Kontrowersje wokół drona na Litwie (i w Polsce) 19 października (poniedziałek): Premier Litwy Mindaugas Sinkevičius wprost stwierdził: „Nie ma wątpliwości, że dron wleciał (...) z kierunku Polski”. Do samego zdarzenia doszło w niedzielę rano, 18 października 2026 roku. Litewskie systemy radiolokacyjne wykryły obiekt poruszający się nad Polską (ok. 30–40 km od granicy) o godzinie 4:47 czasu polskiego, a granicę z Litwą przekroczył on o 6:02 czasu litewskiego (5:02 w Polsce). Dron ostatecznie spadł i eksplodował w rejonie poswolskim na północy Litwy, uszkadzając samochód cywilny. W odpowiedzi na to zagrożenie poderwano wówczas myśliwce NATO z misji Baltic Air Policing. Jak oficjalnie potwierdziły obie strony, był to uzbrojony dron ukraiński. Strona ukraińska oficjalnie przeprosiła Litwę za ten incydent. Wyjaśniono, że maszyna brała udział w operacji wymierzonej w cele wojskowe na terytorium Rosji (w rejonie Petersburga), jednak w wyniku działań rosyjskiej walki elektronicznej (WRE) zboczyła z kursu i uległa awarii. Po śledztwie Polska oficjalnie potwierdziła, że dron przeleciał z Ukrainy przez Polskę. Na pewno był to dron, który był słyszany w rejonie Włodawy. Czy obiekt, który był słyszany w rejonie Lublina to był ten sam, tego do końca nie wiadomo, ale dziwne jest jednak to, że obecności aparatu nie odnotowano pomiędzy Włodawą a Suwałkami, po prostu nie ma żadnej relacji z innych miejsc. Trasa przelotu drona nie jest dokładnie znana. Możliwe, że leciał naprzemiennie nad Polską i Białorusią. Mógł też bardzo nisko lecieć korytarzem między pasem radarów przy granicy, a pasem radarów bliżej Wisły, wykorzystując martwe strefy wykrycia. Ale od Włodawy do rejonu granicy pod Suwałkami jest jakieś 310 km, ktoś musiałby odnotować odgłosy nisko lecącego drona. Są sygnały od ludzi są tylko z rejonu samej Włodawy (Okuniew) oraz okolic Lublina (Zalew Zemborzycki i Lublin) i okolice Łęcznej (30 km od Lublina). Ale nie ma żadnych info od ludzi z okolic Radzynia Podlaskiego, Międzyrzeca - Łukowa/Siedlec, Łosic, Sokołowa Podlaski - Siemiatycz, Ciechanowca - Bielska Podlaskiego, Białegostoku, Zambrowa, Ełku, Augustowa czy Suwałk. Czy cały czas leciał przez Polskę, czy raczej wlatywał w międzyczasie nad Białoruś? W każdym razie Polska zareagowała prawidłowo, premier oświadczył „Polska nie zezwala na prowadzenie operacji na swoim terytorium czy nad nim bez wyraźnej zgody państwa polskiego. I to się nie zmieni, niezależnie od tego, kto te operacje miałby przeprowadzać”. To słuszne stanowisko i należy pod tym względem postawić sprawę jasno. Jeśli jednak zagrożona Ukraina jest już tak zdesperowana, że ryzykując ograniczenie pomocy doprowadza do starć z Polską, Rumunią, Państwa Bałtyckimi, to znaczy, że sytuacja Kijowa jest bardzo zła. A to dla nas nic dobrego. Bo jeśli Ukraina upadnie, to rosyjska machina imperialna potoczy się dalej. Czyli sytuację można uznać za CZĘŚCIOWO wyjaśnioną. To nie są już podejrzenia związane z trzema możliwościami, o których pisałem od początku, czyli dron rosyjski atakujący Ukrainę (widziany był tylko na południu Polski), dron ukraiński jaki się rozbił na Litwie czy inna opcja, na przykład niezdyscyplinowany pilot na ULM/motolotni lub działalność przemytników (co też brano pod uwagę). Mamy teraz oficjalne i jednoznaczne wyjaśnienie. Dlatego można śmiało je podawać jako wersję oficjalną. Dlaczego częściowo? Bo nadal czekamy na info, jaką trasą leciał ów dron. Czy przeleciał 350 km nad Polską, czy sporą część trasy odbył jednak nad Białorusią, wlatując do Polski tylko w kilku miejscach (Włodawa, okolice Suwałk)? A może też doleciał do Lublina i to był jednak on, a nie coś innego całkiem