⋆☽ Azarnithe—(only dm) (@Azarnithe_LEF) header
⋆☽ Azarnithe—(only dm) (@Azarnithe_LEF) profile picture

𝑨𝒛𝒂𝒓𝒏𝒊𝒕𝒉𝒆 𝑽𝒆𝒓𝒏 𝑽𝒂𝒍𝒅𝒆𝒒𝒖𝒎𝒂𝒓𝒆 ˗◗̼ ׄ 𝕂𝕒𝕚𝕤𝕖𝕣 𝕞𝕚𝕝𝕚𝕥𝕒𝕣𝕪 𝕐. 𝟛 —𝑠𝑜𝑜𝑛 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑑𝑢𝑘𝑒 𝑜𝑓 𝑃𝑖𝑐𝑎𝑟𝑑𝑖𝑒 ❅

Joined July 2024
𝐴𝑛𝑑 𝑎𝑙𝑙 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑛𝑜𝑤 𝑖𝑠 𝑓𝑎𝑙𝑙𝑖𝑛' 𝐼 𝑐𝑎𝑛 𝑚𝑎𝑘𝑒 𝑦𝑜𝑢 𝑓𝑎𝑙𝑙 𝑡𝑜𝑜 𝑌𝑜𝑢'𝑙𝑙 𝑓𝑖𝑛𝑎𝑙𝑙𝑦 𝑟𝑒𝑎𝑙𝑖𝑧𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐼 𝑐𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑏𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑛𝑒 𝑇𝑜 𝑔𝑖𝑣𝑒 𝑦𝑜𝑢 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑜𝑢 𝑤𝑎𝑛𝑡 ——— พรีคริสตะม้าด เอาบรรยากาศในโรลมามโนแต่งเติมนิดๆ🎄✨ อมภาพไม่ไว้ไม่ไหว ถือว่าเป็นคุ้กกี้ก่อนคริสต์มาสจริงแล้วกันน้า 🩵🤍🩷 บอกแล้วว่าอยู่กันยาวๆ จะมีมาอีกเรื่อยๆคร๊าบบบบ >< ิbad jokes ผมลืมแคนเซิลพรีเมี่ยมแอคนี้ และเพิ่งมารู้ตัววันนี้ /หน้าซีด 🥶
1
4
2
4
704
(เอาอะไรมาไม่เหมาะสม งง อย่าห้ามผม ผมยมมาเยอะ ผมจะคลั่งรัก 🩵🩷)
3
132
(อันที่จริงนั้นก็เคยวาดไว้เมื่อนานมากๆตั้งแต่ต้นมู แค่ไม่ได้ลง แหะๆๆๆ 💌 อซน.ตอนนั้นยังเปนไอ้สวมหน้ากากยิ้มๆคนดีอยู่เลย)
2
6
1
9
540
𝑇ℎ𝑒 𝑑𝑎𝑦 𝑤𝑒 𝑚𝑒𝑡 𝐹𝑟𝑜𝑧𝑒𝑛 𝐼 ℎ𝑒𝑙𝑑 𝑚𝑦 𝑏𝑟𝑒𝑎𝑡ℎ 𝑅𝑖𝑔ℎ𝑡 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑡𝑎𝑟𝑡, 𝐼 𝑘𝑛𝑒𝑤 𝑖𝑡 𝐼 𝑓𝑜𝑢𝑛𝑑 𝑎 ℎ𝑜𝑚𝑒 𝑓𝑜𝑟 𝑚𝑦 ℎ𝑒𝑎𝑟𝑡 (สวัสดีครับ มาเปิดตัวหลังมูจบครับ /กระแอม สตอรี่ของสองคนนี้ยังมีต่อเรื่อยๆ โปรดติดตามตอนต่อไปในเฟสผม💗)
8
8
9
1,737
(วาดเชื่อมกับภาพนี้ครับ 🩵🤍)
2
163
"Until we meet again, my friend" —————————————— [ 𝐍𝐨𝐰 𝐏𝐥𝐚𝐲𝐢𝐧𝐠 : 𝐕𝐢𝐯𝐚 𝐋𝐚 𝐕𝐢𝐝𝐚 ] ——————————————
1
10
5
11
956
Replying to @AdrienDV_LEF
(แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง)
1
121
Replying to @Mavivie_LEF
เขาไม่น่ามองเธอเลย ไม่ทันคาดคิดเลย... ว่าหากใบหน้านั้นหันกลับมาพร้อมคำตอบตกลง เขาจะต้องทำสีหน้าแบบไหน ยิ้มในองศาใด ถึงจะดูใกล้เคียงกับธรรมชาติในอุดมคติของตนนัก ต่อให้ราตรีนี้จะมืดมิดจนแทบไม่อาจแยกแยะระหว่างความหนาวเหน็บจากอากาศ หรืออุณหภูมิที่พลันท่วมท้นขึ้นจากความรู้สึกบางอย่าง แต่หาก— หากว่าสายตาคู่นี้ไม่ได้มองผิดเพี้ยนเหมือนดั่งเสียงเต้นของหัวใจ ที่พลั้งเผลอคิดไปไกลด้วยตัวมันเอง อาซาไนธ์กลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น บางที.. เขาเองก็พอรู้ตัวดีว่าตนไม่ใช่สุภาพบุรุษมากขนาดนั้น ทว่าเขาก็ยังพยายาม... บังคับให้ทุกอย่างที่ล่องลอยจนฟุ้งซ่าน รีบย้อนกลับเข้าสู่หนทางอันสมควรของมัน ก่อนที่สัญชาตญาณจะบังคับให้ร่างกายลองกระทำตามใจปรารถนา... ดูสักครั้ง ซึ่งนั่น— คงไม่ส่งผลดีสักเท่าไหร่นักจริงๆ ... บรรยากาศตกอยู่ในห้วงความเงียบชั่วขณะ กระทั่งเธอหยิบยกการละเล่นเดิมบนรถม้าขึ้นมา อาซาไนธ์จึงหลุบสายตาและพยายามให้ความจดจ่อกับงานแกะสลักไม้ที่ดูไม่คืบหน้าในมือ "ได้สิ" เขาตอบรับ ขัดแย้งกับความปั่นป่วนดั่งคลื่นทะเลที่สาดกระทบความคิด ราวกับล่วงรู้ว่าตนคงไม่มีทางชนะ เพราะไม่พึงปรารถนามาตั้งแต่แรกแล้วกระมัง "เธอ...