Aras Group’ta Yönetim Kurulu Üyesi | İnşaat Mühendisi | Zanaatkar ve Sanat Tutkunu
Joined January 2019
- Tweets34.4K
- Following6.1K
- Followers7.7K
- Likes58.8K
Dara Atilla Aras retweeted
BİZİ KİM VE NE KURTARACAK?
Sevgili Kuzey Kürdistanlılar,yani Bakur Kürtleri
Size bir filmden,bir Alman teknisyenden ve aslında bizim tarihsel çıkmazımızı anlatan bir hikâyeden söz etmek istiyorum
Yıllar önce izlediğim bir filmde, Afrika çöllerinde düşen bir uçakta mahsur kalan_
Dara Atilla Aras retweeted
TC Devleti’nin terör örgütünden arındırmak istemesi, onu muhatap alması, siyasi koordinatörlik vermesi; örgüt elemanlarını Kürdistan’da bekçi, polis veya güvenlik görevlisi olarak konumlandırması bizi ilgilendirmez. Buna bir beis görmüyor. Saadece kaygılarım vardır..!
Amma velakin, bütün bunları Kürdlerin tarafındaymış gibi pazarlamak, sanki Kürd Milleti adına bir kazanımmış gibi algı yaratmak siyasi fahişeliktir!
Bu örgüt, uzaktan yakından Kürd Milleti’nin temsilcisi ve tarafı olamaz. 50 yıllık pratikte görüldüğü gibi; kürdün imhası, talanı, sürgün ve zındanını uygulatan ve sözde işgalcisinin demokrasisi için savaştığını iddia eden, Kürd Milletinin en kudsalı olan dilini dahi işlevsiz gereksiz kılan bu yapıyı utanmadan nadıl kürd tarafı diye söyliyebiliyorsunuz? Gerçekleri saptırmayın, komik duruma düşmeyin.
TC Devleti’nin en üst yöneticilerinden en alt kurumsal yapılarına kadar PKK/KCK ve uzantılarının terör örgütü olduğuna ilişkin resmî siyasi ve hukuki kabulü ortadadır. Üstelik bu tanımlamaya ilişkin siyasi süreçlerde PKK/DEM çizgisi dâhil çeşitli siyasi aktörlerin imzaları da vardır.
Şimdi sana ve senin gibi düşünen siyasi dolandırıcılara soruyorum:
Bu terör örgütünü ısrarla Kürd Milleti’ne yamayarak aklamaya mı çalışıyorsunuz, yoksa terör kavramını Kürd Milleti’nin kimliğiyle özdeşleştirmek için mi bu kadar kıvranıyorsunuz?
İkisi de aynı siyasi sahtekârlığın farklı yüzleridir. Bir örgütün devletle kurduğu ilişkinin faturasını bir millete kesemezsiniz!
@CenapDoc
@DEMGenelMerkezi
@hdpdemirtas
@tuncerbakirhan
Kırk yıldır, adına ne derseniz deyin, bir şiddet ve çatışma dönemi yaşadık. Bu dönem boyunca tribünlerde Öcalan’a yönelik hakaretlerin bugünkü kadar yaygınlaştığını hatırlamıyorum.
Bügun ise barışın muhatabı Öcalan.
Şimdi barıştan, örgütün feshinden ve ülkenin birliğinden söz edilirken tribünlerden peş peşe küfür ve hakaret yükseliyor. Sarı torbalar, işaretler, bayraklar, flamalar, marşlar… Bütün bunları yalnızca taraftar tepkisi olarak açıklamak bana yeterli gelmiyor.
Bu eş zamanlı çıkışlar, birilerinin düğmeye basıp basmadığı sorusunu akla getiriyor. Elbette bunu kanıt olmadan kesin bir hükme dönüştüremeyiz. Ancak barış ihtimaline yönelen bu tepkinin, iktidara karşı bir muhalefet biçimi olarak kullanılıyor olabileceğini de göz ardı edemeyiz.
Küfür ve hakaret içeren tezahüratların yapıldığı tribün bloklarına gerekli yaptırımlar uygulanmalı. Aynı ölçü herkes için geçerli olmalı. Aksi hâlde başka tribünler başka hakaretlerle karşılık verir; mesele sportif rekabeti aşar, toplumsal gerilimi besler.
