ان‌بی‌سی نیوز برای اولین بار فاش کرد: ایران با وجود پدافند هوایی آمریکا با یک جنگنده اف-۵ پایگاه‌های آمریکا را هدف قرار داده است خسارات گسترده‌تری به پایگاه‌های نظامی آمریکا نسبت به آنچه که علناً اعلام شده، وارد شده است.

مختصات تمامی سامانه‌های پدافندی اسرائیل، بر اساس آخرین به‌روزرسانی Google Earth، توسط @GEOIMINT جمع‌آوری شده است. موقعیت دو رادار AN/TPY-2 سامانه THAAD مشخص است، اما مختصات یکی از این رادارها که پیش‌تر توسط @EGYOSINT شناسایی شده بود، در نقشه پیدا نشد.

America first flew its F-22 Raptor in 1997, nearly thirty years ago. Compare it with China's J-20 today, and you might conclude that American aviation technology is still generations ahead. But what if everyone is looking at the wrong weapon? The J-20 is only the visible blade. The real power lies in China's industrial machine, capable of forging it again and again. > In 1997, America was already flying the F-22. > China was still struggling to master advanced fighter engines. > Its GDP per person was barely $800. > The J-20 wouldn't make its first flight until 2011. > Even then, propulsion remained a major challenge. > Early Chinese jet engines suffered serious hot section reliability problems. > But Chinese engineers kept building, testing and improving them. > Every generation taught the next something the previous one couldn't do. > Slowly, an aviation industry dependent on foreign technology began mastering more of its own. And then something remarkable happened. > In 2020, China was producing an estimated 20 J-20s annually. > By late 2025, that estimate had climbed to 120. > A sixfold increase in just five years. > But the real story wasn't confined to the aircraft factory. To understand why, look at what America accomplished during World War II. > In 1939, the United States manufactured just 2,141 military aircraft. > Yet it already possessed one of the world's largest civilian industrial economies. > Then war forced the country to reorganize its manufacturing capacity. > Automobile plants began producing aircraft engines. > Factories expanded, workers retrained and supply chains were transformed. > Ford built Willow Run to mass produce the four engine B-24 bomber. > At peak output, one bomber emerged roughly every production hour. > By 1944, America was manufacturing 96,318 military aircraft annually. > That's 263 aircraft every single day, 75 years ago. > Nearly 45 times its output just five years earlier. America had demonstrated something extraordinary. An industrial economy could become a military weapon in its own right. Now consider the country manufacturing the J-20. > In 1990, China accounted for 2.8% of global manufacturing production. > By 2024, that figure had reached 32%. > Nearly one-third of the world's manufacturing output. > Around 125 million people worked in its manufacturing sector in 2023. > More than seven times America's entire manufacturing workforce in 1944. > China produces roughly half the world's crude steel. > Its factories operate more than two million industrial robots. > Its shipyards command an enormous share of global shipbuilding. > And across its industrial clusters, suppliers manufacture everything from advanced electronics to the machines that build other machines. But the greatest achievement isn't simply having enormous factories. > It's building an interconnected industrial ecosystem. > Materials, precision machinery, electronics, components and assembly increasingly exist within the same manufacturing economy. > The J-20 is one product of that accumulated capability. > And China is still developing its aerospace industry, including new engines and another stealth-fighter family. > A country that once struggled to build reliable advanced engines is now producing sophisticated combat aircraft in substantial numbers. Now imagine a hypothetical war, five or ten years from today. > China faces the United States and its NATO allies in a prolonged conflict. > Both sides begin converting their industrial economies for war. > Russia's war in Ukraine has shown what sustained military demand can do to production. > America demonstrated the staggering potential of industrial mobilisation in World War II. > But China would enter this conflict with an even larger, more automated manufacturing base than it has today. Now consider what that could mean for aircraft production. > Suppose annual military aircraft production reached 3,000, perhaps even 5,000. > Of those, 1,500 to 2,000 could hypothetically be stealth fighters. > That's four to five advanced fighters rolling off production lines every day. > Because prolonged wars aren't decided by which aircraft looks more impressive. > They're decided by how quickly nations can produce, repair and replace what the battlefield destroys. America once demonstrated that industrial power could overwhelm the battlefield. Eighty years later, it may have to confront that same lesson from the other side. The question is no longer simply whether one F-22 can defeat one J-20. It's whether the United States and its allies can withstand the full industrial weight of China if those factories were ever mobilized for war.

