Sceny docierające do nas z ulic Francji i innych krajów pokazują, jak bardzo Europa potrzebuje zdecydowanej zmiany politycznej. Dziś wszyscy wyrażają zaniepokojenie, także politycy głównego nurtu, którzy przez dziesięciolecia nazywali niebezpiecznymi radykałami narodowców i ludzi zdrowego rozsądku przestrzegających, jakie będą konsekwencji otwarcia Europy na imigrację spoza naszego kontynentu. Premier Tusk gra twardziela, choć jeszcze niedawno chciał „Paryża w Warszawie” i wzywał do przyjmowania „biednych ludzi szukających swojego miejsca”, a i do tej pory cały czas realizuje politykę osiedlania na naszej ziemi przybyszów z całego świata, byle legalnie, pod dyktando lobbystów. To samo robili i robią kolejne rządy we Francji, mamione iluzją zysków gospodarczych i sparaliżowane oskarżeniami o rasizm. Dziś wszyscy są mądrzy, ale dalej bezradni. Zaczynają powoli nazywać zagrożenia, o których my mówimy od lat. Francuski minister sprawiedliwości przyznaje – „niewątpliwie zawiedliśmy”. „Nie umiemy walczyć z radykalną lewicą”. Prezydent Macron mówił w orędziu o „grupach skrajnej lewicy”, które „wraz z bandytami” rzuciły się do „bezprecedensowej przemocy”. Niemożliwe – myślałam, że zagrożeniem dla bezpieczeństwa są „naziści” maszerujący przez Warszawę 11 listopada, a „antyfaszyści” to bojownicy o pokój. Niestety kolejne sceny z „Obozu świętych” dzieją się na naszych oczach. Raspail przewidział zalew imigrantów, ale też słabość rządów europejskich w obliczu konieczności podjęcia trudnych decyzji. Od wydania tej książki minęło ponad 50 lat, a autor regularnie rozsyłał jej egzemplarze po czołowych francuskich politykach, w tym prezydentach i premierach. Oni wiedzieli, jakie jest zagrożenie, czasem nawet prywatnie wyrażali autorowi „Obozu świętych” swoje obawy, ale i tak kontynuowali tę samą politykę, bo nie mieli odwagi myśleć dalej niż perspektywa bieżącej kadencji. Na początku XXI wieku do opamiętania wobec postępów islamu wzywała też włoska dziennikarka Oriana Fallaci. Jej przestrogi były szeroko dyskutowane, ale nie wpłynęły na decyzje rządzących. Raspail pisał pod koniec życia, że kolejni francuscy przywódcy „starannie pilnowali się, by nie zmierzyć się publicznie z prawdą, z obawy przed koniecznością bycia zmuszonymi do pojęcia wtedy prawdziwych decyzji”. Udawali, że nic się nie dzieje, żeby nie musieć niczego robić. Dziś coraz częściej nie są już w stanie dłużej udawać, ale nie łudźmy się. Drużyna Angeli Merkel, Ursula von der Leyen, Donald Tusk czy Radosław Sikorski nie dokonają zwrotu w polityce migracyjnej – mogą jedynie stwarzać werbalne pozory i liczyć, że uwierzycie w ich manipulacje. Potrzebujemy zmienić polityków, żeby zmieniła się polityka. Przed Europejczykami wymagające lata walki o zachowanie własnej tożsamości i możliwości spokojnego życia u siebie wśród swoich. Konsekwencji dekad błędnych decyzji nie da się odwrócić z dnia na dzień. Polsce daleko jeszcze do sytuacji we Francji, ale idziemy krok po kroku tą samą drogą. Imigranci są systematycznie sprowadzani, przed społeczeństwem udaje się, że wcale nie. W drugim kroku usłyszymy, że oni są tu na stałe i to my musimy się do nich dostosować. Przed Francuzami, Belgami czy Szwedami też nikt nigdy nie postawił jasnego wyboru. Mamy z roku na rok tylko więcej pozaeuropejskich imigrantów, a nawet pierwsze zalążki rodzimej islamolewicy, co pokazała sprawa meczetu w Krakowie. Jeśli nie chcemy, żeby nasze miasta płonęły, nasze sklepy były plądrowane, a nasze zabytki dewastowane, musimy działać. Wywierać presję na rząd już dziś oraz zmienić władzę w Polsce, a najlepiej także we Francji i innych krajach europejskich, najszybciej jak to możliwe.