⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
Dear My beloved big brother
Happy birthday to you
To the 7th heir of Valois House
The first son of Count Jean-Baptiste de Valois
You gonna be in the house of Valois forever.
Thank you for being born
Praise for Adrian de Valois
The rising star
From Étienne Darrell de Valois
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
( Joyeux anniversaire )
แวะมาเชคพ้อยท์ค่ะ (: วาดไม่ทันเพราะเกิดปัญหานิดหน่อยในส่วนผปค. แต่ก็ 19 ขวบแล้วค่ะะ
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
#LEF06
[27th spring|โกงเวลา|โรลเปิด]
(อลิสแตร์สกินงานเต้นรำ(ควบจบการศึกษาด้วย) โตเป็นหนุ่มไม่ไว้หน้าม้าแล้วค่ะ ผมยาวขึ้นด้วย สูงขึ้น หน้าบึ้งเหมือนเดิม😊)
(เนื้อหาโรลอยู่ข้างใต้คับ)
+
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
#LEF06 [27th spring|โกงเวลา|โรลเปิด|ห้องโถงอาคารเรียนรวม]
~The early ending~
ในเวลาหัวค่ำของวันที่แสนตราตรึงก่อนปิดภาคเรียน งานเต้นรำถูกจัดขึ้น ณ โถงกว้างส่วนกลาง ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทาง
ในวันปฐมนิเทศเองเขาก็เคยยืน ณ ที่แห่งนี้...
เสียงดนตรีรื่นเริงถูกบรรเลงในขณะเดียวกันก็ข่างเศร้าหมอง
โดยเฉพาะในใจของเขา
รุ่นพี่ปี3มากมายต่างต้องจากลากันและอาจไม่ได้พานพบกันอีก พี่ชายของเขาเองก็เช่นกัน
ณ ที่แห่งนี้เขาไม่อาจรู้สึกอบอุ่นได้อีกเมื่อไร้ซึ่งครอบครัวเคียงข้าง
ในมือเรียวใต้ถุงมือขาวประกายมุกถือแก้วแชมเปญสีสวย เขายืนมองบรรยากาศในงานจากตำแหน่งเดิมที่เคยยืนเมื่อครั้งวันแรกที่เข้าสู่สถาบัน
ทว่าครั้งนี้ภายในใจของเขากลับวูบโหวงต่างจากครั้งแรกมากนัก
เขาคงไม่อาจยืนเฉยได้ในเมื่อนี่อาจจะเป็นงานสุดท้ายแล้วของปีการศึกษา เขาต้องเต้นสักเพลง หรือ ไม่ก็ต้องได้พูดคุยกับรุ่นพี่ให้มากหน่อย เพื่อที่ตนจะได้ไม่เสียใจภายหลัง
(เข้ามาทักน้องได้นะครับ หรือเพื่อน/รุ่นพี่คนไหนอยากเต้นรำกับน้องก็มาชวนได้นะครับ)
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
(พารูปน้องเชอรีลพร้อมกับเปิดหน้าเจ้าหนุ่มมาลงเป็นรูปสุดท้ายค่ะ!🥺
เสียดายมากๆที่ไม่ได้มาเวิ่นสตร. Love line ของเชอรีลเลยTT)
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
[สนามกีฬาฝั่งชาย|ลานฝึกฟันดาบ]
Diary-the way to be swordmaster
สัปดาห์การจัดแสดงความสามารถเวียนมาถึง การฟันดาบไม่ใช่สิ่งที่เอเตียนถนัดนัก ทว่าในบรรดาดาบทั้งหมดเรเปียร์เป็นเพียงดาบชนดเดียวที่เขาสามารถถือได้ด้วยกำลังของตน
ในโรงเรียนทาหารไคเซอร์การแสดงความสามารถของนัดเรียนทั้งหลายคือการประลองดาบ
หากไม่อยากขายหน้าเขาจำต้องไปฝึกการประลองดาบให้ชำนาญเสียแล้ว
นับถอยหลังสู่การประลองดาบวันที่ 1
...20วันก่อนการประลองฟันดาบ...