przypadkowo? Żadna z tych możliwości nadal nie jest wykluczona. Ciekawe, czy się dowiemy, bo sprawa jest intrygująca. Rosyjska obrona powietrzna jest coraz silniejsza i Ukraina ma coraz większe trudności z atakowaniem obiektów w Rosji. Ostatnie zmasowane naloty na rejon Moskwy niemal w całości zostały odparte, Rosja w rejonie Moskwy zestrzeliwuje obecnie do 95 % wszystkich atakujących dronów, trafiają pojedyncze, a szkody niestety, nie są wielkie. Ta sytuacja trwa od lata tego roku, bo w czerwcu w kompromitujący dla Rosji sposób, poważnie uszkodzono moskiewską rafinerię ropy naftowej na Kapotni. Podobnie silna jest obrona przeciwlotnicza w rejonie Petersburga. Dlatego od maja ukraińskie drony atakujące Petersburg puszczano przez Białoruś, a niekiedy przelatywały one nad Łotwą i Estonią by niekiedy wyjść na Petersburg od południowego zachodu lub nawet przez Zatokę Fińską. Oczywiście zgody na to nie było i oba państwa ostro zaprotestowały. Ukraina wykazuje objawy desperacji. Państwo to walczy o przetrwanie i naprawdę sytuacja staje się coraz cięższa. Rosjanie nie odpuszczają, nie mają zamiaru przestać, bo wiedzą, że Ukraina to tylko etap. Jej złamanie i włączenie do swojej strefy władzy otworzy drogę dla realizacji dalszych planów: podporządkowania sobie Państw Bałtyckich, a następnie Polskę i inne kraje europejskie. Rosja tego nie ukrywa. 5 czerwca 2026 r. w porcie w Konstancy doszło do potężnego wybuchu zaledwie ok. 500 m od terminalu naftowego. Niewiele brakowało, a doszłoby do katastrofy na dużą skalę. Ukraińskie władze bardzo szybko przyznały się, że to była ich bezzałogowa mała jednostka pływająca typu Sea Baby, która (według ich oficjalnej wersji) wyrwała się spod kontroli i zdryfowała do portu. W porcie doszło do eksplozji, ofiar w ludziach ani dużych szkód materialnych nie ma, Ukraina zaś przeprosiła i wspomniano coś o pokryciu kosztów. Bo koszty, choćby w postaci ewakuacji około 1000 osób z pobliskich plaż i użycia służb państwowych, były. Później się jednak okazało, że to nie wszystko. W Konstancy przebywał bowiem tankowiec tzw. rosyjskiej floty cieni, „Safeena Elona” pływający pod banderą Wysp Marshalla. Co robił w Konstancy można się tylko domyślać. Choć Rumunia posiada całkiem spore złoża ropy naftowej, to jednak krajowe wydobycie pokrywa zaledwie około 24–30% zapotrzebowania na surową ropę, resztę trzeba sprowadzać. A to dlatego, że złoża się po prostu wyczerpują, były eksploatowane od wielu lat. Sprowadzanie ropy naftowej z Rosji, przy bliskości terminala naftowego w Noworosyjsku, nie jest trudne ani nawet bardzo kosztowne. Po całym incydencie „Safeena Elona” wyszedł z Konstancy i skierował się prosto na wschód, przepływając na południe od okupowanego Krymu, by później skierować się do Noworosyjska. Na Morzu Śródziemnym statki rosyjskiej floty cieni nie są bezpieczne. Zaledwie poprzedniej nocy ukraińskie drony latające zaatakowały pięć rosyjskich statków na Morzu Azowskim i na południe od niego. Dwa statki zaatakowane na otwartych wodach miały poważne kłopoty. Mały drobnicowiec „Natra” płynący pod banderą Belize płynący z Bartin w Turcji został trafiony przez cztery drony, w tym jedno trafienie w mostek kapitański. Na jego pokładzie zginął kapitan i trzeci oficer, obaj Azerowie. Statek został unieruchomiony i musiał zostać odholowany do Noworosyjska. Jak się okazało, dron morski który wpłynął do portu w Konstancy (tak, wpłynął a nie zdryfował) był liderem grupy uderzeniowej, która zapolowała na statek „Safeena Elona”. Był wyposażony w terminal Starlink i układy łączności do sterowania trzema innymi łodziami bezzałogowymi Sea Baby, które czekały na wodach międzynarodowych. Wspomniany