چه کسی می‌تواند حدس بزند این دقیقاً چیست؟

پیشنهاد ائتلاف سه‌جانبه یا خیز مسکو برای میانجی‌گری نباید تهران را دچار خوش‌بینی یا خطای محاسباتی کند. واقعیت سختِ رئالیسم ساختاری این است که روسیه، چین یا هر بازیگر دیگری، پرونده ایران را صرفاً از دریچه «منافع ملی و کارت‌های بازی خود» می‌بینند؛ تهران باید این حقیقت را عمیقاً درک کند که در نظام بین‌الملل دوست دائمی وجود ندارد، فقط منافع دائمی حاکم است. تجربه تاریخی و عینی به ما ثابت کرده که تکیه بر واسطه‌ها سرابی بیش نیست؛ همان‌طور که پاکستان پس از ایفای نقش واسطه، امروز تحت تأثیر مقتضیات خود و بازگشت فشارها، مرزهای تجاری‌اش (تفتان و گبد) را به روی ایران تعلیق یا محدود می‌کند. هیچ کشوری هزینه‌ای فراتر از منافعش برای ما پرداخت نخواهد کرد؛ چه برسد به روسیه که خود ساختاراً با رسیدن ایران به «بازدارندگی کامل» مخالف است. یک ایرانِ هسته‌ای، مقتدر و نفوذناپذیر با نفوذ مطلق بر شاه‌راه‌های انرژی غرب آسیا، انحصار روسیه را در بازار انرژی به چالش می‌کشد و به عنوان قدرت اول منطقه، در حوزه ژئوپلیتیک و امنیتی دریای کاسپین نیز صاحب حرف و نفوذ موازنه‌گر خواهد بود. تلاش مسکو برای مداخله در پرونده اورانیوم غنی‌شده ایران، یک حرکت استراتژیک برای نقد کردن امتیازات ترامپ در جنگ اوکراین است. واگذاری این اهرم حیاتی، خلع سلاح خودخواسته تهران در برابر رقیبی است که تشنه امتیازگیری است. بزرگ‌ترین گواه این مدعا، اعتراف چند روز پیش خود بنیامین نتانیاهواست که صراحتاً هشدار داد: «ایران با رسیدن به بازدارندگی، به یک قدرت قوی، نفوذناپذیر و قدرت اول منطقه تبدیل می‌شود.» وقتی دشمنِ درجه‌یک به این واقعیت اعتراف می‌کند، یعنی تنها راه صیانت از کشور، تثبیت همین بازدارندگی مطلق است، نه معامله بر سر آن. شروط هفت‌گانه ایران برای پایان‌بندی منازعه، برآمده از همین وزن میدانی، موشکی و پهپادی خود کشور است و ربطی به چانه‌زنی‌های هسته‌ای مسکو ندارد. این شروط خط قرمز غیرقابل‌معامله است. اگر چین و روسیه می‌خواهند نقشی ایفا کنند، صرفاً باید در راستای خواسته‌های تهران و به عنوان تسهیل‌کننده حرکت کنند، نه معمار سناریوهای تحمیلی! نتیجه استراتژیک: ایران امروز یک متغیر تعیین‌کننده و مستقل در نظم نوین است. هرگونه فرمول سه‌جانبه تنها زمانی اعتبار دارد که پکن و مسکو متقاعد شوند در زمین منافع راهبردی تهران بازی کنند؛ در غیر این صورت، کارت بازی شدن در شطرنج معاملات کلان شرق و غرب، دستاوردی جز زیان استراتژیک برای ایران نخواهد داشت. تنها راه، عبور از آستانه بازدارندگی است.

ظاهرا یک رادار هشدار زودهنگام اسرائیلی برای رصد موشک‌ها و پهپادها در السویداء سوریه مستقر شده است.

To access the file, you can either use the online version via Google Earth or download it directly from my Telegram channel: Online version: earth.google.com/earth/d/1-Y… Download: t.me/GEOIMINT/382

یک‌چیزی که کمتر کسی بهش اشاره می‌کنه اینه که توی جنگ ۳۹ روزه برای اولین بار علیه ایران از موشک افق طلایی استفاده شد.

To access the file, you can either use the online version via Google Earth or download it directly from my Telegram channel: Online version: earth.google.com/earth/d/1sE… Download: t.me/GEOIMINT/379

Last time you wanted to "finish the job", Iran emerged even stronger. Want to try your luck again? Be our guest. But be careful; we have unfinished jobs too. Netanyahu is driving America into another war to stay out of jail, whatever the consequences for Israel—let alone POTUS.

The war with Iran put so much at risk. We are seeing that more with each passing day and these manifestations will only accelerate now. Totally foreseeable and thus avoidable. There is no amount of denial or propaganda that can overcome this reality. If it ended tomorrow with a successful negotiation, it would still be a massive loser strategically for the U.S.

۱۱۰ کشتی معطل باز شدن کانال سوئز | اختلال در انتقال نفت و گاز به اروپا کشتی باری ۲۲۰ هزار تنی متعلق به تایوان سه روز است که مهمترین کانال تجاری جهان و گلوگاه حیاتی عبور محموله‌های نفتی را بند آورده ‌است. hamshahrionline.ir/x73wT