เริ่มก่อนเลย" อะไรที่อยู่นอกเหนือไปจากการควบคุมใต้ฝ่ามือคู่นี้นั้น คงแล้วแต่พระผู้เป็นเจ้าจะเมตตาอวยพรให้เขาผ่านพ้นมัน จนกว่าแสงตะวันในยามรุ่งสางจะมาเยือนก็พอ... @Mavivie_LEF
1
8
7
13
1,329
[ Midwinter ] ความรัก อาซาไนธ์คิดว่าเขาเข้าใจความรู้สึกนั้นดี อย่างน้อยก็มากพอที่จะไม่ปล่อยให้ตัวเองหลงงมงายไปกับมัน ความรัก อีกครั้ง- ที่ปลายปากกาของเขาปล่อยหยดหมึกไหลซึมลงบนเนื้อกระดาษ ตัวอักษรถูกทิ้งร้าง ต่อความรู้สึกล้นหลามถาโถมเหมือนดั่งคลื่นซัด กัดกระเทาะชายฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนฟุ้งซ่าน กระทั่งนึกอยากปล่อยกายปล่อยใจให้ถลำลึกลงใต้แสงสีบนโลกที่ตนไม่เคยรู้จัก ขอเพียงเสี้ยววิ ที่ได้แตะสัมผัสลิ้มลองมัน อย่างไร้กฏเกณฑ์ขวางกั้นจวบจนเรื่องศีลธรรม... โอ้— แค่เพียงเผลอคิดก็ช่างน่าละอายยิ่งนัก ที่ผู้แบกรับบาปอันหนักหนา อยากจะลองใคร่มีความปราถนาครอบครองเฉกเช่นมนุษย์คนหนึ่ง
6
2
8
500
[ Story before the second semester ] —𝙢𝙤𝙧𝙚 𝙠𝙞𝙡𝙡, 𝙢𝙤𝙧𝙚 𝙢𝙤𝙣𝙨𝙩𝙧𝙤𝙪𝙨 [ TW : Viloence, blood ] ยามรุ่งสางที่ดวงอาทิตย์ปรือตาอย่างเกียจคร้าน กวางแคริบูหลงฝูงตัวหนึ่งกำลังยืนขุดคุ้ยหาต้นหญ้าที่ซ่อนเร้นกายใต้พื้นหิมะสีขาวโพลน ราวกับมีความหวัง เมื่อความหิวโหยในฤดูหนาวนำมาซึ่งความอดอยากมหาศาล หารู้ไม่- ถึงโชคร้ายภายใต้การจับจ้องของสองผู้ล่า บุตรดยุกแห่งปีการ์ดีง้างธนูสุดแรงนอกระยะการมองเห็นของเหยื่ออันโอชะ ลมหายใจสงบนิ่ง ทว่าจังหวะหัวใจกลับเต้นช้าลงในทุกชั่วขณะ ก่อนที่ศรจะพุ่งตรงแทรกผ่านช่องว่างอากาศ ตัดทะลุใจกลางเกล็ดหิมะ และปักลงบนกลางลำตัวของเจ้ากวางน้อยพอดิบพอดี หยาดโลหิตสีแดงเข้มไหลรินพร้อมเสียงหวีดร้องเล็กแหลม ความไม่มั่นคงแม้เพียงนิดก่อให้เกิดความผิดพลาดมหาศาล ดวงตาสีน้ำทะเลเบิกโพลง วาวโรจน์ ก่อนเปล่งเสียงกระชากกึ่งคำราม “ทาฮาร์!” เมื่อกวางแคริบูนรีบย่ำกีบเท้าเพื่อหลีกหนีภัยจากผู้ล่า ฝีเท้าของเพชรฌฆาตบนขุนเขาอีกหนึ่งจึงขับเคลื่อนกายตามคำสั่ง หมาป่าสีขาวขนาดใหญ่เห่าหอน อ้าปากโชว์คมเขี้ยวเรียงตัวสวยของมันกว้าง กระโจนทะยานเข้ากัดกระชากลำคอของเหยื่อด้วยพละกำลังมหาศาล ขย้ำลึกเข้าใต้เนื้อหนังตามสัญชาตญาณ กดน้ำหนักฝังความเลือดเย็นทิ้งค้าง กระทั่งสัมผัสได้ถึงการดิ้บสิ้นของชีวา หยาดเลือดแผ่กระจายราวเส้นด้ายถักทอบนผืนผ้า เหมันต์สึขาวโพลนพากันซึมซับเป็นสีสันเดียวกับดอกกุหลาบเมื่อวสันต์ผลิบาน จวบจนรองเท้าบูทสีดำคู่หนึ่งย่างกรายมาและหยุดยืน “Woof!” ทาฮาร์จึงสะบัดพวงหางที่กลืมกลืนไปกับความสะอาดของพื้นหิมะ คลายคมเขี้ยวออกจากร่างไร้ชีวิตของเจ้ากวาง กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาผู้เป็นนายเพื่อรอรับคำชม เสี้ยวหน้าของอาซาไนธ์เยียบเย็น แข็งกระด้าง หล่อหลอมไปกับความหมองหม่นอย่างกลมกลืนจนดูน่าขนลุก เขาทอดมองซากกวางตัวนั้นด้วยสีหน้าอ่านยาก ราบเรียบราวกับไร้ความรู้สึก แม้มือหนาจะลูบศีรษะสัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์อย่างรักใคร่ก็ตามที “ยอดเยี่ยม ทาฮาร์” ชายหนุ่มเอ่ยชมต่อการเก็บผลงานอันแสนวิเศษของมัน ในขณะเดียวกัน- ความคิดของเขากลับล่องลอยไปยังจดหมายประกาศแจ้งเตือนจากโรงเรียนการทหารเกี่ยวกับการประท้วงของสามัญชนผู้ตกระกำลำบาก มือหนาทั้งสองเอื่้อมช้อนร่างของเหยื่อขึ้นมาแบกไว้บนบ่า ขณะแสงอรุณลอดเร้นผ่านป่าสนสาดส่องยังเสี้ยวหนึ่งของดวงตา ห้วงมหาสมุทรลึกล้ำใต้ผิวน้ำเปล่งประกาย สถานที่ที่ไม่เคยมีชีวิตใดล่วงล้ำลงมาได้ สัตว์ร้ายผู้เหยียดกายภายใต้เงามืดแผ่ขยาย เริ่มกัดกินความเมตตาอย่างหิวโหย ยิ่งกว่าอาหารอันโอชะใดทั้งปวง .... (END ลงใหม่คับเขียนอิ้งผิด ㅠㅠ)
1
6
4
9
795
31th December | Valdequmare Castle จดหมายฉบับเดียวฉบับนั้น— สร้างความหนักใจปะปนกับการจุดประกายทางสว่างบางอย่าง มากพอที่จะทำให้อาซาไนธ์ วัลเดอคูแมร์ตั้งหน้าตั้งตารอคอยการมาเยือนงานของบุตรมาร์ควิสแบลนเชตต์อย่างใจจดใจจ่อเสียยิ่งกว่าอะไร ในที่สุด หญิงสาวที่เคยพบพานในวัยเด็กก็พลันปรากฏกาย ใต้ชุดราตรีสีขาวหรูหราดั่งเทพธิดาผู้เรียบร้อยอ่อนหวาน ดึงดูดความสนใจของทั้งเขาและผู้คนในงาน ราวกับดอกไม้แรกที่ผลิบานบนหุบเขาอันหนาวเหน็บเดียวดาย โนเอมี่ จูลีน แบลนเชตต์ แย้มยิ้มกว้างก่อนถอนสายบัวลงพร้อมเอ่ยคำทักทาย หากมองแค่ภาพลักษณ์ภายนอก คงกล่าวได้ว่าเธอคือหนึ่งในเลดี้ผู้เพียบพร้อมไร้ที่ติเสียเหลือเกิน "เป็นเกียรติที่ได้พบกับท่าน และขอบคุณที่เชิญตระกูลของดิฉันมาร่วมงานวันเกิดครั้งนี้ค่ะ ลอร์ดวัลเดอคูแมร์" เธอดูระมัดระวังเป็นพิเศษ คงเพราะไม่อยากก่อความผิดพลาดต่อสายตาคนรอบข้างที่กำลังเฝ้ามอง กลับกัน- อาซาไนธ์พิจารณามองหญิงสาวตรงหน้าคมปลาบ เหมือนหมาป่ากำลังจับจ้องเหยื่อ "ยินดีที่ได้พบคุณเช่นกันครับ เลดี้แบลนเชตต์" เขาผายมือเชิญเธอด้วยตัวเอง ปลีกวิเวกไปยังระเบียงข้างนอกโถงเพื่อบทสนทนาอันเป็นส่วนตัว โดยไม่สนใจว่าจะมีข่าวลือใดใดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเลยก็ตาม . . เมื่อปราศจากสายตาของคนนอก อาซาไนธ์จึงเลิกสวมหน้ากากสุภาพอ่อนโยนและเอ่ยถามด้วยเสียงเย็นชา "ใครสอนให้เธอเขียนจดหมายแบบนั้น?" ฉับพลัน ร่างกายของโนเอมี่แข็งทื่อขึ้นมา แม้เธอจะรู้ดีอยู่แล้วว่าต้องถูกต่อว่า แต่ใช่ว่าเธอจะมีทางเลือกเสียเมื่อไหร่ "ฉันจนปัญญาแล้วจริงๆ ขอโทษค่ะ" เลดี้ผู้สง่างามในงานเมื่อครู่ บัดนี้เหมือนลูกหมาหงอยที่กำลังห่อไหล่ เธอประสานมือเข้าหากัน และค้อมศีรษะขอโทษต่อบุตรดยุกตรงหน้าด้วยความซื่อตรงอีกครั้งหนึ่ง "อย่างน้อยฉันก็อยากให้คุณรับพิจารณา-...