lider miał statek śledzić i za jego pośrednictwem miały zostać naprowadzone na cel pozostałe trzy łodzie uderzeniowe. Jednakże manewrując w porcie, operator popełnił błąd. Przypuszczalnie na skutek błędu GPS, co się czasem zdarza, wykonał zakręt około 20 m przed końcem falochronu i wszedł na zagrodę chroniącą przed ewentualnymi wyciekami ropy naftowej. Kiedy się okazało, że łodzi wypełnionej sporym ładunkiem wybuchowym nie da się wyplątać, Ukraińcy zdecydowali się powiadomić Rumunów. W reakcji oni ewakuowali zagrożonych z niebezpiecznej strefy, a kiedy wszystko zostało przygotowane, ukraiński operator dokonał kontrolowanego zdalnego samozniszczenia. Wraz z dronem w porcie, samozniszczeniu uległy także trzy pozostałe dyżurujące w morzu, a według niepotwierdzonych doniesień jeden z tych trzech w chwili detonacji znajdował się na wodach terytorialnych Rumunii, pozostałe dwa były na wodach międzynarodowych. Okazuje się, że to nie pierwszy taki dość kontrowersyjny przypadek. 11 maja 2026 r. w pobliżu Wyspy Lefkada na Morzu Jońskim, greccy rybacy znaleźli ukraiński dron morski, w wersji bojowej z głowicą bojową zawierającą ok. 100 kg materiału wybuchowego. Ukraińcy używają bazy Misrata w Libii do własnych działań na Morzu Śródziemnym. Są to tereny kontrolowane przez rebeliantów, z którymi walczą rosyjscy najemnicy wspierający rząd w Trypolisie. Po tym incydencie władze Grecji wystosowały oficjalny protest a grecki minister obrony Nikolaos Dendias publicznie stwierdził że mógł mieć on bardzo tragiczne skutki, gdyby dryfujący bez kontroli dron morski uderzył w statek wycieczkowy. Minister dodał „Ukraina jest nam winna wielkie przeprosiny”, na co Kijów zareagował wyraźnymi przeprosinami. Jak na razie, przez niemal pół roku, faktycznie podobnych incydentów w tym rejonie już nie odnotowano. Oczywiście najwięcej naruszeń terytorium Rumunii ma na koncie Rosja, według oficjalnych danych rumuńskiego MON, rosyjskie drony bojowe typu Shahed naruszyły przestrzeń powietrzną Rumunii już co najmniej 33 razy, to jednak i Ukraińcom się to zdarzało. W lipcu 2025 r. cztery ukraińskie myśliwce na krótki czas manewrując w celu zniszczenia rosyjskich środków napadu powietrznego wleciały nad teren Rumunii na niewielką odległość. Było to pierwsze naruszenie od 24 lutego 2022 r., kiedy to ukraiński Su-27 został zmuszony do lądowania w Rumunii. Jeśli chodzi o Łotwę i Estonię to też odnotowano kilka naruszeń przestrzeni powietrznej przez ukraińskie drony atakujące Ust Ługę i okolice Sankt Petersburga. Jeden dron został zestrzelony, a 7 maja 2026 r. kolejny dron ukraiński wleciał nad Łotwę i uderzył w pusty zbiornik na ropę naftową. Wydarzenie to wywołało wewnętrzny kryzys polityczny. Premier Evika Siliņa odwołała ministra obrony, co poskutkowało rozpadem i upadkiem łotewskiej koalicji rządzącej. W Rumunii reakcja władz była dość spokojna i oficjalnie przyjęto oficjalne wyjaśnienie strony ukraińskiej, które nie było do końca prawdziwe. Prezydent Rumunii Nicușor Dan natychmiast wydał oświadczenie, w którym zapewnił, że „sytuacja jest w pełni opanowana”. Podkreślił sprawność działania podległych mu służb wywiadowczych (SRI) oraz straży przybrzeżnej, które zdołały zabezpieczyć i odizolować teren przed wybuchem. Minister obrony Radu Miriuță potwierdził, że to właśnie dzięki natychmiastowemu sygnałowi z Kijowa o utracie kontroli nad dronami rumuńskie służby zdołały na czas ewakuować cywilów. Widać wyraźnie, że Rumunia nie chce zaogniać sytuacji, bowiem żadnemu państwu NATO nie zależy na upadku Ukrainy (czym zaowocowało by na przykład wstrzymanie pomocy wojskowej). Jednak w rumuńskiej infosferze wrze, ludzie domagają