Herkes artık ne istediğine karar versin.
Devletin de içinde olduğu örgütün kendini feshetmesi, çatışmanın sona ermesi ve ülkeye barış ikliminin hâkim olması projesi istenmiyorsa, soruyorum:
Ne istiyorsunuz?
👇👇👇
SİYASET FAHİŞELİĞİN İKİ YÜZLÜLÜĞÜ !
İşin en ibretlik tarafı şu: DEM Parti eş genel başkanları, milletvekilleri ve bileşenlerinin temsilcileri, 5 Ağustos 2026’da TBMM’ye sunulan 12 maddelik yasa teklifine imza atmış. Teklifin birinci maddesinde PKK/KCK ve uzantılarını açıkça terör örgütü olarak tanımlanıyor.
Şimdi soralım:
Yıllardır PKK’nin siyasi meşruiyetini savunan, örgütün liderliğini siyasal irade diye pazarlayan, Kürd Milleti adına konuşma tekelini kendisinde gören bu siyasi kadrolar, hangi akılla kendi imzalarıyla örgütü terör örgütü olarak tanımlayan bir metnin altına imza attılar?
Yoksa mesele, yıllardır Kürd Milleti’ne anlatılan büyük siyasi hikâyenin arkasındaki küçük hesaplar mı?
Bir tarafta meydanlarda örgütsel meşruiyet söylemi, diğer tarafta TBMM’de PKK/KCK’yi terör örgütü olarak tanımlayan yasa teklifine atılmış imzalar!
Demek ki siyaset sahnesinde başka, devletin resmî tutanağında başka bir dil konuşulabiliyormuş.
Asıl mesele şudur: Kürd Milleti’nin tarihsel ve siyasal geleceğini bir örgütün varlığına, liderinin iradesine ve Ankara’nın hazırladığı siyasi projelere mahkûm eden anlayışın gerçek yüzü sorgulanmalıdır.
Bizler daha düne kadar bu örgüte bırakın terör örgütü demeyi, şiddet örgütü demeye imtina ederdik. Meğerse Terör Örgütleri’imiş…
Bir siyasi hareketin samimiyeti, kürsüde söyledikleriyle değil, altına imza attığı belgelerle de ölçülür..!
İhsan Deniz Bey’in bu kapsamlı tespitlerine harfiyen katılıyorum. Kürt Milleti’nin ihtiyacı, başkalarının siyasi paradigmasına eklemlenmek değil; ulusal kimliğinin, federasyon hakkının, siyasi iradesinin ve tarihsel haklarının tanınmasıdır. Asimilasyonun adı değişse de özü değişmez. Kürtlerin geleceğine Kürt Milleti karar vermelidir.
ASİMİLASYONUN YENİ ADI: DEMOKRATİK CUMHURİYET!
T. Bakırhan’ın @tuncerbakirhan konuşmasını dikkatle okuyun. Bir siyasi organizasyonun neyi hedeflediğini anlamak için söylediklerinden ziyade, hangi kavramları hangi siyasi istikamete hizmet ettirmek istediğine bakmak gerekir.
Konuşmanın merkezinde Kürd Milleti’nin ulusal statüsü, kendi kaderini tayin hakkı ve tarihsel devletleşme iradesi yok. Bunun yerine Apo merkezli bir siyasi koordinasyon, demokratik cumhuriyet, barış ve demokratik toplum süreci, entegrasyon ve Türkiye’nin dört bir yanına taşınması gereken yeni bir siyasal hat var.
Asıl mesele de tam burada başlıyor.
TC’nin yaklaşık 105 yıllık rejimi, 110 yıldır Kürd Milleti’ni kendi ulusal kimliğinden uzaklaştırmak, tarihsel hafızasını aşındırmak ve siyasal iradesini kendi sınırları içerisinde eritmek için uğraştı. Fakat devletin kendi ideolojik araçlarıyla başaramadığı toplumsal dönüşümün bugün farklı bir siyasi sözde demokratik ambalajla gerçekleştirilmek istendiğini görüyoruz.
Dün devletin dayattığı paradigma bugün Apo üzerinden yeniden üretiliyor; DEM Parti ise bu paradigmanın Kürdler arasındaki siyasi ve toplumsal taşıyıcılığına soyunuyor.
