ÎHSAN DENÎZ

"Allah yalnızca dininizden diliniz ve toprağınızdan dolayı sizinle savaşanlarla, sizi yurtlarınızdan çıkaranlarla ve onlara destek verenlerle dostluk kurmanızı yasaklar. Her kim onlarla dost olursa onlar zâlimlerdir." (Mümtehine 9)

DEVLET KÜRD MİLLETİ'YLE BARIŞMAK ZORUNDA, PEKİ BU BARIŞIN ÖNÜNDEKİ ENGEL KİM? Türkiye Cumhuriyeti Devleti, kendi geleceğini kurtarmak ve ömrünü uzatmak için artık nüfusunun önemli bir bölümünü oluşturan Kürd Milleti’yle barışmak zorunda olduğunu mu anladı? Belki de yeni dönemin hesabı budur: Kürd’ün dilini, kimliğini, kültürünü ve siyasi statü talebini tanıyarak yeni bir devlet düzeni inşa etmek… Ama ortada çok büyük bir paradoks var! Elli yıldır sözde Kürd özgürlüğü adına mücadele ettiğini söyleyen PKK ve onun siyasi çevresi DEM Parti, gerçekten Kürd Milleti’nin önünü mü açtı, yoksa onu silahın, şiddetin ve örgüt vesayetinin içine hapsederek statüsüzlüğünü mü kalıcılaştırdı? Benim sorguladığım tam da budur! Acaba Türkiye, PKK’yı tasfiye ederek Kürd Milleti’yle doğrudan muhatap olacağı yeni bir dönemin kapısını mı aralıyor? Yoksa bütün bu hesapların sonunda Kürd Milleti bir kez daha başka bir siyasi projenin içine mi entegre edilecek? Şunu herkes kafasına soksun: PKK’nın tasfiyesi başka şeydir, Kürd Milleti’nin tasfiyesi başka şey! Kürd Milleti’nin geleceğine ne Ankara karar verebilir ne de Kandil! Kürd Milleti’nin dili, kimliği, iradesi ve statüsü hiçbir örgütün, hiçbir devletin siyasi pazarlık malzemesi değildir. Asıl mesele budur. Gerisi siyasi hesap, gerisi hikâye!

KÜRD VE KÜRDİSTAN'IN ÖNÜNDEKİ ENGEL TERÖR ÖRGÜTÜ MÜ, DEVLET Mİ? PKK’sız bir Kürdistan siyaseti mi, yoksa yeni bir statü arayışı mı? İbrahim Kalın’ın son açıklamalarını dikkatle okuyunca aklıma şu ihtimal geliyor: Acaba AKP-MHP iktidarı, PKK/DEM varlığını Kürd Milleti’nin statü kazanmasının önündeki siyasi ve ideolojik engellerden biri olarak mı görüyor? Çünkü yüz yıldır inkâr politikalarının sürdürüldüğü bir ülkede, bugün aynı iktidarın demokratikleşmeden, kapsayıcılıktan, kimlikten, kültürel haklardan ve Kürd meselesinin temel nedenlerini ortadan kaldırmaktan söz etmesi sıradan bir söylem değişikliği değil. Belki de Ankara’nın hesabı şudur: Önce PKK’nın silahlı ve örgütsel varlığını tasfiye etmek, ardından Kürd meselesini PKK/DEM’in siyasi vesayetinden bağımsız biçimde ele alarak kendi öngördüğü yeni bir statü ve demokratikleşme modelini hayata geçirmek. Başka bir ifadeyle, Kürd Milleti’ne verilecek hakların ve statünün muhatabını bir örgüt değil, doğrudan devletin demokratikleşme politikası ve Kürdlerin özgür siyasi iradesi olarak yeniden tanımlamak. Eğer böyleyse, karşımızda yalnızca bir terörsüzleştirme operasyonu değil, Kürdistan siyasetinin aktörlerini, dengelerini ve geleceğini yeniden şekillendirme projesi var demektir. Elbette bu henüz kanıtlanmış bir devlet politikası değil, açıklamalardan hareketle sorgulanması gereken bir ihtimaldir. Fakat asıl soru şu: PKK/DEM’siz bir dönemde AKP-MHP iktidarı, bugüne kadar esirgediği Kürd Milleti’nin kolektif haklarını, siyasi iradesini ve statüsünü gerçekten tanıyacak mı? Yoksa örgütü tasfiye edip Kürd meselesini bu kez kendi siyasi ve idari mühendisliğiyle mi yönetmeye çalışacak? Bunu zaman ve atılacak somut demokratik adımlar gösterecek. @Akparti @MHP_Bilgi @DEMGenelMerkezi @hdpdemirtas @tuncerbakirhan @TBMMresmi @tcsavunma