się nawet zerwania stosunków dyplomatycznych z Ukrainą. Niestety takie incydenty mogą zadziałać na korzyść Moskwy. Ukraina jest najwyraźniej zdesperowana, zwłaszcza że największy cios w plecy Ukrainie zdają się obecnie wbijać Amerykanie. Ale przy okazji obserwujemy bardzo ciekawą rzecz. Rosjanie zmieniają kierunek swoich narracji. Teraz pierwszy i najważniejszy przekaz to „państwo nie jest suwerenne”, a drugi „sojusznicy są niepewni i niewiarygodni”. Oba te przekazy zmierzają do izolowania państwa na arenie międzynarodowej, rozbijania jego instytucji państwowej i paraliżowania jego funkcjonowania. Skutkiem tego ma być również przerwanie pomocy wojskowej i finansowej dla Ukrainy, bowiem przekazywanie takiej pomocy to przecież „brak suwerenności” – władze państwa realizują interesy obcych państw (Ukrainy), a nie interesy własnych obywateli. Przekaz „Ukraińcy są twoim wrogiem” spadł teraz na dalszy plan. Po pierwsze trafił do zbyt małej (choć znaczącej trzeba przyznać) części społeczeństwa. A w tej do której trafił, wywołał zbyt intensywny efekt. Zaczęły się napady na obywateli Ukrainy, rękoczyny i stosunkowo słaba kontrolowana eskalacja, która łatwo mogła się całkowicie wymknąć spod kontroli. Kontroli ze strony rosyjskich dezinformatorów i manipulantów, bowiem taka eskalacja mogła się przerodzić w rozruchy, na które musiałyby ostro i kompleksowo zareagować służby państwa, opanowując sytuację i wypracowując mechanizmy przeciwdziałania. A to poważnie utrudniłoby rosyjską wojnę informacyjną w przyszłości. Ten przekaz jeszcze oczywiście wróci, ale w odpowiednim do tego momencie, kiedy to Polska będzie już na celowniku Rosji, bezpośrednio. Dlatego na razie ten kierunek uległ złagodzeniu. Mało tego, Rosja nie wskakuje już na oczywiste pojawiające się okazje takie jak możliwy rzeczywisty przelot ukraińskiego drona bojowego nad Polską, tego który rozbił się na Litwie. Jeszcze pół roku temu rozpętałaby się internetowa burza: Ukraina wykorzystuje państwa jej sprzyjające, bez ich zgody używa sobie ich przestrzeni powietrznej by atakować Rosję! A może za zgodą? Oczywiście takie wątki pojawiły się w sieci, ale jakby nieśmiało, nie ma zalewu, nie ma wielkiej dyskusji, nie ma tzw. gównoburzy. Nie ma jakiejś wielkiej fali dezinformacji ze strony Rosji. A rosyjska dezinformacja często wykorzystuje prawdziwe wydarzenia i incydenty by dokonać tzw. amplifikacji, czyli rozpowszechnienia danej informacji z odpowiednimi agresywnymi komentarzami, a także z dodatkowymi informacjami będącymi już fejkami. Ale fejki doklejone do prawdy sprzedają się o wiele lepiej, bo ciężko je obalić. Zamiast tego przekaz ruszył w zupełnie innym kierunku: nie wiadomo co to za dron, ale wojsko sobie nie radzi. Nie potrafi zapewnić bezpieczeństwa przestrzeni powietrznej, instytucje państwa nie działają! I tak dalej w tym kierunku. A jak zawsze podkreślam: INFORMACJE OFICJALNE. Jak widzicie, nawet jak prawda jest niewygodna, to jest ogłaszana. Pewnych rzeczy się przed obywatelami nie ukrywa. Twa bowiem zażarta wojna informacyjna. Na dezinformacje najlepszą bronią jest prawdziwa informacja. Cieszy, że polskie państwo (całe, ze strony rządowej i ze strony prezydenckiej) to rozumie. Zachowuje spokój, a wiarygodna informacja w końcu jest. Cieszę się więc, że i ja mogłem sprawę opisać w zgodzie z OFICJALNYMI ustaleniami. Na zdjęciu - dron rozbity na Litwie Moi drodzy, jeśli Wam się podoba, i jeśli mam swój czas poświęcać, jeśli chcecie coś poczytać, to poproszę o kawkę, to tylko 10 czy 20 zł. Pozdrawiam wszystkim i dziękuję mocno tym, co kawki kupują. buycoffee.to/dafiszer