Dikkat edin: Bakırhan, demokratik cumhuriyet hedefini yalnızca Kürdlerin yaşadığı bölgelere değil, Türkiye’nin dört bir yanına götürmekten söz ediyor. Yani mesele artık yalnızca bir müzakere süreci değil; Kürdlerin ulusal meselesini Türkiye’nin demokratikleşme ve rejim reformu gündemine eklemleyerek kendi tarihsel hedeflerinden uzaklaştıran kapsamlı bir siyasal yönelimdir.
Daha da çarpıcı olanı, Federal Kürdistan Bölgesi’ne yönelik birlik çağrısının sahtekârlığıdır. Kürdistan’ın güneyinde yılların mücadelesiyle ortaya çıkmış federal kazanımların korunması tabiki çok önemlidir. Ancak ulusal birlik, bir siyasi organizasyonun kendi ideolojik paradigmasını dört parçaya taşımasının aracı olamaz. Birlik, siyasi vesayet değil, ulusal iradelerin eşitliği üzerine kurulmalıdır.
Kürd Milleti’nin ihtiyacı, başka bir devletin demokratik cumhuriyet projesine entegre edilmek değil; kendi ulusal kimliğiyle, siyasi iradesiyle ve tarihsel haklarıyla tanınmaktır.
Bir milletin asimilasyonu her zaman yasaklarla, inkârla ve zorbalıkla yapılmaz. Bazen kendi kimliğini savunduğunu iddia edenlerin diliyle, özgürlük ve demokrasi kavramlarının arkasına saklanarak da yapılır. Tarihte örnekleri vardır: “Siyasetin fafişeleri”
TC’nin yüz yılda gerçekleştiremediği dönüşümü, kendi içinden çıkan bir siyasi organizasyonun gerçekleştirmek için şiddetle talip olması, üzerinde düşünülmesi gereken tarihsel bir ironidir.
“Gerçeği senin düşmanın belirler”
Sayın Hocam,
Amedspor’u yalnızca futbol ve taraftar kimliği üzerinden okumak, meselenin siyasal boyutunu görmezden gelmektir.
Amedspor’un, “Terörsüz Türkiye” sürecinin toplumsal ayağına dönüştürülerek Kürt gençlerini tarihsel hafızasından, ulusal bilincinden ve direniş geleneğinden uzaklaştıran bir aparata dönüştürülmek istendiği yönündeki eleştiriler görmezden gelinemez.
Kürt gençliğinin kimliği tribünlere, tarihi futbol sloganlarına sığdırılamaz. Kürtlerin mücadelesi bir futbol projesine indirgenemez.
Asıl mesele sahadaki kimlik değil, bu kimliğin hangi siyasal amaçla kullanıldığıdır.
Dara Atilla Aras retweeted
🔴 İngiltere’de Kürdistanlı kadın ile Bafıl Talabani arasında yaşanan sert tartışma, sosyal medyada yeniden gündemin merkezine oturdu.
📌 Görüntülere yansıyan olayda kadın, Talabani’ye doğrudan ve ağır sözlerle yüklenerek, “Siz namussuzsunuz, siz hainsiniz. Haşdi Şabi, PKK ve diğer gruplarla iş tutup Kerkük’ü sattınız. Süleymaniye’yi pasdarlarla doldurdunuz. Siz mi bize Kürtlük öğreteceksiniz?” ifadelerini kullandı.
❌ Tepkiler bununla da sınırlı kalmadı. Kerkük’ün kayıp edildiği süreçte rol oynadığı yönünde eleştirilerin hedefindeki isimlerden biri olarak Nizar Amedi de tartışmalara dahil edildi.
🌀 Kısa sürede yayılan görüntüler, özellikle Kürt kamuoyunda büyük bir öfke ve tartışma dalgası oluştururken, olayın siyasi yankıları giderek büyüyor.
Dara Atilla Aras retweeted
TAHRAN'IN GÖLGESİNDE SİYASET, KÜRDİSTAN'IN KARŞISINDA İHANET!
Bafıl Talabani’nin Kürdistan Parlamentosu’nu tanımaması ve hükümetten çekilme kararı, basit bir siyasi anlaşmazlık ya da koltuk kavgası olarak okunamaz. Bu tavır, Kürdistan’ın kurumsal varlığına, siyasi iradesine ve federal statüsüne karşı son derece tehlikeli bir yaklaşımın dışavurumudur.