“Türkiyede ve ortadoğuda “KÜRD MİLLETİNİ’DE PKK TERÖR ÖRGÜTÜNDEN KORUYACAKMISINIZ?”@NumanKurtulmus

TC Devleti’nin terör örgütünden arındırmak istemesi, onu muhatap alması, siyasi koordinatörlik vermesi; örgüt elemanlarını Kürdistan’da bekçi, polis veya güvenlik görevlisi olarak konumlandırması bizi ilgilendirmez. Buna bir beis görmüyor. Saadece kaygılarım vardır..! Amma velakin, bütün bunları Kürdlerin tarafındaymış gibi pazarlamak, sanki Kürd Milleti adına bir kazanımmış gibi algı yaratmak siyasi fahişeliktir! Bu örgüt, uzaktan yakından Kürd Milleti’nin temsilcisi ve tarafı olamaz. 50 yıllık pratikte görüldüğü gibi; kürdün imhası, talanı, sürgün ve zındanını uygulatan ve sözde işgalcisinin demokrasisi için savaştığını iddia eden, Kürd Milletinin en kudsalı olan dilini dahi işlevsiz gereksiz kılan bu yapıyı utanmadan nadıl kürd tarafı diye söyliyebiliyorsunuz? Gerçekleri saptırmayın, komik duruma düşmeyin. TC Devleti’nin en üst yöneticilerinden en alt kurumsal yapılarına kadar PKK/KCK ve uzantılarının terör örgütü olduğuna ilişkin resmî siyasi ve hukuki kabulü ortadadır. Üstelik bu tanımlamaya ilişkin siyasi süreçlerde PKK/DEM çizgisi dâhil çeşitli siyasi aktörlerin imzaları da vardır. Şimdi sana ve senin gibi düşünen siyasi dolandırıcılara soruyorum: Bu terör örgütünü ısrarla Kürd Milleti’ne yamayarak aklamaya mı çalışıyorsunuz, yoksa terör kavramını Kürd Milleti’nin kimliğiyle özdeşleştirmek için mi bu kadar kıvranıyorsunuz? İkisi de aynı siyasi sahtekârlığın farklı yüzleridir. Bir örgütün devletle kurduğu ilişkinin faturasını bir millete kesemezsiniz! @CenapDoc @DEMGenelMerkezi @hdpdemirtas @tuncerbakirhan