ข้อเสนอ..." อาซาไนธ์กระตุกยิ้ม ทวนคำ "ข้อเสนอ?" เรียวคิ้วเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย ถากถางเธอด้วยคำพูดต่อไปโดยไม่คิดรักษาน้ำใจ "ยินยอมเป็นคู่หมั้นให้เธอทั้งที่ฉันไม่ได้ประโยชน์อะไร" "นั่นไม่ใช่ข้อเสนอที่น่าสนใจสำหรับฉัน โนเอมี่ จูลีน" ราวกับหญิงสาวรู้ทั้งรู้อยู่แล้วว่าจะได้รับคำตอบแบบไหน แต่เธอก็ยังไม่คิดยอมแพ้ลงอย่างง่ายดาย ไม่ เมื่อตนดั้งดนมาจนถึงปราสาทแห่งนี้ด้วยความตั้งใจจริง "เช่นนั้น... หากว่าฉันพอจะทำประโยชน์อะไรให้ท่านลอร์ดได้เป็นการแลกเปลี่ยน" ดวงตาสีชมพูของเธอแกร่งกล้า ขัดกับภาพลักษณ์อันเปราะบางอ่อนหวานยิ่งนัก และเมื่อปีศาจร้ายได้ยินถ้อยคำที่มันต้องการ มองเห็นเหยื่อตัวน้อยผู้ใสซื่อตกหลุมพรางที่ถูกวางไว้ มุมปากของอาซาไนธ์จึงขยับยิ้ม หรี่ตาลงแสดงความพึงพอใจออกมา "บังเอิญเสียจริง" น้ำเสียงเอ่ยขึ้น เสแสร้งแกล้งทำ ก่อนใบหน้าคมคายจะโน้มลงต่ำ กระซิบเสียงเย็นใกล้ใบหูนั้น "ฉันมีเรื่องที่เธอ... น่าจะช่วยทำประโยชน์ได้เยอะมากทีเดียว" พร้อมประโยคที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว ... ก้าวพลาดอย่างใหญ่หลวงเสียแล้วสิ เลดี้แบลนเชตต์แห่งสตราสบูร์กผู้โชคร้าย ——————— ( ในงานน้องไม่ได้ใส่หมวก แต่อยากลงภาพน้องเจ๋ยๆค่ะ🥹)
7
6
11
670
Replying to @AdrienDV_LEF
(คิกๆๆๆ)
128
21th Winter | 31 December 𝐸𝑣𝑒𝑛 𝑖𝑓 𝑚𝑦 𝑓𝑎𝑡𝑒 𝑑𝑒𝑠𝑡𝑖𝑛𝑒𝑠 𝑚𝑒 𝑡𝑜 𝑎𝑛 𝑒𝑛𝑑 𝑜𝑓 𝑏𝑢𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑓𝑙𝑎𝑚𝑒 𝑰 𝒔𝒘𝒆𝒂𝒓, 𝑰'𝒍𝒍 𝒔𝒂𝒄𝒓𝒊𝒇𝒊𝒄𝒆 𝒆𝒗𝒆𝒓𝒚𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒐 𝒈𝒆𝒕 𝒚𝒐𝒖 𝒃𝒂𝒄𝒌 𝑾𝒂𝒊𝒕 𝒇𝒐𝒓 𝒎𝒆 𝒑𝒍𝒆𝒂𝒔𝒆, 𝑰'𝒍𝒍 𝒘𝒂𝒌𝒆 𝒚𝒐𝒖 𝒇𝒓𝒐𝒎 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒅𝒓𝒆𝒂𝒎 ... "Mother, .... please wait for me" อาซาไนธ์กระซิบ พร้อมเสียงเห่าหอนของหมาป่าผู้เป็นดั่งสหายคู่ใจข้างกาย ก่อนที่ตัวเขาจะหวนกลับไป เผชิญหน้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกคราหนึ่ง (HBD ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ไวไปหน่อยแต่อิงตามไทม์ไลน์จริงแล้วก็คิดว่าควรเป็นวันนี้ บรีฟคือส่งเพลงให้คุณนักวาดเลยค่ะ 55555555555 ชอบมากจนอยากสั่งอีกภาพแล้ว แงแง 😭😭) (ลิ้งค์เพลง : youtube.com/watch?v=xJ7Revok… )
10
11
17
1,328
Replying to @Mavivie_LEF
เธอแย้มยิ้มกว้าง สดใสราวกับภาพวาดในฤดูใบไม้ผลิบนรถม้าคันนั้น ส่วนเขานิ่งค้างคล้ายตะลึงงัน ต่อความรู้สึกดั่งลมอุ่นพัดผ่านยามอากาศหนาว ท้องทะเลพลันกระจ่างใสเมื่อแสงแดดตกกระทบบนผิวน้ำ ก่อนที่มันจะสลายตัวลงเมื่อระลอกคลื่นต่อไปมาเยือน ไม่อาจนิยามได้เช่นกัน ว่ามันใกล้เคียงกับความสุขหรือไม่ เขาเพียง...