23 milletvekiliyle temsil edilen bir siyasi yapının, 39 milletvekiliyle temsil edilen siyasi iradeye rağmen yüzde 50-50 iktidar dayatması yetmiyormuş gibi, şimdi de parlamentonun meşruiyetini tartışmaya açması, siyaseti demokratik rekabetten çıkarıp aile iktidarının pazarlık masasına dönüştürmektir.
Daha vahimi, bu siyasi tutumun Tahran ve Bağdat eksenindeki ilişkilerle birlikte değerlendirilmesi gereken bir tablo ortaya çıkarmasıdır. Kalibaf görüşmesi ve gizli temaslar elbette bağımsız biçimde doğrulanmalıdır. Ancak ortaya çıkan siyasi sonuçlara bakıldığında sorulması gereken soru şudur:
Bafıl Talabani, Kürdistan’da iktidar ortağı mı olmak istiyor, yoksa Kürdistan’ın kendi kendisini yönetme iradesini zayıflatan bölgesel hesapların kullanışlı bir aparatı mı hâline geliyor?
Kürdistan’ın federal statüsünü hazmedemeyen Bağdat’ın, İran’ın bölgesel nüfuz hesaplarının ve Kürdistan’ın içindeki iktidar ihtiraslarının aynı siyasi sonuçta buluşması tesadüf müdür? Bu sorunun cevabı, siyasi aktörlerin söylemlerinden çok eylemlerinde aranmalıdır.
Benim açımdan Bafıl Talabani’nin en büyük çelişkisi şudur: Kürdistan’ın siyasi kazanımlarından yararlanırken, bu kazanımların temsil edildiği parlamentoyu tanımamak! Federal sistemin nimetlerinden faydalanırken, federal yapının kurumsal bütünlüğünü tartışmaya açmak!
Siyaset dediğin, sandıktan çıkan sonucu beğenmediğinde masayı devirmek değildir. Hele ki söz konusu olan bir ailenin iktidarı değil, bir milletin siyasi geleceğiyse!
Bir de Süleymaniye ve Halepçe üzerinden ayrı idari yapı oluşturma imaları var. Kürdistan’ı iki ayrı siyasi merkeze bölerek kimin güçleneceği, kimin zayıflayacağı ortada. Bundan en fazla memnuniyet duyacak olanlar Bağdat’taki merkeziyetçiler ve Tahran’daki nüfuz siyasetinin temsilcileri ve Ankara’nın hegomonyasının altında olması şaşırtıcı değildir.
Kürdistan’ın düşmanlarının yıllardır başaramadığını, Kürdistan’ın içindeki iktidar ihtirasları başarırsa bunun adı siyasi rekabet değil, tarihsel sorumsuzluktur.
B. Talabani şunu anlamalı: Kürdistan kimsenin babasından kalan miras, hiçbir siyasi ailenin özel mülkü, hiçbir bölgesel devletin de arka bahçesi değildir.
Ve son olarak: Kürdistan’ın kazanımlarını korumak yerine onları parçalayarak kendi iktidar alanını genişletmeye çalışanlar, günün sonunda kazandıkları koltuğun hangi siyasi enkazın üzerinde durduğunu açıklamak zorunda kalırlar.
İhanetin en tehlikeli biçimi, kendisini siyasi hak, demokratik talep ve bölgesel denge siyaseti ambalajına sararak pazarlayandır.
@Bafeltalabani
Dara Atilla Aras retweeted
Başkan Mesud Barzani:
“Ortak bir dostumuz aracılığıyla Suriye Geçici Cumhurbaşkanı Ahmed Şara’ya haber gönderdim. Bunun üzerine kendisi beni telefonla aradı. Görüşmemizde, Halep’in Şeyh Maksud (Şêx Meqsûd) ve Eşrefiye mahallelerinde Arap silahlı grupların Kürtlere yönelik yoğun saldırılar gerçekleştirdiğini belirterek bu saldırıların derhal durdurulmasını istedim. Araplarla Kürtlerin karşı karşıya gelerek savaşmasını istemediğimi de kendisine açıkça ifade ettim. Beni dinlemek zorunda kaldı.