KÜRDİSTAN’IN BAĞIMSIZLIĞINI İSTEYENLERLE, STATÜSÜZLÜĞÜ SAVUNANLARIN TARİHSEL HESAPLAŞMASI! Kürdistan’ın dört parçasında ve diasporada iki farklı siyasi anlayış giderek daha görünür hâle geliyor. Bir tarafta Güney Kürdistan’ın statüsünü tarihsel kazanım, bağımsızlığı ise milli bir hedef olarak görenler; diğer tarafta ulusal egemenlik fikrini kendi ideolojik önceliklerinin gerisine itenler… Mesele artık yalnızca örgüt veya lider meselesi değil; milletin geleceğini kimin belirleyeceği meselesidir. Bir tarafta Başkan Barzani’yi, KDP’yi ve Güney Kürdistan’ın kazanımlarını sahiplenen geniş bir milli damar var. Diğer tarafta ise apocu ideolojik çizginin etkisindeki, Barzani hareketine karşı keskin bir düşmanlık geliştiren ve ulusal devlet fikrine mesafeli duran bir siyasi gelenek… Şimdi soralım: Bir milletin siyasi statü kazanması neden bazı çevrelerde bu kadar büyük bir rahatsızlık yaratıyor? Kürd Milleti, herhangi bir örgütün teorik metinlerinde keşfedilmeyi bekleyen sosyolojik bir olgu değildir! Millet, bir liderin tanımlamasıyla var olmaz; tarihsel varlığıyla, toplumsal hafızasıyla, ortak aidiyetiyle ve siyasi iradesiyle vardır. İdeoloji millete hizmet eder. Millet, ideolojinin mülkü değildir. Asıl felsefi çelişki burada başlıyor: Özgürlükten söz edeceksiniz, demokratik toplum teorileri geliştireceksiniz; fakat konu Kürdistan’ın siyasi statüsüne geldiğinde ulusal egemenliği gereksiz bir hedef gibi göstereceksiniz! Özgürlük söylemiyle statüsüzlüğü normalleştirmek nasıl bir siyasi tutarlılıktır? Barzani’yi eleştirmek demokratik bir haktır. KDP’nin politikalarını sorgulamak da öyle. Ancak Barzani düşmanlığını milli siyasetin merkezine yerleştirip Güney Kürdistan’ın kazanımlarını itibarsızlaştırmak başka bir şeydir. Bir siyasi hareketin hataları eleştirilebilir; fakat bir milletin tarihsel kazanımları ideolojik kin uğruna hedef tahtasına konulamaz. İroniye bakın! Kürdistan adına siyaset yapan bazı çevreler, Kürdistan’ın kurumsallaşmasını kendi ideolojik rakiplerinin güçlenmesi olarak görüyor. Sanki Kürdistan’ın kazanımı bir örgütün kaybıymış gibi! Oysa Kürdistan hiçbir örgütün arka bahçesi, hiçbir terör örgüt liderin tapulu mülkü değildir. Irak’la federal bir birlik içerisinde yaşamak, Kürd Milleti’nin özgür iradesiyle belirlenmişse meşru bir siyasi tercihtir. Ancak federal statüyü korumakla statüsüzlüğü savunmak aynı şey değildir. Birlik gönüllüyse siyasi tercihtir; bir milletin kendi statüsünden vazgeçmesi isteniyorsa bunun adı başka bir siyasi tartışmadır. Bir siyasi hareketin milli niteliği, bayrağında taşıdığı sembollerle, sloganlarında kullandığı Kürdistan kelimesiyle ölçülmez. Asıl ölçü şudur: Kürd Milleti’nin kendi kaderini tayin etme hakkına nasıl yaklaşıyor? Güney Kürdistan’ın statüsünü güçlendirmek mi istiyor, yoksa bu kazanımı kendi ideolojik hesaplarına mı kurban ediyor? Kürdistan’ın geleceği ne Ankara’nın, ne Bağdat’ın, ne de herhangi bir terör örgütün siyasi merkezinin tekelindedir. Barzani de, terörist apo da, başka bir lider de Kürd Milleti’nin iradesinin üzerinde değildir. Benim mihenk taşım nettir: Kürdistan’ın bağımsızlığını istemek suç değildir. Güney’in statüsünü savunmak gericilik değildir. Barzani’yi desteklemek de herhangi bir örgüte düşmanlık üzerinden yargılanamaz. Asıl sorgulanması gereken, Kürdistan’ın siyasi geleceğini kendi ideolojik sınırlarına hapsetmek isteyen anlayıştır. Ve şimdi asıl soruyu soruyorum:nKürdistan’ın bağımsızlığını isteyen milyonlarca Kürd mü kendi geleceklerini belirlemekte yanılıyor, yoksa bir terör örgütün ideolojik sınırlarını Kürdistan’ın siyasi sınırları zannedenler mi? Kürdistan bir örgütün projesi değildir. Kürd Milleti’nin tarihsel ve siyasi varlık mücadelesidir. Örgütlerin bekası ile milletlerin geleceği çatıştığında tercih bellidir: ÖNCE MİLLET, SONRA SİYASET!

