10 pytań do ministra Siemoniaka? Polskie służby dysponują informacjami o osobach inwigilowanych systemem Pegasus, zakresie prowadzonych wobec nich operacji oraz danych pozyskanych z ich telefonów. Mimo upływu niemal trzech lat od zmiany władzy wciąż nie przedstawiono opinii publicznej pełnego rozliczenia tej sprawy, a sytuacja wszystkich pokrzywdzonych pozostaje niewyjaśniona. Nie pytam już o to, czy państwo posiada wiedzę o inwigilowanych obywatelach. Pytam, co z tą wiedzą zrobiło, dlaczego nie przedstawiono pełnych informacji pokrzywdzonym i kto odpowiada za podejmowane w tej sprawie decyzje. 1. Dlaczego nie poinformowano wszystkich ofiar Pegasusa? Ilu obywateli inwigilowano systemem Pegasus w latach 2017–2023? Ilu zostało oficjalnie powiadomionych, a ilu do dziś nie otrzymało informacji o prowadzonych wobec nich działaniach? Dlaczego? Proszę o podanie konkretnych liczb oraz dat, w których podejmowano decyzje dotyczące powiadamiania pokrzywdzonych. 2. Kto zdecydował o nieinformowaniu pokrzywdzonych? Kto konkretnie odpowiada za decyzje o niepowiadamianiu poszczególnych osób o inwigilacji? Czy decyzje te podejmowali szefowie służb, prokuratorzy czy przedstawiciele kierownictwa resortów? Na jakiej podstawie prawnej odmawia się pokrzywdzonym informacji o ingerencji w ich prywatność? Kiedy wszystkie osoby, wobec których nie występują prawne przeszkody, zostaną poinformowane? 3. Dlaczego nie ujawniono skali inwigilacji dziennikarzy? Ilu dziennikarzy, redaktorów naczelnych, wydawców i publicystów było bezpośrednio inwigilowanych systemem Pegasus? Ilu kolejnych dziennikarzy objęto inwigilacją pośrednio, poprzez dostęp do telefonów ich rozmówców? Dlaczego nie przedstawiono dotychczas zbiorczej informacji o skali naruszeń wolności prasy? Ilu dziennikarzy zostało indywidualnie powiadomionych? 4. Co stało się z informacjami o dziennikarskich źródłach? Pegasus umożliwiał uzyskiwanie dostępu do korespondencji, kontaktów i innych danych znajdujących się na telefonach. Ilu poufnych informatorów dziennikarskich mogło zostać zidentyfikowanych w wyniku takich działań? Kto miał dostęp do tych informacji? Czy ustalono, czy zostały wykorzystane do identyfikowania źródeł przecieków, wywierania nacisków lub prowadzenia kolejnych operacji? Jakie działania podjęto w celu ochrony ujawnionych informatorów? 5. Dlaczego nie wyjaśniono publicznie działań wobec redakcji „Newsweeka” i Tomasza Lisa? Czy zbadał Pan informacje dotyczące domniemanego werbunku współpracowników Tomasza Lisa, oraz instalowania i wykorzystywania kamer w redakcji „Newsweeka”? Kto miał zlecać te działania, kto je realizował i jakie informacje miały zostać pozyskane? Czy sprawdzono związek tych działań z inwigilacją elektroniczną, w tym ewentualnym wykorzystaniem Pegasusa? Jakie ustalenia przekazano Tomaszowi Lisowi oraz pozostałym osobom, których prywatność mogła zostać naruszona? 6. Kto otrzymywał materiały zdobyte za pomocą Pegasusa? Kto poza funkcjonariuszami prowadzącymi operacje miał dostęp do danych pozyskanych z telefonów obywateli? Czy ustalono, jakie informacje trafiały do kierownictwa służb, polityków i osób nieuprawnionych? Czy analizowano przypadki przekazywania prywatnych materiałów mediom? Ile takich przypadków stwierdzono, kto odpowiadał za przekazywanie informacji i jakie podjęto działania prawne? 7. Czy materiały z Pegasusa służyły do szantażowania polityków, dziennikarzy i sędziów? Jakie ustalenia poczyniono w sprawie wykorzystywania informacji uzyskanych przez Pegasusa do wywierania presji na polityków, dziennikarzy, prokuratorów, sędziów i adwokatów? Czy przeanalizowano przypadki gróźb ujawnienia prywatnych rozmów, korespondencji lub nagrań? Ile przypadków wykorzystania takich informacji do nacisków potwierdzono? Dlaczego nie przedstawiono publicznie zbiorczych wyników tych ustaleń? 8. Gdzie znajdują się wszystkie dane pozyskane Pegasusem? Gdzie obecnie przechowywane są informacje przejęte z telefonów polskich obywateli? Ile kopii tych danych powstało, kto miał do nich dostęp i czy wszystkie zostały zabezpieczone? Czy ustalono, jakie informacje mogły trafić do podmiotów zagranicznych, w tym dostawcy oprogramowania? Czy polskie służby mogą zagwarantować, że żadne nieuprawnione osoby nie dysponują dziś kopiami prywatnych materiałów? 9. Dlaczego po niemal trzech latach nie zakończono rozliczania krzywd wyrządzonych ofiarom? Jakie konkretne działania podjął Pan w okresie sprawowania nadzoru nad służbami w celu powiadomienia pokrzywdzonych i zabezpieczenia ich praw? Ilu osobom zapewniono możliwość dochodzenia roszczeń, w tym odszkodowań i zadośćuczynienia? Dlaczego nie przedstawiono publicznego harmonogramu informowania ofiar? Kto odpowiada za opóźnienia i jakie przeszkody prawne nadal występują? 10. Kiedy przedstawi Pan publiczny raport o ofiarach Pegasusa? Czy zobowiąże się Pan do przedstawienia raportu zawierającego liczbę inwigilowanych osób, liczbę powiadomionych pokrzywdzonych, skalę naruszeń tajemnicy dziennikarskiej, adwokackiej i innych tajemnic zawodowych oraz informacje o dalszych losach pozyskanych danych? Kiedy raport zostanie opublikowany? Jeżeli nie zamierza Pan przedstawić takiego dokumentu, proszę wskazać konkretne przyczyny prawne i faktyczne tej decyzji. Rozliczenie afery Pegasusa nie może sprowadzać się do ustalenia, kto kupił system, kto podpisywał dokumenty i kto wydawał polecenia. Najważniejsi w tej sprawie są ludzie, których telefony zostały przejęte, korespondencja skopiowana, prywatność naruszona, a poufne kontakty mogły zostać ujawnione. Państwo nie może ograniczać się do ścigania sprawców (bardzo wybiórczo), pozostawiając pokrzywdzonych bez odpowiedzi na podstawowe pytania: kto ich inwigilował, dlaczego, jakie informacje zdobyto i co się z nimi stało. W wypadku dziennikarzy problem jest jeszcze poważniejszy. Inwigilacja jednego telefonu mogła prowadzić do poznania tożsamości wielu informatorów, także tych, którzy przekazywali informacje o nadużyciach władzy. To zagrożenie nie tylko dla prywatności konkretnych osób, lecz również dla wolności prasy i prawa obywateli do informacji. Oczekuję odpowiedzi na każde z dziesięciu pytań, podania konkretnych liczb, dat, podstaw prawnych i wskazania instytucji odpowiedzialnych za podejmowane decyzje. Najważniejsze pytanie brzmi: dlaczego ludzie, których państwo inwigilowało, wciąż mogą nie wiedzieć, jakie informacje o nich zgromadzono i kto miał do nich dostęp?

Nie tylko Moskwy też