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
(🫠)
Replying to @Alistair_LEF
รู้สึกถึงแรงกดดันจากความรู้สึกที่ท่วมท้นอยู่ในหัวใจ ความโกรธ ความเศร้า และความสับสนประดังเข้ามาในจิตใจ เมื่อเขามองอลิสแตร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงของอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยความห่วงใยทำให้หัวใจของเขาราวกับถูกบีบรัด
ความกลัวแทรกเข้ามาในจิตใจ, รู้สึกเหมือนกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนรอบตัว และเขาไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไร
ระยะที่ถูกร่นเข้ามาพร้อมความอบอุ่น กลับเป็นเขาเองที่ถอยหนีออกไปครึ่งก้าวจนหลังเกือบจะระนาบไปกับกำแพงโบสถ์
...ทำไม?
ทำไมฉันถึงถอยหนีแบบนั้น
กลัว..?
หรือ... ?
“ขอบคุณ...” พูดออกมาได้เพียงเท่านั้น ก่อนที่ความอึดอัดจะเพิ่มมากขึ้นในอก รู้สึกเหมือนความกดดันของอารมณ์กำลังจะระเบิดออกมา ในขณะที่อลิสแตร์ยืนอยู่ใกล้ เขารู้สึกว่ามันยากเหลือเกินที่จะยืนอยู่ตรงนี้ได้
“แต่... คุณไม่ควรเสี่ยงเพื่อผม, ลอร์ดโบฟอนเทน”
เขากล่าวเสียงเบา สรรพนามถูกเปลี่ยนอย่างกระทันหันราวกับว่าจงใจให้ทุกอย่างดูแย่ลงไปอีกอย่างมีเจตนา
“ผมไม่อยากให้คุณต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะผม .. ผมเสียใครไม่ได้อีกแล้ว”
น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ เขาพยายามบอกตัวเองว่าเขาควรจะแข็งแกร่งกว่านี้ในสถานการณ์นี้ แต่ความเจ็บปวดจากการสูญเสียยังหลอกหลอนราวกับเป็นบาดแผลที่ไม่สามารถรักษา, ความคิดถึงจากผู้หญิงที่ดูแลเขาและดูแลเดลฟีนทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก เขาไม่ต้องการให้อลิสแตร์ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดแบบเดียวกัน
“เธอจากไปแล้ว และผมทำอะไรไม่ได้สักอย่าง” น้ำเสียงของเอเดรียนเริ่มสั่นมากขึ้น และเขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้อีกต่อไป
“เธอเป็นเหมือนคนในครอบครัวของผม และผมเองที่ควรจะแข็งแกร่งมากกว่านี้ กลับเกิดมาพร้อมโรคที่ไม่มีทางรักษา อย่างกับจะต้องรอวันตายไปวัน ๆ ทำอะไรให้กระทบร่างกายมากเกินไปก็ไม่ได้ เพียงแค่หกล้มธรรมดาหรือเผลอทำจานแตกตอนแปดขวบ สาวใช้ยังต้องล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อที่ผมจะไม่ ทำผิดพลาด อีก”
ความรู้สึกอัดอั้นในอกท่วมท้นจนทนไม่ไหว ออกทั้งสีหน้าและแววตา เขาไม่เคยพูดออกมามากขนาดนี้ แต่ตอนนี้มันเหมือนกับว่าสิ่งที่ถูกเก็บซ่อนไว้กำลังจะระเบิดออก
“และตอนนี้ ก็เป็นผมอีกที่ทำให้คุณต้องมารับรู้และอยู่ในวงจรบ้า ๆ นี่” เขาพูดต่อไป ความร้อนผ่าวเริ่มคลอที่ขอบตา รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ก่อตัวอยู่ในอกทำให้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย
"ทำไมคุณถึงไม่เข้าใจสักที ? .."
ทำไมถึงยังมาอยู่ตรงนี้ อลิสแตร์ ?