Başkan Barzani'den çağrı Bismillahirrahmanirrahim Mevcut siyasi gelişmeler ve durumlar ışığında, tüm tarafların göz önünde bulundurması gereken en önemli husus, Kürdistan halkının çıkarlarının her türlü başka çıkardan veya hedeften daha üstün olduğudur. Bu ilkeye dayanarak, Kürdistan Ulusal Birliği'ndeki kardeşleri, Kürdistan Demokratik Partisi ile diyalog masasına oturmaya, sorunları çözmek ve Kürdistan Bölgesi'ndeki siyasi krize son vermek amacıyla davet ediyorum. Ayrıca, bölgedeki diğer siyasi tarafların da siyasi sürecin işleyişine samimi bir şekilde katılmasını ve Kürdistan halkının taleplerini ve beklentilerini karşılayacak geniş tabanlı, ulusal bir hükümetin oluşturulması için birlikte çalışmasını teyit ediyorum. Mesud Barzani 9 Kasım 2026 @masoud_barzani @KDPinfo

SN KONSTANTİNEYYE’LİLER! KONSTANTİNİYYE şehrimizin ismini; 28 Mart 1930’da İstanbol olarak değiştirildi. 2 Ocak 1936’ya Kadar DERSİM olan şehrimizin ismini dikta rejimlerde yapıldığı gibi isimlerede tahhamül edilmedi, Katliyam yapıldı,ismini TunçEli olarak değiştirildi. KONSTANTİNEYYE BAROSU BAŞKANLIĞI @umitkocasakal_ @istbarosu

PEKİ, PKK KİMİN TAŞERONU? Ayyüce Türkeş Taş’ın sorduğu soru öyle sıradan bir soru değil: Ey AKP, MHP! PKK’yı silahsızlandırarak ne yapmaya çalışıyorsunuz? Yani terör faaliyetlerini kime yaptıracaksınız? Demek istiyor..! Peki, bu soruların cevabı neden verilmiyor? Ben de buradan soruyorum: PKK, TC’nin yıllardır mücadele ettiği bir terör örgütü mü, yoksa bölgesel hesaplarda kullanışlı bir taşeron mu? Eğer PKK bir taşeronsa, asıl patron kim? Silahını bırakması istenen örgüt mü değişiyor, yoksa kendisine biçilen rol mü? Yoksa mesele terörü bitirmek değil de, terörün adresini, aktörünü ve kullanım alanını değiştirmek mi? Bir örgüt silah bırakınca terör bitmiş mi olur, yoksa patronu yeni bir taşeron mu bulur? Sorularım açık. Çünkü ben artık şunu sorguluyorum: Terörle mücadele mi yürütülüyor, yoksa bölgesel güç hesaplarında taşeron değişimi mi yaşanıyor? @ayyuceturkestas

Eski senaryo, yeni oyuncular! Vesayete, ihanete ve işbirlikçiliğe karşı çıkmadan neyin yeniliği, neyin mücadelesi? kürdistan siyasetinin mihenk taşı şudur: hiçbir örgütün, hiçbir devletin, hiçbir liderin ve hiçbir siyasi merkezin ipoteği altında olmayan bağımsız milli irade. gerçek yenilik ancak bu iradeyle mümkündür! gerisi isim değişikliği, tabela siyaseti ve eski senaryoların yeni oyuncularla yeniden sahnelenmesinden ibarettir. #Hewbendi @brahimguclu2 @mmustafaozcelik @bayrambozyel @aliceven1946 @Alisher_Kocgiri