- รู้สึกดีใจ ที่ทำให้เธอยิ้มออกมาได้อีกครา อย่างน้อยของขวัญชิ้นนี้ก็ประสบความสำเร็จในหน้าที่ของมันแล้ว "ครั้งหน้า" อาซาไนธ์แสร้งทำเป็นว่าสีสันของกระจกโมเสคนั้นน่าสนใจ เขาเผลอถูนิ้วหัวแม่โป้งของตัวเองเล็กน้อย ประมวลความคิดแสนสั้นก่อนตัดสินใจกล่าวออกไป "ฉันหวังว่าจะได้รับข่าวดีจากเธอ" นี่ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในหัวเขาตอนแรก แต่เป็นอีกคำที่อาซาไนธ์กลั่นกรองออกมาเพราะคิดว่ามันเข้าท่ากว่าเป็นไหนๆ จะให้บอกอย่างตรงไปตรงมาได้อย่างไร ว่าเขาอยากให้เธอเลิกใช้คำเรียกเป็นทางการเหล่านั้น ... ในสักวันหนึ่งเสียที "เช่นนั้น ฉันคงต้องขอตัว" ราวกับคนเร่งรีบ ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นกระทันหัน พลางจัดเสื้อสูทและถุงมือให้เข้าที่เข้าทาง เมื่อบรรลุจุดประสงค์ จึงตระหนักได้ว่าไม่ควรใช้เวลาเนิ่นนานเกินความจำเป็น @Mavivie_LEF
1
7
1
6
427
20th Winter | Picardie 𝐼𝑛 𝑚𝑦 𝑙𝑜𝑛𝑔 𝑓𝑜𝑟𝑔𝑜𝑡𝑡𝑒𝑛 𝑐𝑙𝑜𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟𝑒𝑑 𝑠𝑙𝑒𝑒𝑝 𝑆𝑜𝑚𝑒𝑜𝑛𝑒 𝑘𝑖𝑠𝑠𝑒𝑑 𝑚𝑒 𝑤ℎ𝑖𝑠𝑝𝑒𝑟𝑖𝑛𝑔 𝑤𝑜𝑟𝑑𝑠 𝑜𝑓 𝑙𝑜𝑣𝑒 𝐼𝑠 𝑖𝑡 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑎 𝑙𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑓 𝑚𝑦 ℎ𝑒𝑎𝑟𝑡? 𝑆𝑢𝑐ℎ 𝑎 𝑚𝑜𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑜𝑓 𝑠𝑢𝑐ℎ 𝑝𝑒𝑎𝑐𝑒 (วันพรุ่งนี้ aka. 21th winter จะขอนับยอดเป็น 31 December ที่เป็นวันเกิดอซน.นะคะ 🥹 หากสนใจ ตัวละครท่านอื่นสามารถโคว่าได้รับบัตรเชิญมางานที่ปราสาทวัลเดอคูแมร์ได้เลย เป็นงานโอ่อ่าใหญ่มากเพราะพ่อลูกเพิ่งเคลียร์ใจกัน แต่คนที่สนิทกับอซน.จะสังเกตได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง - ผมอซน.ยาวขึ้นกว่าเดิม เจ้าตัวไม่ได้ตัดผม - ถึงแม้จะมองเห็นคุณอยู่ในงาน แต่ก็เพียงแค่ทักทายสั้นๆ ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบพอประมาณ แล้วจะเดินไปคุยเจรจากับพวกผู้ใหญ่ท่านอื่นๆ - ดูหมางเมินเย็นชาขึ้นกว่าเก่า แต่ก็ยังสามารถยิ้มอะไรได้ตามปกติ มีความ ignorance จงใจเมินบางจังหวะหากสบสายตากัน - คงไม่ได้เปิดโรลค่ะ แต่ถ้าใครอยากโรลก็มาเคาะได้ รูทนึงอาจจะสั้นมากเพราะเขาจะรีบขอตัวไปดูแลแขกท่านอื่น 🥲)
5
15
2
14
1,086
[ Midwinter ] (ยาวมาก แต่ Main Story พาร์ทครอบครัวจบแล้วค่ะ 😭🙏) [ 𝐒𝐓𝐎𝐑𝐘 𝟎𝟓 ] : 𝐄𝐯𝐞𝐧𝐭𝐮𝐚𝐥𝐥𝐲, 𝐈 𝐭𝐨𝐨 𝐰𝐢𝐥𝐥 𝐟𝐚𝐥𝐥 บูทสีดำสองคู่เหยียบผ่านพื้นหิมะขาวโพลนขึ้นสู่หุบเขาสูงชันโดยไม่อาศัยรถม้า ระยะทางกว่าจะถึงจุดหมายนั้นค่อนข้างกินเวลาแต่คุ้มค่ากับการใช้เวลาส่องทัศนียภาพของวิวภูเขาและป่าสนในฤดูเหมันต์ ตลอดการเดินทางของสองพ่อลูกมีแต่ความเงียบ จวบจนกระทั่งถึงบริเวณที่พวกเขามองเห็นแสงตะวันสาดส่องเร้นกายเข้ามาในม่านตา เมื่อนั้นดยุกอานาตอลจึงได้ปริปากพูดขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศอึมครึมระหว่างพวกเขาลง “ฉันได้ยินเรื่องที่โรงเรียนมาเยอะมากทีเดียว” เขาเกริ่น หางตาปรายมองบุตรชายเล็กน้อย “แกดูเปลี่ยนไป หลายๆอย่าง” ทั้งส่วนสูงที่เพิ่มขึ้น