"คุณควรจะอยู่ห่างผมให้มากที่สุดเพราะแบบนั้น!-" เผลอขึ้นเสียงแดกดัน จนในที่สุดแผ่นหลังก็ชิดกับกำแพงเย็นเฉียบ
..ทำไมถึงยังไม่ตัดใจ
"เพราะ-...
เขาเอ่ยเสียงเบา มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดหน้าของตัวเองเพื่อซ่อนความอ่อนแอ แต่การกระทำเช่นนั้นกลับทำให้เขารู้สึกอึดอัดมากยิ่งขึ้น เมื่อความรู้สึกที่ถูกกดทับมีเพียงทางออกเดียวคือการไหลออกมาในรูปของน้ำตา
..
.
“ผมทำอย่างนั้นเพราะ… ผมรักคุณ”
..
.
.
คำสารภาพเหมือนจะทำให้เขาหมดแรง ขณะที่น้ำเสียงของเขาเริ่มสะอื้น
...บอกไปเสียที
เรื่องนี้จะได้จบ
เกลียดผม
มองผมเป็นตัวประหลาดที ได้โปรด
อย่าให้ความรู้สึกของผมมันไปไกลมากกว่านี้เลย
“...คุณควรจะเกลียดผม… ผมไม่สมควรที่จะอยู่ในชีวิตของคุณด้วยซ้ำ ผมไม่ควรทำให้คุณต้องมีเรื่องยุ่งยากแบบนี้”
“ผมแค่-… ผมแค่อยากให้คุณไม่ต้องการผมอีกต่อไป ต้องทำให้คุณเกลียดผมให้ได้เพราะถ้าผมยังรักคุณ-… มันจะทำให้คุณต้องเจ็บปวด”
ราวกับเวลาผ่านไปช้า ๆ ทุก ๆ หยดที่หลั่งไหลออกมาคือการปลดปล่อยความรู้สึกที่เขาต้องเก็บไว้นาน เขาอาจจะทำให้อลิสแตร์เกลียดเขา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่สามารถหยุดใจตัวเองจากการรักคนตรงหน้าได้เลย รู้สึกเหมือนว่าสิ่งที่เขาเคยปกปิดไว้ตอนนี้ได้ปรากฏสู่สายตาของอีกฝ่ายอย่างเต็มที่
“..ผมมันตัวประหลาด น่ารังเกียจ ลอร์ดโบฟอนเทน .. ดังนั้น, สิ่งสุดท้ายที่ผมจะขอ คือขอให้คุณเกลียดผมหลังจากรู้ความจริงนี้”
เขาดีรู้ว่าเขาอยู่ในที่ที่ไม่มีทางหนีไปไหนได้,
และไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร เขาก็ยังไม่สามารถหนีจากความรักที่มีต่อคนตรงหน้านี้ได้เลย
@Alistair_LEF
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
[โรลปิด] - 12th Spring
หลังโบสถ์ㅣ After midnight
(@AdrienDV_LEF)
อลิสแตร์ยืนอยู่เพียงลำพังใต้เงามืดของโบสถ์ โอบล้อมด้วยความเงียบสงัดที่ดูเหมือนจะยิ่งขับเน้นความกลวงเปล่าภายในหัวใจ เขากำจดหมายในมือแน่น รอยพับที่ขอบกระดาษยับเล็กน้อยจากแรงบีบที่ไม่ได้ตั้งใจ
.
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
เขียนถึงคุณ,
12th Spring
——
ว่ากันตามตรง
สิ่งที่ชวนให้เจ็บปวดที่สุด
คือความคิดว่าฉันไม่มีตัวตนในความคิดคุณเลย
ฉันเรียนรู้ที่จะทำความเข้าใจทุกอย่างดังที่มันเป็น
และเลิกคาดหวัง
เพราะฉันไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น
แต่ความร้าวรานก็ยังรู้สึกได้จริงอยู่ดี
-
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
Story-what is love?
