เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
เรื่องซุบซิบในที่ทำงานฟังผ่านๆ ก็พอไม่ต้องอิน ไม่ต้องผสมโรง เพราะวันนี้เขาเมาท์คนอื่นให้เราฟัง พรุ่งนี้เราอาจกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่เขาเอาไปพูดต่อให้คนอื่นฟังก็ได้ จำไว้ว่าในที่ทำงาน ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องและไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมกับทุกวงสนทนา
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
มึง โรร่าจะไปไหน 5555555 ช่วยด้วย กุจะหลุด เพิ่งมาแท้ๆ กล้องยังไม่ทันได้ถ่ายรูป บ๊องมากกกก 555555555555
งือออ สายตาเจ้าเปลววว
เปลวคำ : ข้าตั้งใจตัดให้พี่น่ะจ๊ะ ไม่รู้ว่าพี่จะสวมได้หรือไม่ ข้าเองก็ไม่รู้สัดส่วนของพี่ ทำได้เพียงกะเอาน่ะจ๊ะ
วันทอง : เปลวว ~
ตรายยย เปลวคำวันทองน่ารักมาก คือแค่นี้ก็เขินแล้วด้วยซ้ำ เคมีปีศาจเกิน จุงเฌอมาแน่ 🫶
#CherprangAreekul #JoongArchen
#วันทองไร้ใจ #LovelessHeroine 🪷
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
โลกนี้มีคนเก่งกว่าเรา ที่อาจถ่อมตัวกว่าเรา สุภาพกว่าเรา ใจเปิดกว้างกว่าเรา ทำงานหนักกว่าเรา สร้างสรรค์กว่าเรา สกิลแน่นกว่าเราอีกเยอะมาก ยิ่งออกไปเจอจะยิ่งรู้ว่าเราไม่รู้อะไรอีกเยอะมาก ถ้าไม่ได้อยู่แค่ในกล่องที่ขังตัวเองอยู่ล่ะก็นะ
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
จิงๆ หนักที่สุดคือการดีลกับอารมณ์และนิสัยส่วนตัวของคนในออฟฟิศ เหนื่อยสุดเลย ด้วยความที่ชั้นเป็นสายประนีประนอมและสุขนิยม ชั้นจะมีมายด์เซ็ทว่า การทำงานอะ เพื่อให้งานมันราบรื่น เราสามารถคุยกันด้วยเหตุผล คุยดีๆได้ แต่หลายคนมักเลือกใช้อารมณ์ ซึ่งมันทำชั้นเสียพลังงานมาก
สังคมการทำงานมันเบื่อตรงที่บางครั้งไม่ได้บีบให้เราเก่งขึ้นอย่างเดียวแต่มันยังบีบให้เราต้องเปลี่ยนตัวเองต้องระวังคำพูด ต้องอ่านใจคนและต้องกลายเป็นคนอีกแบบเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด ทั้งที่จริงๆเราแค่อยากมาทำงาน หาเงิน และใช้ชีวิตแค่นั้นเอง บางทีก็เหนื่อยนะที่ต้องใช้พลังไปกับการรับมือคนมากกว่าการทำงานที่ตัวเองรับผิดชอบ
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
สำหรับสังคมการทำงาน สกิลที่จำเป็นมากๆไม่ใช่ความเก่ง แต่คือ“การเอาตัวรอด” การรู้จังหวะว่าตอนไหนควรฉลาด ตอนไหนควรแกล้งโง่ สังเกตคนให้ออก อ่านสถานการณ์ให้เป็น เพราะในสังคมการทำงาน คนเก่งอย่างเดียวอาจอยู่ไม่รอด ถ้าอ่านเกมคนไม่ขาด
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
กลายเป็นไวรัลในไต้หวัน! เมื่อนักท่องเที่ยวชาวไต้หวันเจอประสบการณ์สุดพีคกลางกรุงเทพฯ 🇹🇭🚖💨
ระหว่างรถติดหนัก คนขับแท็กซี่เกิดปวดท้องกะทันหัน เลยวิ่งลงไปเข้าห้องน้ำ แล้วบอกให้ผู้โดยสารช่วยย้ายมานั่งเบาะคนขับแทนหน้าตาเฉย 😂
ชาวเน็ตไต้หวันแห่คอมเมนต์แซวความชิลขั้นสุดของไทย:
🇹🇼 "นี่มัน GTA เวอร์ชันชีวิตจริงชัดๆ"
🇹🇼 "กล้าเอารถให้ต่างชาติขับต่อแบบชิลล์ๆ"
🇹🇼 "ยังไงก็ขับหนีไปไหนไม่ได้ เพราะกรุงเทพฯ รถติด!"