SİYASET FAHİŞELİĞİN İKİ YÜZLÜLÜĞÜ ! İşin en ibretlik tarafı şu: DEM Parti eş genel başkanları, milletvekilleri ve bileşenlerinin temsilcileri, 5 Ağustos 2026’da TBMM’ye sunulan 12 maddelik yasa teklifine imza atmış. Teklifin birinci maddesinde PKK/KCK ve uzantılarını açıkça terör örgütü olarak tanımlanıyor. Şimdi soralım: Yıllardır PKK’nin siyasi meşruiyetini savunan, örgütün liderliğini siyasal irade diye pazarlayan, Kürd Milleti adına konuşma tekelini kendisinde gören bu siyasi kadrolar, hangi akılla kendi imzalarıyla örgütü terör örgütü olarak tanımlayan bir metnin altına imza attılar? Yoksa mesele, yıllardır Kürd Milleti’ne anlatılan büyük siyasi hikâyenin arkasındaki küçük hesaplar mı? Bir tarafta meydanlarda örgütsel meşruiyet söylemi, diğer tarafta TBMM’de PKK/KCK’yi terör örgütü olarak tanımlayan yasa teklifine atılmış imzalar! Demek ki siyaset sahnesinde başka, devletin resmî tutanağında başka bir dil konuşulabiliyormuş. Asıl mesele şudur: Kürd Milleti’nin tarihsel ve siyasal geleceğini bir örgütün varlığına, liderinin iradesine ve Ankara’nın hazırladığı siyasi projelere mahkûm eden anlayışın gerçek yüzü sorgulanmalıdır. Bizler daha düne kadar bu örgüte bırakın terör örgütü demeyi, şiddet örgütü demeye imtina ederdik. Meğerse Terör Örgütleri’imiş… Bir siyasi hareketin samimiyeti, kürsüde söyledikleriyle değil, altına imza attığı belgelerle de ölçülür..!

DİPTEN GELEN DALGA, TARİHİN YÖNÜNÜ DEĞİŞTİRECEK! Videoda Galatasaray formasını yakan bu küçük Kürd çocuklarının tepkisini yalnızca bir futbol rekabeti olarak okumak, sosyolojik gerçeği görememektir. Tribünlerde Kürd Milletine yönelik hakaretler, küfürler ve ölüm tehdidini simgeleyen sarı torbaların sallanması, bu çocukların hafızasında derin bir karşılık buluyor. Bu, kimliği inkâr edilen, kendi ülkesinde statüsüz bırakılan bir neslin etkiye tepki biçiminde ortaya koyduğu aidiyet refleksidir. Asıl meselenin mihenk taşı tam da buradadır! Sömürgeci ve işgalci akıllar, Kürd Milleti’ne yönelik tasfiye, entegrasyon ve asimilasyon projelerini doğrudan uygulamak yerine, PKK terör örgütünü bu projelerin merkezine yerleştirerek hayata geçirmeye çalışıyorlar. Apo ve onun legal-illegal örgütsel mekanizmaları üzerinden Kürdlerin millî iradesini kontrol etmek, toplumsal enerjisini kendi ideolojik sınırlarına hapsetmek ve bağımsız millî kimlik bilincini etkisizleştirmek istiyorlar. Bugün Amedspor üzerinden yürütülen siyasi mühendislik de bu büyük hesabın dışında düşünülemez. Kürdlerin millî aidiyetini örgütsel vesayete bağlayarak, futbolun toplumsal gücünü entegrasyon ve asimilasyon politikalarının aracına dönüştürmek isteyenler, karşılarında hiç hesap etmedikleri yeni bir nesil bulabilirler. Ancak bütün bu hesapların boşa çıkarabileceği bir gerçek yok: Bir milletin tarihsel hafızasını, kimlik bilincini ve geleceğini hiçbir örgüt kontrol edemez. Hiçbir örgüt bir milletin tapusu, hiçbir ideoloji bir milletin kaderi değildir. İşte dipten gelen dalga tam da budur! Birilerinin masa başında kurguladığı toplum mühendisliği projeleri, kendi hesaplarının tam tersine, Kürd çocuklarında yeni bir millî bilinç ve aidiyet dalgasının doğuşuna zemin hazırlayabilir. Örgütsel vesayetle milletin iradesini birbirine karıştıranlar, yarın bu çocukların karşısında kendi tarihsel hezimetleriyle yüzleşebilirler. Çünkü tarih bazen en büyük cevabını, kendisine biçilen rolü reddeden yeni nesillerin sessiz ama kararlı tepkisinde verir. Kürdistan tarihini, başkalarının kendisine biçtiği rolü kabul etmeyen bu nesil yeniden yazabilir!