หลังจากผ่านเหตุการณ์หลายๆอย่างมา เอเตียนเลือกที่จะเลิกสนใจตำแหน่งของผู้นำตระกูลไปแล้ว
ในอนาคตเขาคงจะถือครองบรรดาศักดิ์และดำเนินการอย่างสุดความสามารถโดยไม่กลัวอะไรอีก
ในยามฤดูใบไม้ผลิมาเยือนความขุ่นเคืองที่ก่อตัวก็เพลาลง
จดหมายจากชายหนุ่มปริศนาถูกส่งมาเสมอ
-
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
[Diary entryㅣ8th Spring ]
หัวใจของฉันแตกลงไปเป็นแก้ว แหลกละเอียดเป็นเศษเล็กเศษน้อยพรายระยับ ที่หากเหยียบย่ำไปบนมัน ก็จะบาดจนเท้าของฉันหลั่งไหลออกมาเป็นเลือด ฉันไม่คิดเก็บกวาดมันขึ้นมาประกอบสร้างเป็นใจดวงใหม่ ด้วยรู้ว่าแม้ช่างซ่อมที่เก่งกาจที่สุดในโลกก็ไม่อาจทำได้
-
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
#Jean_Story07
Spring, 1785.
ฤดูใบไม้ผลิปีที่สิบห้า ฌอนไม่คิดว่าจะต้องรับข่าวร้ายติดต่อกันถึงสองเรื่อง
.
.
เสียงของผลโอลีฟร่วงจากต้นลงสู่พื้น
มันกลิ้งไปตามพื้นดินแล้วหยุดนิ่ง
เขามองตามมันด้วยความรู้สึกหลากหลาย ประดังประเด
.
.
.
[Full : bit.ly/Jean_story07]
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
(แปะ)
Replying to @Alistair_LEF
"...-?"
รับรู้ถึงความเย็นเฉียบของถุงมือสีขาวที่ไล้วนผ่านต้นคอ, สัมผัสนั้นส่งผลให้เขาสะท้านไปเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วนั้น ราวกับการกระทำผิวเผินนี้ได้ถอดรหัสความรู้สึกซับซ้อนที่ซ่อนอยู่ของทั้งสองคน
คำพูดแสนเรียบง่าย
มีเส้นผมติดอยู่
แต่เขากลับรู้ว่าไม่ได้มีอะไรติดอยู่ตรงนั้น
สัมผัสละเอียดอ่อนสำหรับคนที่ประกอบธุรกิจผ้ามาทั้งชีวิตยอมรู้แน่ชัดถึงความเบาบางนั้น และเขารู้ดีว่าอลิสแตร์ไม่ใช่คนที่พูดในสิ่งที่ไม่จำเป็นจะพูด, การกระทำนั้นก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา สิ่งที่ซ่อนอยู่ในความเงียบนี้เป็นมากกว่าคำพูดที่เลือกจะไม่เอ่ยออกมาเสียมากกว่า
เอเดรียนไม่ได้ตอบกลับในทันที เขายืนนิ่ง มองสบสายตาอลิสแตร์ที่ดูจ้องมองเขาลึกซึ้งกว่าทุกครั้ง จากนั้นเขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ให้ไหล่ของเขาได้แตะปลายนิ้วนั้นเบา ๆ อย่างจงใจ ก่อนจะหันมามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ไม่แสดงออกมามากนัก แต่พอให้เห็นว่าเขาเข้าใจและยอมรับสิ่งที่อลิสแตร์ทำโดยไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม
"ขอบคุณ..." เขากล่าว, แต่แฝงด้วยความอบอุ่นที่ส่งผ่านคำพูดและสายตา
แต่คุณก็รู้ใช่ไหมว่ามันไม่มีเส้นผมตรงนั้น
ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจช้า ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปที่ประตูทางออกของแกลเลอรี ใกล้จะถึงเวลาที่ต้องกลับเต็มที