สมกับเป็นเมืองแห่งความชิลล์และ Soft Power แบบไม่ปรุงแต่งจริงๆ 🤣 #AmazingThailand #ประเทศไทย #ไวรัล
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
การันตรีว่าคือ 90% เคยพูดไปบ่อยมากว่ามนุษย์ทุกคนจะเลียนแบบ behavior กันอยู่เสมอ ยิ่งเราอยู่กับคนแบบไหนทุกวัน เราจะยิ่งซึมซับ ทั้งความคิด คำพูด attitude มาแบบไม่รู้ตัว เอาตัวเองไปอยู่กับคนที่มี Positive energy ชีวิตจะยิ่งหาหนทางเพื่อพัฒนาตัวเองไปข้างหน้า สังคมสิ่งเหล่านี้จะสะท้อนออกมาถึงคู่ครองเราด้วยในอนาคต
อยากเป็นคนเก่ง หาเงินเป็นมีธุรกิจดีๆ จงเอาตัวเองไปอยู่กับคนที่เขามี Energy เริ่ดๆ ไม่ใช่อยู่กับ Negative energy นินทา จับกลุ่มแซะคนที่เขาได้ดี เราจะกลายเป็นคนที่มีพลังงานไม่ดีติดตัว ท้อง่าย ไม่กล้าออกนอกกรอบ ต้องคอยตามคนอื่นอยู่ตลอดเวลา แล้วจะไม่ค่อยไปไหน
* อยากบินไปไกลๆก็จงไปอยู่กับคนที่เขาสอนวิธีบินอะ ไม่ใช่ไปอยู่กับคนที่เขาคอยขัดขา และบอกว่าบินยังไงก็ไม่ถึงท้องฟ้าสูงเกินไป
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
คือมันจริงมากอะ เรื่องตลกร้ายในชีวิตการทำงานคือ คนที่ทำร้ายคนอื่นไม่จำเป็นต้องได้รับผลกรรมเสมอไป
บางคนประจบเก่ง เล่นการเมืองเก่ง เอาตัวรอดเก่ง และยังเติบโตในองค์กรได้อย่างดีเสียด้วยซ้ำ
เรามักปลอบใจกันว่า “เดี๋ยวกรรมก็ตามทัน” แต่ความจริงคือ บางคนอาจอยู่ในตำแหน่งนั้นไปอีกนานแสนนาน โดยไม่เคยรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำเลยด้วยซ้ำ
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
Pinche planeta aburrido, sin dragones, ni elfos, magos ni nada, puro pndejo
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
ในโลกการทำงานจริงๆ ถ้าแกไม่ฝึกตัวเองให้พูดเก่งเข้าสังคมเก่งๆ เธอไม่มีวันมีตัวตน ลองสังเกตสิเมเนเจอร์หรือซีอีโอต่างๆ ไม่มีใครทำงานเงียบๆหลังคอมไปวันๆ มันต้องพูด พูดๆๆๆๆๆๆ
เพื่อนพนักงานคนหนึ่งเล่าว่า ในทีมมีคนอยู่คนหนึ่งพูดเก่งมาก เวลาประชุมทีไรจะเป็นคนลุกขึ้นอธิบายผลงานของทีมทั้งหมด เล่าได้เป็นฉาก ๆ ว่ามีปัญหาอะไร แก้ไขยังไง และงานสำเร็จเพราะอะไร
ทั้งที่คนลงมือทำจริง ๆ ต้องนั่งแก้งานจนดึก ทดสอบแล้วทดสอบอีก บางวันแทบไม่ได้พัก แต่พอถึงเวลาประชุมกลับแทบไม่มีโอกาสพูดอะไรเลย