หรือกระทั่งประกายชีวิตในแววตา ทุกสิ่งดูผันแปรมากเพียงแค่เทอมเดียว “ลูกไม่แน่ใจ” แทนคำกล่าวปฏิเสธ อาซาไนธ์รู้ตัวดีไม่น้อยว่าความรู้สึกบางอย่างเขาเริ่มกลายเป็นความเปราะบาง ตลอดจนวิสัยทัศน์ในการมองโลกหรือผู้คน เขาอ่อนแอลงมากในช่วงเวลาอันแสนสั้น และมันคงไม่ส่งผลดีต่อนาคตที่ต้องก้าวเดินต่อ “แกต้องระมัดระวังมากกว่านี้ อาซาไนธ์” ในที่สุด เป็นฝั่งดยุกอานาตอลเองที่ตัดสินใจกล่าวคำนั้นออกมา แม้เขาไม่ได้จับจ้องไปยังดวงตาสีท้องทะเลผืนเดียวกัน แต่น้ำเสียงกำลังฝังรากลึกให้บุตรชายได้ตระหนักถึงความเป็นจริงบางอย่าง “ฉันไม่คิดขัดขวางเส้นทางที่แกคิดจะไป แต่แกควรตัดสินใจเพื่อให้ผู้คนรอบข้างไม่ต้องมาเผชิญกับความครึ่งๆกลางๆของแก” หาใช่ว่าผู้เป็นบิดาอย่างเขาจะไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ เมื่อความตั้งมั่นบางอย่างถูกส่งต่อมาในสายเลือดวัลเดอคูแมร์ดี ราวกับรู้ซึ้งถึงจุดจบที่บุตรชายเพียงคนเดียวจะนำพามาสู่ตระกูลอันทรงเกียรติ… และน่ารังเกียจในคราเดียวกัน ทว่าในไม่ช้าวัน ตำแหน่งดยุกนั้นจะถูกส่งต่อไปยังบุตรชายที่กำลังเดินเคียงข้างกายตนในสักวัน จนกว่าถึงตอนนั้น-... “มิตรภาพ ความรัก ผู้คน ทุกสิ่งทุกอย่าง” อานาตอลสูดลมหายใจลึก เอื้อนเอ่ยถ้อยคำต่อไปอย่างยากลำบาก เพราะมันเป็นหนึ่งในถ้อยคำที่มีน้ำหนักแบกรับยิ่งกว่าสิ่งใด “ตัดใจจากมันซะ” ภายใต้วิสัยทัศน์ พวกเขามองเห็นหลุมศพหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่สุดสายตา รวมถึงดอกเอเดลไวส์ที่เบ่งบานอย่างสง่างามบนหุบเขาเหนืออาทิตย์อัสดง แม่ของเขา เฝ้ารออยู่ ณ ที่แห่งนั้นเสมอ “...I know” อาซาไนธ์ขยับยิ้ม ขมปร่าเทียบเท่ากับน้ำเสียง เมื่อต้องนึกถึงใบหน้าของใครหลายคนที่ตนประสบพบเจอในชีวิต กระทั่งความรู้สึกหนึ่งที่จำต้องลบเลือนมันทิ้งให้สิ้นจากใจ “ลูกจะ…ตัดใจ” สองเท้าของเขายังก้าวเดินต่อไป เพื่อให้ถึงจุดหมายเดิมที่เฝ้ารอยคอยในทุกแรมปี … สายสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกถูกเชื่อมโยงด้วยเส้นด้ายแห่งความเงียบงันและเกล็ดหิมะในปีการ์ดี เป็นเวลาเนิ่นนานทีเดียวสำหรับการยืนไว้อาลัยต่อหลุมศพดัชเชสโยลองต์ วัลเดอคูแมร์ผู้แสนสำคัญคนนี้ เมือช่อดอกเอเดลไวส์ที่นางชื่นชอบถูกประดับประดาหน้าป้ายหลุมศพราวกับว่ามันคืออาสนวิหารหลังใหญ่ พวกเขาต่างกล่าวคำภาวนาในใจ ความหวัง คำขอให้อภัย จวบจนความปรารถนาในห้วงลึกของจิตใจ ที่แม้แต่พระผู้เป็นเจ้ายังมิเคยได้ยลยิน เวลาพ้นผ่าน เนิ่นนาน กระทั่งแสงอัสดงเริ่มอำลาจากขอบฟ้า เมื่อไร้ซึ่งบทสนทนา แผ่นหลังของผู้เป็นบิดาจึงเป็นฝ่ายหันกลับสู่เส้นทางที่ทอดยาวนำไปยังตัวปราสาทอีกคราหนึ่ง ชั่วเสี้ยววิ กลับถูกรั้งไว้ด้วยเสียงที่รวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น ความข้องใจ สับสน เกาะกุมจิตใจอันโดดเดี่ยวราวกับหยากไย่ที่ไม่ได้รับการปัดฝุ่น “...About