Apo kendisi ve çetesi çooox debokrat, yetmezmiş gibi bu toplumuda debokratikleştirecek😩

GERİLLA MI, YOKSA BİR NESLİN İMHA HİKÂYESİ Mİ? Bir hareketin adını değil, niteliğini sorgulamak gerekir. Çünkü her silahlı örgüt milli kurtuluş hareketi, her silahlı unsur da gerilla değildir. PKK’nin gerilla söylemi, milli mücadele kavramının arkasına gizlenmiş bir itaat ve lider kültü düzenidir. Tarihinden, kültüründen ve milli iradesinden koparılan binlerce Kürd genci, Apo’nun mutlak otoritesine bağlanarak ölüme gönderildi. Buna milli mücadele değil, bir neslin örgütsel çıkarlar uğruna tüketilmesi denir. Gerilla, özgür iradeyle yürütülen bir mücadelenin savaşçısıdır; sorgulanamaz bir liderin emir eri değildir. Kürdistan’ın kendi tarihsel ve toplumsal gerçekliğinde bunun karşılığı PEŞMERGEDİR. Asıl trajedi, bu kadar ağır bir insanlık ve siyaset bilançosunun bugün hâlâ romantize edilmesi, Apo’ya yapay bir meşruiyet kazandırılarak geçmişin sorgulanmasının engellenmesidir. Bir hareket, uğruna savaştığını söylediği milletin evlatlarını tüketiyor, iradesini tek bir psikopat şahsında rehin alıyor ve sonunda kendi siyasi varlığını o milletin geleceğinin önüne koyuyorsa, orada milli kurtuluş değil, örgütsel tahakküm vardır. Ve tarihin en acı ironisi şudur: Kendi iradesini teslim alan dışardan tasarlanmış bir organizasyonun, bir millete özgürlük vaat etmesi abesle iştigaldir… Gerçeği senin düşmanın belirler. Bir örgütün kendisine taktığı isim değil, bir milletin tarihinde bıraktığı iz, onun gerçek kimliğini ortaya koyar.

İHANETİN VE KALLEŞLİĞİN MANŞETE TAŞINMIŞ İTİRAFI..! Bakur’u entegrasyon adı altında teslim etmenin eşiğine geldiler. Rojava’yı, 20 bin kürd gencin kanının bedelini sokak bekçiliği karşılığında tasfiye masasına sürdüler. Rojhilat’ta her türlü siyasi ilkesizliği ve siyasi fahişeliğin pazarlığını meşrulaştırdılar. Şimdi sıra Başur’da! Kürd düşmanlarının tarih boyunca gerçekleştiremediği tasfiye projelerini, bugün Kürdler adına organize edilmiş en kullanışlı siyasi fahişelerin eliyle hayata geçirmeye çalışıyorlar. Apo’nun direktifleriyle yürütülen bu ihanet siyaseti, Başur’u yeniden yapılandırmak değil; Güney Kürdistan’ın kazanımlarını, siyasi iradesini ve devletleşme perspektifini tasfiye sürecine mahkûm etmektir. Mesele artık bir siyasi tercih meselesi değildir. Mesele, Kürd Milleti’nin kendi tarihsel kazanımlarına sahip çıkıp çıkamayacağıdır. Bakur’dan Rojava’ya, Rojhilat’tan Başur’a uzanan devletlerin ortak üst aklı olan siyasi mühendisliğini yürüten bu çete, entegrasyon adı altında tasfiye etmektir. Tarih, kimin kürd milletinin geleceğini inşa ettiğini, kimin başkalarının ajandasına taşeronluk, itlik, bekçilik yaptığını mutlaka kaydedecektir.

