J.R.R. Tolkien: - utracił ojca w wieku 4 lat, matkę w wieku lat 12 - był weteranem I wojny Światowej - utracił na niej większość swoich przyjaciół - przeżył 55 lat małżeństwa, wychował czwórkę dzieci - przez ponad trzydzieści lat wykładał na Uniwersytecie w Oksfordzie - prowadził badania nad angielską literaturą i językiem, zostawiając po sobie szereg cenionych i pionierskich prac naukowych - poznawał największe dzieła literatury światowej w oryginale m.in. łacinie, grece, staroangielskim, staroislandzkim... - przez całe życie pracował nad życiem duchowym. Dlaczego to takie ważne? Podczas gdy wielu twórców opiera swoje dzieła na fundamentach poznanej wcześniej literatury, J.R.R. Tolkien miał niezwykłe wręcz bogactw własnych życiowych doświadczeń, na których - niczym na żyznej glebie - mogła wyrosnąć jego twórczość. Zastanówmy się... jeżeli jedynym co popycha Cię do napisania jakiegoś dzieła jest to co przeczytałeś w innym dziele... To jaka właściwie wartość płynie z Twojej pracy twórczej? Co nowego dajesz światu, czego nie dałaby mu książka, która Cię zainspirowała? Dlaczego ktoś miałby przeczytać Twoją książkę a nie autora, który stoi za Twoim pomysłem? Czy to oznacza, że nasze pomysły nie powinny wypływać z obecnej już tradycji literackiej, ignorując skarby zgromadzone w tym co nazywamy kulturą? Oczywiście, że nie. Twierdzić coś takiego byłoby nie tylko jawnie nieroztropnym, ale też całkowicie atolkienowskim. Przecież to Tolkien czytając Homera stwierdził, że wreszcie napotkał prawdziwie wielką literaturę! Przecież to Tolkien poświęcił swoje życie badaniu nad zawartością skarbca kultury! Przecież to Tolkien wreszcie napisał najoryginalniejsze dzieło swoich czasów przez to właśnie, że odrzuciwszy pokusę pogoni za oryginalnością, odważył się sięgnąć po radę i pomoc swoich literackich przodków i czerpać z całej tradycji słowa pisanego. Czego jednak możemy się od niego nauczyć? Po pierwsze, jak zostało to wyszczególnione na początku, Profesor nie tylko czytał i rozmyśliwał nad życiem. On żył! Doświadczał radości i smutków, sukcesów i porażek, miłości i goryczy. Owszem, pieśń sławiąca Luthien Tinuviel nigdy nie powstałaby gdyby Tolkien nie znalazł dla niej formy w historycznych poematach, ale na nic by się ta forma nie zdała, gdyby młody John Ronald nie zobaczył kiedyś tańczącej pod drzewem Edith i nie zapragnął uczynić jej swoją żoną! Nie byłoby mężnego Samwise'a bez dzielnych adiutantów pod Sommą, nie byłoby Shire bez Sarehole ani Sharkeya bez Birmingham. Po drugie, Tolkien inspirował się literaturą... Ale jakaż to była literatura! Władca Pierścieni nie powstał dlatego, że natknął się na ciekawą książkę fantasy i stwierdził, że też by tak chciał. Nie... Tolkien czytał Illiadę i Odyseję, Sagi Islandzkie i Beowulfa, utwory Dantego, Szekspira, Wergilego, św. Tomasza i... Agathę Christie! I Simone de Beauvoir! I wielu, wielu innych których wymieniać nie będę (istnieje osobna publikacja poświęcona bibliotece Tolkiena...). Tym co istotne, jest to jak szerokie i innowatorskie były literackie wyprawy Tolkiena - od absolutnej klasyki, przez teksty nieznane większości śmiertelnikom (w obu przypadkach czytane w oryginale), współczesnych myślicieli i literaturę lekką, popularną, rozrywkową. Jeśli więc komuś zrodziła się w trakcie lektury Władcy Pierścieni myśl by też kiedyś podobne dzieło popełnić (komu się nie zrodziła!), to może zamiast od razu siadać do tego (pięknego skadinąd) zadania, może warto by odwrócić na chwilę wzrok od owoców które życie J.R.R. Tolkiena wydało i spojrzeć na glebę na której jego literacka twórczość rosła? Bo świat nie potrzebuje kolejnych "Władców Pierścieni". Najlepszy został już przecież napisany. Zaryzykuję stwierdzenie, że świat o wiele bardziej potrzebuje pisarzy i ludzi tej miary co J.R.R. Tolkien, którzy każdemu pokoleniu (i kto wie jak wielu kolejnym) dadzą jego własny epos.