mother” อาซาไนธ์สูดลมหายใจลึก จิตวิญญาณของเขานำพำไปสู่คำถาม เพื่อตอบสนองความต้องการและความศรัทธาในหัวใจ “Do you… love her?” จากคนที่เคยกล้าออกปากอย่างหนักแน่นยิ่งกว่าสิ่งใด ตอนนี้เสียงเขาช่างแผ่วเบาราวเสียงกระซิบจากสายลมในซอกหลืบแห่งขุนเขา ไร้ซึ่งใครเหลียวแล แม้ปากจะกล่าวแกร่งกล้า ว่าเขาไม่ได้ปรารถนาถึงคำตอบจากผู้เก็บงำทุกความลับ ทุกความรู้สึกต่อผู้คนรอบกาย แต่ฉับพลัน หยาดน้ำค้างกลับล่อเลี้ยงสู่ต้นกล้าได้ เมื่อถ้อยคำนึงถูกเอื้อนเอ่ยขึ้นมาราวประกาศิตจากสรวงสวรรค์ “She is the woman I will love eternally” อานาตอลเว้นช่วง หยุดนิ่งดั่งห้วงเวลาหยุดค้าง จากดยุกผู้แกร่งกล้าดุจเหล็กหนา หมางหมิน และเย็นชา กลับเผยเสี้ยวความรู้สึกเฉกเช่นมนุษย์ผู้หนึ่งออกมา จากหัวใจ “And you are my one… and only son” บุตรชายเพียงคนเดียว โดยแท้จริง ที่เขามี บุตรชายที่สืบทอดทุกอย่าง ไม่ว่าจะสายเลือด เรือนผม จวบจนดวงตาที่รวบรวมผืนทะเลบนโลกไว้คู่นี้ อาซาไนธ์ เวิร์น วัลเดอคูแมร์ เป็นเขา เป็นลูก อย่างไร้ซึ่งข้อกังขาใด . . . แผ่นหลังของอานาตอลเลือนหายจนลับสายตา ทว่าอาซาไนธ์ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นราวกับนาฬิกาทรายที่ไม่ยอมไหลย้อนกลับ เขายิ้ม และเริ่มหัวเราะแผ่วเบาบนห้วงหุบเขาอ้างว้าง เมื่อสัมผัสเปียกชื้นใต้ดวงตาที่ไม่ได้สัมผัสมานานเริ่มกลายเป็นสายธาร รินไหลดั่งหยาดฝนที่ถูกโอบอุ้มจากหมู่เมฆไว้เนิ่นนาน มากเกินกว่าจะหยุดรั้ง ราวเขือนกักเก็บน้ำเริ่มพังทลาย หยดน้ำ หยดแล้ว หยดเล่า หลั่งไหล จากผู้ที่ไม่อาจควบคุมความรู้สึกได้อีกต่อไป อาซาไนธ์ทรุดตัวลงบนพื้นหิมะทิ้งผ้าคลุมสีดำกรุยกราย เอนหน้าซบบนความเย็นเยียบอันหาที่สุดมิได้จากป้ายหลุมศพของมารดาประหนึ่งต้องการที่พักพิง “ท่านแม่ได้ยินหรือไม่… สิ่งที่ท่านเคยบอกลูก” ดวงตา ณ ใจกลางพายุแจ่มกระจ่าง หากเพียงรวบรวมความกล้าสลายกำแพงแห่งสายลมนั้น “มันเป็นจริง” รักแท้ที่โยลองต์เคยพร่ำพรรณาถึง รักนิรันดร์เพียงหนึ่งเดียว จวบจนชีวิตดับสิ้นลง เขาเอง บางที เป็นไปได้หรือไม่ ว่า- . . . ไม่ เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจ ปฏิเสธทุกเยื่อใยและห้วงอารมณ์หวั่นไหวของตัวเอง เมื่อตระหนักถึงปลายทาง ดุจสัจจะสาบานระหว่างคนเป็นและคนตาย เมื่อเลือกแล้ว จำต้องยินยอมรับมันให้ได้ เมื่อตัดสินใจ จงก้าวเดินต่อไปจนกว่าจะถึงจุดหมาย แม้ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างต้องดับสิ้น พังพินาศมอดไหม้ กลบฝันใต้ความหนาวเหน็บเหนือสิ่งอื่นใด เขาก็จะไม่- “One day…” อาซาไนธ์ปิดเปลือกตาทั้งคู่ลง ซึมซับความอบอุ่นที่เปรียบเสมือนภาพลวงตาหนึ่ง ให้มันเป็นเพียงความฝันอันสวยงาม ให้มันกลายเป็นภาพวาด ที่มีตัวตนอยู่แค่ในจินตนาการของเขา “Eventually, I too will fall” . . แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นพอ ( END ) ———————— ( Quote มาจากดิมิทรีใน Fire Emblem ค่ะ พอโรลมาขนาดนี้แล้วหลังๆเริ่มรู้สึกด้วยตัวเองว่า เห้ย อซน.เหมือนดิมิทรีมากจนไม่เคยนึกว่าจะหยิบใส่ในเรฟเลย 😭 แต่ Main Story ฝั่งครอบครัวจบแล้ว เย้เย้ เหลือเก็ดีเทลเบาๆช่วงวันเกิด แต่หลังจากนี้จะปล่อยจอย+ปล่อยชิลแล้วค่าาา /กระโดดตัวเป็นไท 💞)