Öte yandan, Kobani’ye acil insani yardım ulaştırılması gerekiyordu. Hava koşulları son derece ağırdı ve Kürt halkı çok zor şartlar altında yaşam mücadelesi veriyordu. Bunun üzerine uluslararası düzeyde diplomatik girişimlerde bulunduk. Başta İtalya olmak üzere Avrupa ülkelerine ve Birleşmiş Milletlere yardım çağrısı yaptık. Girişimlerimiz karşılık buldu ve Kobani halkını büyük bir felaketin eşiğinden kurtardık.”
Dara Atilla Aras retweeted
Apo'nun her sözü strateji, her suskunluğu derin mesaj, her çelişkisi büyük siyaset! Bu kadar anlam yüklenince insan değil, ansiklopedi bile utanır.🤪
Dara Atilla Aras retweeted
PERİNÇEK'İN AÇIKLAMASI: KÜRD SİYASETİNDE VESAYETİN İTİRAFI!
D. Perinçek'in Apo ve Demirtaş hakkındaki açıklaması, basit bir siyasi değerlendirme değil; Kürd siyasetinin hangi güç merkezlerinin etkisi altında şekillendirilmek istendiğini gösteren oldukça dikkat çekici bir siyasi fotoğraftır.
Perinçek, Demirtaş'ı Amerika ve İsrail yandaşı, Apo’yu ise TC yandaşı olarak tanımlıyor. Dahası, Apo’nun DEM Parti içerisindeki Demirtaş ve takipçilerini tasfiye etmek için mücadele başlattığını söylüyor.
Burada asıl dikkat çekici olan, Perinçek'in Apo’ya biçtiği roldür. Bir siyasi hareketin kadrolarını temizleme, liderlerini tasfiye etme ve siyasal yönünü belirleme yetkisini
Apo üzerinden tarif ediyor. Bu, Kürd siyasetinde nasıl bir vesayet mekanizmasının işletilmek istendiğine dair son derece önemli bir işarettir.
Peki, Apo’nun TC 'yle uyumlu bir çizgide konumlandırılması ve Demirtaş'ın Amerikan-İsrail eksenine yerleştirilmesi tesadüf müdür? Yoksa Kürd siyasetini iki ayrı vesayet odağı arasında sıkıştırarak bağımsız bir milli iradenin çıkışını engelleme arayışımıdır?
Bana göre meselenin en çarpıcı tarafı şudur: Birbirine rakip gibi gösterilen bu iki siyasi figürün de Kürdistan'ın statüsünü esas alan bağımsız bir milli siyaset üretip üretmediği sorgulanmadan, Kürd siyasetinin geleceği onların rekabetine mahkûm ediliyor.
Apo’nun devletle uyumlu siyasetinin hangi sonuçları doğurduğu, Demirtaş'ın siyasal çizgisinin Kürdistan'ın statü meselesine neden merkezî bir yer vermediği artık sorgulanmalıdır.
Apo’nun devletle uyumlu siyasetinin hangi sonuçları doğurduğu, Demirtaş'ın siyasal çizgisinin Kürdistan'ın statü meselesine neden merkezî bir yer vermediği artık sorgulanmalıdır.
Elleriyle birbirlerine rakip görünenlerin, Kürd Milleti'nin bağımsız siyasal bilincinin gelişmesi karşısında nasıl bir sonuç ürettikleri de ayrıca sorgulanmalıdır.
TC’nin en büyük siyasi başarısı, Kürdleri elli yıldır kendi aralarındaki liderlik kavgasına mahkûm ederken, Kürdistan'ın statüsünü tartışmanın dışına itmek oldu.
Dara Atilla Aras retweeted
Gerçeği düşmanın belirler; dostun çoğu zaman seni avutmakla meşguldür.
İhsan Deniz
Kürdistan’ı ateşe atmaktan, halkını felakete sürüklemekten zerre tereddüt etmeyen bu tehditkâr dil, bu pervasız güç gösterisi bize siyaseti değil, bölgenin karanlık diktatörlük dönemlerini hatırlatıyor. Kim Jong-un’un despotluğunu aynı potada eriten bir zihniyetle karşı karşıyayız.
Bugün karşımızda adeta kendisini Kürdistan’ın sahibi, halkı da kendi iradesinin esiri sanan büyük bir eroinman küçük bir diktatör var.