— ไม่ช้าเขาก็พาอีกฝ่ายมาตรงจุดรับส่งรถม้า บรรยากาศเริ่มเข้าสู่ช่วงใกล้ค่ำ ผู้คนพลุกผล่านมากกว่าเดิมจนน่าใจหาย .. ถึงเวลาที่ต้องกลับสู่ความเป็นจริงแล้วจริงๆ
แต่ก่อนที่รถม้าจะมาถึง เอเดรียนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองอลิสแตร์ด้วยความคิดที่ยังคงวนเวียน เขารู้ดีว่าถึงเวลาที่ต้องกลับแล้ว แต่ยังมีบางอย่างที่ติดค้างในใจ สิ่งที่เขารู้สึกว่าต้องมอบให้อีกฝ่ายในตอนนี้ แม้จะไม่แน่ใจว่าทำไม แต่ลางสังหรณ์บางอย่างเหมือนกำลังคืบคลานเข้ามาโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่านี่อาจเป็นช่วงเวลาสำคัญก่อนที่บางสิ่งจะเกิดขึ้นในช่วงปิดเทอมที่กำลังจะมาถึง
"ก่อนที่เราจะกลับ..." ตนเอื้อมมือไปด้านหลังตัวเองช้า ๆ ดึงริบบิ้นสีแดงที่เขามักจะพกติดตัวมาตลอดออกจากการผูกไว้กับเส้นผม มันเป็นริบบิ้นที่เดลฟีนผู้เป็นน้องสาวมอบให้เขา เขาหยุดมองริบบิ้นนั้นในมือสักครู่ ก่อนจะตัดสินใจส่งมันไปตรงหน้าอีกฝ่าย
เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เอเดรียนรู้สึกว่าสิ่งนี้มีความหมายมากกว่าที่เขาจะบรรยายได้ในตอนนี้ ราวกับว่ามันเป็นการสื่อถึงบางอย่างที่ยังไม่ชัดเจน
หรือไม่การกระทำนั้นกลับเป็นลางบางอย่างโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
"ฉันอยากให้คุณเก็บสิ่งนี้ไว้" กล่าวเสียงเบาขณะยื่นริบบิ้นให้
"ไม่ใช่เพราะมันมีค่าแค่ทางวัตถุ...แต่เพราะมันมีความหมายกับฉันมาก มันช่วยเตือนให้ฉันนึกถึงสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต และในตอนนี้ ฉันรู้สึกว่าคุณควรจะได้มัน"
เอเดรียนรู้ดีว่าเดลฟีนจะไม่โกรธเขาที่เลือกให้ริบบิ้นนี้กับอลิสแตร์ เขาเชื่อว่าถ้าเธอรู้ เธอคงจะเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเขา
“ถือว่าเป็นการฝากไว้กับคุณ...ในตอนที่เราไม่อยู่ด้วยกัน”
เมื่อรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจอดในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน เอเดรียนก็เพียงพยักหน้าเบา ๆ เป็นการล่ำลา ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนรถม้า สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่อลิสแตร์แม้ในขณะที่รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวออกไป
ถึงเวลากลับบ้าน
..แล้วพบกัน, ขอให้ปิดเทอมนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับคุณ
(เราขอปิดตรงนี้นะคะ!! จะต่ออีกนิดหรือจบเลยก็ได้ค่ะ🙏🥹 ถึงเนื้อถึงตัวจริงๆเลยยว้ากหๆๆๆ สนุกๆมากๆขอบคุณอีกครั้งค่า > <)
@Alistair_LEF
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
[โรลเปิด]
🌇 วันธรรมดาหลังเลิกเรียนถัดจากLEF04
🎼 ห้องดนตรีฝั่งสตรี
ยามบ่ายคล้อย ตะวันใกล้ลาลับสาดแสงอุ่นทอระยิบลงบนเส้นผมสีอ่อนของคามิลล์ ขับให้ภาพของเธอพลิ้วไหวราวภาพฝันในห้วงภวังค์
