سادهانگارانهای که برای توجیه همراهی و همکاری با شر داده میشود را داده است: «زمانی که از آنان پرسیده میشد که چرا از سیاستهای ظالمانه حکومت اطاعت کردهاند، عموما پاسخ میدادند که ما فقط ماندیم و همکاری کردیم تا اوضاع از آن بدتر نشود، ما
This quoted post is unavailable.
گلدفیش retweeted
از یه ور سنم طوریه که «I'm too old for this shit.» از اون ورم وقتی سنم کم بود این کسشرا رو تجربه نکردم.
گلدفیش retweeted
من ۱۴۰۲ به اندازهی تمام عمرم جنگیدم، تک تک سلولهای مغز و تنم خستهست.
۱۴۰۳ میخوام قوی بودن رو بذارم کنار و فقط آدم خوشحالی باشم.
گلدفیش retweeted
محمود درویش برای وصف حال خیلی از ماها چقدر قشنگ میگه
تو نه دوری تا انتظارت کشم
و نه نزدیکی تا ديدارت كنم
و نه از آنِ منی تا قلبم آرام گیرد
و نه من محروم از توام تا فراموشت کنم
تو در میانهی همه چیزی