AMEDSPOR: BİR ENTEGRASYON APARATI MI, YOKSA MİLLİ UYANIŞIN YENİ NESİL DALGASI MI? Amedspor meselesini yalnızca bir futbol kulübünün sportif başarısı, taraftar kitlesi veya tribünlerde yükselen sloganlar üzerinden okumak, meselenin sosyolojik ve siyasal derinliğini ıskalamaktır. Çünkü bazı toplumlarda futbol, doksan dakikalık bir müsabakadan çok daha fazlasıdır; bastırılmış toplumsal hafızanın, kimlik arayışının ve kolektif aidiyet duygusunun görünür hâle geldiği bir alandır. Tarih bize şunu gösteriyor: Siyasi iradesi sınırlandırılmış, ulusal kimliği baskılanmış ve kendisini ifade etme kanalları daraltılmış toplumlarda spor, zaman zaman milli kimliğin en güçlü toplumsal ifade alanlarından birine dönüşebilir. Tribünler bazen siyaset meydanlarının söyleyemediğini söyler; futbol sahası, toplumsal hafızanın kendisini yeniden ürettiği bir zemine dönüşür. İşte Amedspor'un önündeki asıl tarihsel eşik de burada başlıyor. Amedspor, TC'nin derin siyasetinin ve yıllardır farklı biçimlerde sürdürüldüğünü düşündüğüm apocu entegrasyoncu siyasetin kullanışlı bir aparatına mı dönüştürülecek? Yoksa bütün bu siyasi mühendislik hesaplarının ötesinde, dipten gelen bir toplumsal dalganın, yeni nesil milli ve milliyetçi Kürd kimliğinin kendisini ifade ettiği yeni bir merkeze mi dönüşecek? Bunun cevabını bugünkü yöneticilerden, siyasi kliklerden veya örgütsel ajandalardan ziyade zaman ve toplumsal dinamikler verecek. Çünkü yeni neslin dünyası, eski kuşakların ezberleriyle açıklanamayacak kadar farklılaşıyor. Gençler artık yalnızca bir örgütün ideolojik kalıplarıyla, bir liderin siyasi vasiyetiyle veya dar kliklerin belirlediği aidiyet sınırlarıyla kendilerini tanımlamak zorunda değiller. Kendi tarihlerini, milli kimliklerini, coğrafyalarını ve gelecek tasavvurlarını yeniden sorguluyorlar. Tam da bu noktada apocu siyasetin önüne ciddi bir sosyolojik soru çıkıyor: Bir milletin milli kimlik arayışını kendi örgütsel vesayetine mahkûm edebileceğini sananlar, günün birinde o kimlik arayışının kendi vesayetlerini sorgulayacağını hiç hesap ettiler mi? TC'nin derin siyasetinin ve apocu örgütsel yapılanmanın ortak çıkarlarının kesiştiği alanlarda Kürd kimliğinin bağımsız bir milli iradeye dönüşmesini engelleyen her türlü siyasi mühendislik, er ya da geç toplumsal gerçeklikle karşılaşacaktır. Zira milli kimlik, hiçbir örgütün tapulu mülkü olmadığı gibi hiçbir devletin siyasi laboratuvarında üretilmiş bir proje de değildir. Amedspor'un gerçek tarihsel önemi de burada yatıyor. Eğer bu kulüp dar örgütsel hesapların dışına çıkarak Kürdistan'ın farklı siyasi görüşlerini, toplumsal kesimlerini ve yeni nesillerini ortak bir aidiyet etrafında buluşturabilirse, ortaya çıkacak sonuç bazı siyasi merkezlerin hiç arzu etmediği bir toplumsal dönüşüm olabilir. Ve o gün geldiğinde mesele futbol olmaktan çıkar. Yıllarca Kürd Milleti adına konuştuğunu iddia edenlerin, Kürd Milleti'nin kendi adına konuşmaya başlamasıyla yüzleşme zamanı gelir. Çünkü en büyük siyasi yanılgı, kontrol ettiğini sandığın bir toplumsal enerjinin, bir gün senin kontrolünü sorgulayacak güce dönüşebileceğini hesap edememektir. Tarih bazen en beklenmedik yerden konuşur. Belki de yarın, bugün tribünlerde yükselen ses, bazı siyasi akılların yıllardır kurduğu hesapları bozan yeni bir milli bilincin habercisi olacaktır. Ve o zaman iş işten geçmiş olacaktır. @amedskofficial @TFF_Org @TBMMresmi @DEMGenelMerkezi @hdpdemirtas @MetinerBasin @Diyarbakirbaro @diyarbakirbld