เสียงฮาร์ปที่เธอบรรเลงออกมาแผ่วเบาชวนหลงใหล กรีดนิ้วลงบนสายราวสายลมอ่อนที่ลูบไล้ไปบนกลีบผกา
+
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
#LEF04
เดินอยู่ท่ามกลางขบวนพาเหรดหน้ากาก แตกต่างไปบ้างด้วยอาภรณ์ประดับไร้สีสัน หน้ากากอีกาดำ แลการแต่งกายเยี่ยงโจรสลัดจากนิทานปรัมปรา ปกปิดแนบเนียนมิรู้กระทั่งที่มาเพศกำเนิด
อาจมีความหมายแอบแฝงใด
หรืออาจไม่มีเลย
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
Story of Confusion
[โกงเวลา]
ในที่ๆคนต่างพลุกพล่านชุลมุนกันในตอนนั้นเองเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นกับเด็กหนุ่มเขาเต้นรำอย่างสนุกสนานโดยไร้สิ่งรบกวนใจ
ในช่วงสุดท้ายนั้นเองชายร่างสูงใหญ่ไม่คุ้นเคยที่เต้นร่วมกับเขาเอ่ยบอกลา
ชายคนนี้แม้ว่าจะปิดบังตัวตนก็รู้ว่าเป็นคนที่ทรงเสน่ห์
+
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
#LEF04
ยืนนิ่งพิงกำแพงเย็น ๆ หลบเลี่ยงความเป็นจุดสนใจ, ขณะที่เสียงหัวเราะและดนตรีจากงานคาร์นิวัลดังคลออยู่ไกล ๆ บรรยากาศรอบตัวเขาดูครึกครื้นและเต็มไปด้วยสีสันสดใส แต่เขากลับรู้สึกแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ภายใต้หมวกใบใหญ่สีดำสนิทที่ประดับด้วยขนนกสีดำเคลื่อนไหวตามลมเบา ๆ และหน้ากากสีขาวดูราบเรียบที่ปกปิดใบหน้าไว้ มองดูผู้คนผ่านช่องแคบ ๆ ของหน้ากาก
เขาไม่ได้อยากมาร่วมงานนี้ แต่ก็คงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ การมาปรากฏตัวในงานที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานขณะที่หัวใจของชายหนุ่มหนักอึ้งด้วยความเศร้าโศกและความคิดที่ถูกกักขังอยู่ในความโกรธและความสูญเสียทำให้รู้สึกแปลกแยกยิ่งกว่าเดิม
ไม่ต้องการคำทักทาย
ไม่ต้องการรอยยิ้มจากใคร
ไม่ต้องการให้ใครก็ตามรู้ว่านี่คือ เขา
บางครั้งดวงตาผู้สวมหน้ากากนี้จ้องมองไปยังผู้คนที่เดินผ่านไปมา รู้สึกเหมือนกำลังมองดูละครฉากหนึ่งที่เขาไม่ได้อยากมีส่วนร่วม ความเงียบในใจของตนกำลังขัดแย้งกับเสียงเพลงที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ
ที่นี่...งานนี้...ไม่อาจช่วยปลอบใจได้แม้แต่น้อย
...พึงสังวรณ์ไว้เถิด เหล่านกน้อยในกรง
ที่นี่ เดี๋ยวนี้, เราก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาบอด
“A feast of kings,
While famine sings,
And in the dark,
The children cry"
—Jean de La Fontaine
⋆☽ Azarnithe—(only dm) retweeted
#LEF04
กินเข้าไปเถิด —นี่คือมังสาของผู้ที่ล้มตาย ภายใต้สวนสวรรค์
ดื่มเข้าไปเถิด —นี่คือโลหิตของผู้สังเวยชีวิตด้วยเลือดเนื้อเหล่านั้น
เติมเต็มเข้าไปเถิด เติมเต็มเสียให้พอ
ก่อนที่เม็ดทราย อันเรียกว่าความอดทนของผู้คน เม็ดสุดท้าย จะร่วงหล่นผ่านรูแก้ว
รอวันที่ทุกอย่างจะพลิกย้อนคืน






