พอถึงวันประกาศพนักงานดีเด่น คนที่พูดในห้องประชุมกลับได้รับรางวัล มีชื่อขึ้นจอ ได้รับเสียงปรบมือจากผู้บริหาร
ส่วนคนที่ลงมือทำงานจริง ได้เพียงคำขอบคุณสั้น ๆ ว่า "ทุกคนทำได้ดีมาก"
เพื่อนที่เล่าเรื่องนี้เลยพูดขึ้นมาว่า
"บางทีบริษัทก็ไม่ได้มองหาคนที่สร้างผลงานเก่งที่สุด แต่มองหาคนที่เล่าผลงานได้เก่งที่สุด คนหนึ่งเหนื่อยเพื่อให้งานสำเร็จ แต่อีกคนกลับได้รับความดีความชอบ เพราะทำให้ทุกคนเชื่อว่างานสำเร็จเพราะตัวเอง"
แล้วแบบนี้คนทำงานควรตั้งใจทำงานให้เก่งขึ้น หรือควรฝึกพูดให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองเก่ง?
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
ถ้าโตอีกหน่อยจะรู้ว่าการติดเฟียซ ทำตัวแรงๆ มันไม่ได้ดูดีเลย คนนอกมองเข้ามาแล้วแบบ เหมือนคนไม่มีสติอะ มันดูหลุดๆไงไม่รู้
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
ฟังดูอาจจะโหดร้ายนะ แต่ไม่มีใครชอบอยู่ใกล้คนที่เศร้าตลอดเวลา บ่นทุกสิ่งทุกอย่าง คุยกันแต่ละทีก็มีแต่ข่าวร้ายหรือพูดอะไรลบๆ ตลอด
อยู่ด้วยแล้วโคตรเหนื่อยใจอย่างเหลือเชื่อ อารมณ์ดีๆคือกลายเป็นแย่ได้เลย
พี่เขยข้างบ้านมาโวยวายตามหาเมีย เขาเลยแจ้ง ตร. มาไกล่เกลี่ยกลับบ้าน พ่อเดินไปคุยกันคนโวยวาย ไกล่เกลี่ยช่วยตร. (ทำไม?) ตร. บอกว่าให้ไปกับ ตร. อย่ามาโวยวายไม่มีใครคุยกับคุณ คนนั้นชี้มาที่พ่อ แล้วบอกว่า ลุงคนนี้คุยกับผมอยู่ แม่โมโหมาก บอกจับไปทั้งคนนั้นทั้งพ่อเถอะ ให้ไปเป็นเพื่อนคุย
30
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
เราควรอยู่ให้ห่างจากคนที่ชอบบ่นตลอดเวลา มองทุกอย่างเป็น negative มีแต่พลังงานลบ นอยกับทุกสิ่งบนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเจออะไรก็ไม่เคยพอใจสักอย่าง อะไรก็ดูเป็นปัญหาไปหมด คนประเภทนี้โคตรดูด energy เลยนะ อยู่ด้วยนานๆ แล้วทำให้เรารู้สึกเหนื่อยและหมดพลังไปด้วย
เพิ่มชื่อของคุณ retweeted
พูดกันแฟร์ๆ ในโลกของการทำงานเราไม่สามารถใส่อารมณ์ทุกอย่างที่ตัวเองไม่ชอบได้นะ มันมีสิ่งที่เรียกว่าวุฒิภาวะและหน้าที่ตรงนั้นสวมอยู่อะ5555555555 ต่อให้ไม่ชอบยังไงก็ต้องจัดการตัวเองให้ได้


