Taka ciekawostka rosyjskiej filozofii wojny Jest mało prawdopodobne, by Sojusz dał się zaskoczyć. NATO ma tak wspaniałe rozpoznanie, satelitarne, radiowe, wywiadowcze, że każda koncentracja rosyjskich wojsk na granicy zostanie natychmiast wykryta. Będziemy wiedzieć gdzie i jakie są jednostki rozmieszczone, jakie mają uzbrojenie, ilu żołnierzy, no w ogóle wszystko co chcemy. Zwłaszcza, że Rosjanie wcale tego nie maskują. Oczywiście, ale co z tego? Co mamy z tą informacją zrobić? No jak to co, trzeba natychmiast rozmieścić wojska na pozycjach obronnych, rozpocząć budowę fortyfikacji z przygotowanych materiałów przez odpowiednio wyszkolone jednostki inżynieryjne, itd. Zintensyfikować rozpoznanie. Tymczasem Rosjanie zwożą na granicę coraz więcej sił, ale nic się nie dzieje, poza różnymi prowokacjami, dywersją, cyberatakami, zakłócaniem GPS, itd. Ale to się już działo wcześniej, już w czasie tzw. pokoju. Po czym nagle się wycofują, napięcie słabnie. Wszyscy się rozchodzą. Właśnie tak było jesienią 2018 r. Doszło do tego, że w związku z tym w listopadzie prezydent Petr Poroszenko wprowadził w Ukrainie 30-dniowy stan wojenny w obwodach graniczących z Rosją i Naddniestrzem. Ukraińskie władze publicznie ostrzegały wtedy przed ryzykiem rychłej inwazji lądowej ze strony Kremla. Ale nic się nie stało. Dlaczego Rosja nie miałaby tego powtórzyć tak ze dwa razy? Załóżmy, że jest ta trzecia koncentracja, już ta właściwa. I co, znów wyrzucamy wojska w pole? Ściągamy sojuszników? A jak długo mogą te wojska przebywać na pozycjach? Miesiąc? Dwa? A może dziesięć? Przecież Rosjanie gromadzili siły do inwazji na Ukrainę od wiosny 2021 r. Naprawdę już nikt nie wierzył w inwazję. Czy tak samo będzie w naszym przypadku? Czy sojusznicze wojska po pół roku nie zaczną wracać do siebie? A wtedy Rosjanie zaatakują, jak 24 lutego 2022 r. I czy to naprawdę nas nie zaskoczy? Od razu sobie powiedzmy, że zbrojny atak na nas jest ODLEGŁY. Ludzie nie potrafią zinterpretować ostrzeżeń które są im przekazywane, a komunikacja rządowa leży i kwiczy. Tymczasem wcale nie chodzi o jakąkolwiek napaść na nas jeszcze przed końcem roku. Chodzi o MOŻLIWOŚĆ skokowego wzrostu oddziaływania hybrydowego, masowy atak informacyjny, ale też o wywoływanie zamieszek, niepokojów społecznych, ataków hybrydowych, nasilenia się dywersji, cyberataków, itp. To wszystko może wprowadzić w państwie spore zamieszanie, ale na pewno nie będzie to zbrojne wtargnięcie do nas. Najpierw musi upaść Ukraina (a jest niestety w desperackim już położeniu, stąd próby odwoływania się do radykalnych tradycji niestety jako ostatniej deski ratunku wobec słabnącej niestety woli walki, wyczerpanie daje znać o sobie), a następne w kolejce będą Państwa Bałtyckie, ale też nie od razu. Najpierw Rosja zrobi tam sieczkę działaniami informacyjnymi i hybrydowymi, doprowadzi do ciężkiego zamieszania, ideałem byłoby wyprowadzenie ze struktur Zachodu przed atakiem, by nie było formalnych podstaw do pomocy. Wtedy nawet jak zagrożony Zachód na pomoc się zdecyduje, może być za późno. Dlatego jedyne, czego można się spodziewać, to rozchwiania sytuacji w Polsce, a nie żadnej wojny w tradycyjnym rozumieniu. Ale możliwa jest fala intensywniejszych aktów dywersji, przemocy, różnych tajemniczych awarii, itp. Na zdjęciu z 2010 r. (sprzed ery dronów) grupa rozpoznawcza WP. Jeśli nie damy się omotać rosyjskiej wojnie informacyjnej, to staniemy do walki w obronie kraju. Wbrew tym, którzy za rubelki nawołują, że nie ma czego bronić. Fot. Michał Fiszer Moi drodzy, jeśli Wam się podoba, i jeśli mam swój czas poświęcać, jeśli chcecie coś poczytać, to poproszę o kawkę, to tylko 10 czy 20 zł. Pozdrawiam wszystkim i dziękuję mocno tym, co kawki kupują. buycoffee.to/dafiszer