11
6
12
1,140
Replying to @AdrienDV_LEF
(ป่ะ-)
1
6
5
227
(Noémie Juline Blanchet (โนเอมี่ จูลีน แบลนเชตต์) ซับคาร์สาวน้อยในจดหมายค่ะ 🌷 โกลเด้นเกิร์ลไวบ์ 💗)
6
10
11
1,024
[ Early Winter❄️] อาซาไนธ์กลับมาเยือนรั้วบ้านได้เพียงไม่นานแต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรราวกับเป็นโลกใบใหม่ ใช้เวลาอยู่สักพักกว่าจะปรับตัวกับเหล่าคนงานและคนรับใช้ที่เพิ่งถูกรับเข้ามาได้ หลังจากดยุกอานาตอลได้ทำการสำเร็จโทษและขับไล่หนอนบอนไส้ผู้ไม่จงรักภักดีให้ออกไป พวกที่โชคร้ายก็ต้องพบกับความตายอันโดดเดี่ยวภายในคุกใต้ดิน ฤดูแห่งการเปลี่ยนแปลงมาเยือนบานหน้าต่างของเขาอีกครั้ง เมื่อเสียงเห่าหอนของหมาป่ายูเรเซียนดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา ปราสาทวัลเดอคูแมร์ถูกตบแต่งให้คลายตัวจากรูปลักษณ์อึมครึมชั่วคราว หิมะในสวนถูกกอบโกยให้ต้นมิสเซิลโทลขนาดยักษ์ พวกเขานำดอกไม้พรรณหนาวนานาชนิดมาเพาะปลูกยังสวนด้านนอก รังสรรจนสวยงามโอ่อ่า เพื่อต้อนรับการมาเยือนของเดือนแห่งงานรื่นเริง คริสต์มาสในธันวาคม รวมไปถึงวันเกิดครบ 19 ปี ของบุตรชายเพียงคนเดียวของดยุกอานาตอล อย่างไรก็ตาม จดหมายกองพะเนินถูกส่งมาจากท่านลอร์ดและเลดี้ตระกูลต่างๆ ย้ำเตือนถึงภาระหน้าที่ที่อาซาไนธ์ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้อีกต่อไป เขาใช้เวลาคืนนั้นในการนั่งอ่านจดหมายว่าด้วยเรื่องการหมั้นหมายทุกฉบับไม่ให้ตกหล่น ด้วยทุกอย่างดำเนินไปอย่างกระทันหัน และงานเลี้ยงวันเกิดของเขาอาจกลายเป็นงานเลี้ยงดูตัวดาษดื่นดั่งที่วงสังคมชั้นสูงชอบทำ เขาคงไม่หวังอะไรมาก นอกจากคู่หมั้นที่อย่างน้อยต้องมีจุดประสงค์เห็นพ้องต้องกัน ว่าความรักจะไม่ผลิบานขึ้นระหว่างเรา ขณะไล่อ่านจนสะดุดสายตาเข้ากับจดหมายหนึ่งฉบับ ตระกูลมาร์ควิสแบลนเชตต์จากแคว้นสตราสบูร์ก ผู้มีบุตรตรีคนโตและบุตรชายคนรองอีกหนึ่ง เขาเคยเจอเธอแค่ไม่กี่ครั้งในวัยเด็ก ช่วงที่แวะเวียนไปเจรจาธุรกิจเรื่องไวน์ขาว เด็กสาวผู้เปี่ยมไปด้วยพลังเจ้าของเรือนผมสีทองดุจแสงตะวันยามเช้า พาลให้เขานึกสงสัยว่าเธอจะเติบโตมาเป็นดอกไม้งามเช่นไร หลังจากการพบปะกันอันน่าประทับใจ เธอผู้อาสาแนะนำพาชมสถานที่ในสตราสบูร์กให้ แต่กลับพาเขาหลงทางจนตะวันเกือบตกดิน อาซาไนธ์หลุดยิ้มขบขันเบาบาง ท่ามกลางสายตาจ้องจับผิดของเอลวินที่ช่วยเขียนจดหมายเชื้อเชิญแขนอีกฟากฝั่ง บางที- จดหมายฉบับนี้อาจเป็นจดหมายที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้วกระมัง สำหรับตอนนี้น่ะนะ
1
6
7
298