YNK liderinin dört parça Kürdistan için mücadele diye pazarladığı şey buysa, vay Kürdistan’ın haline! Ulusal mücadele adı altında tehdit savurmak, halkı korkutmak ve ülkeyi ateşe sürüklemek siyaset değil, siyasi sorumsuzluğun en tehlikeli hâlidir.
Kürdistan’ın ne yeni diktatörlere ne de kendi hırslarını ulusal dava diye dayatanlara ihtiyacı var.
Kürt bir entelektüel arkadaşımızı insanlık düşmanlarıyla aynı kefeye koymak, tam anlamıyla bir akıl tutulmasıdır. @IHSANDENZwan
Apo’nun ve Apocu hareketin gerek legal gerekse illegal partilerinin yaptıkları ihanetleri Kürt milletine anlatmaya ve deşifre etmeye devam edeceğiz. 👇
İhanetin çemberini her onurlu Kürdün deşifre etme hakkı vardır.
Biz de bu çemberi deşifre etmeye kararlılıkla devam edeceğiz.
Öcalan ve örgütünün Kürtlere verdiği tarihsel ve siyasal zararlar:
1.“Bağımsız Kürdistan kuracağız” yalanı üzerinden milyonlarca Kürdü kandırarak yerinden ettiler; Kürt halkını büyük metropollere göçe zorladılar. Bu süreç, Kürtlerin ucuz iş gücü hâline gelmesine, kimliksizleşmesine ve başkalarına muhtaç bir yaşam sürmesine yol açtı.
2.Yaklaşık 4.800 köyün boşaltılmasına ve yakılmasına neden oldular. Kürtler; topraklarından, bağlarından, bahçelerinden, hayvanlarından, mallarından ve mülklerinden koparıldı.
3.Binlerce Kürt çocuğunu ve gencini dağa çıkararak sözde “demokratik Türkiye” uğruna savaştırdılar; onları ya mezara ya da kalıcı travmalara mahkûm ettiler.
4.Yaklaşık 150 bin insan hayatını kaybetti; 17 bin civarında fail-i meçhul cinayetin ise mezarı dahi yoktur. Bu tablo, Kürt halkının yaşadığı en büyük toplumsal yıkımlardan biridir.
5.Öcalan yakalandığında “devletin eri olmaya hazırım” dedi; “annem Türk’tür” ifadesini kullandı. Hiçbir Kürt annesinden özür dilemezken, mahkemede Türk askerlerinin ve polislerin annelerinden defalarca özür diledi. Bu tutum, söylem ile pratik arasındaki çelişkinin açık itirafıdır.
6.HDP/DEM Partisi’ni bir araç hâline getirerek Kürtlerin demokratik ve ulusal haklarını manipüle ettiler. Kürtlerin varoluş mücadelesini tali başlıklara indirgediler; Kürt milliyeti yerine “Türkiye halkları” söylemini öne çıkardılar ve Kürtlüğün içini sistematik biçimde boşalttılar. Son aşamada ise Kürtlere “komün” tanımı dayatıldı.
7.Kürt milletinin millî şuurunu zayıflatmak amacıyla kurdurdukları partiler üzerinden Türk solu ile ittifaklar kurdular. Kürt gençliği; kendi ulusal hakları yerine işçi hakları, ezilenler söylemi ve LGBT politikaları eksenine hapsedildi. Türk solunun ideolojik argümanları Kürt çocuklarına ve gençlerine bilinçli şekilde aşılandı.
8.Kürt siyasetini kontrol edilebilir hâle getirmek için Kürt ve Kürdistan’a mesafeli, hatta düşman isimler eş başkan yapıldı. Kürt halkının iradesi bu yolla zayıflatıldı ve ardından kayyum politikalarına zemin hazırlandı.
9.HDP/DEM bileşenleri içinde, ağırlıklı olarak Türk solundan gelen gruplara 3–5 milletvekilliği verdirildi. Kürt oylarıyla seçilen bu kişiler, Kürtlerin aleyhine siyaset yürüttü ve Kürt halkına karşı sorumluluk hissetmedi.
10. Öcalan, 27 Şubat ihanet perspektifinde açıkça şunu söyledi:
“Aşırı milliyetçi savruluşun zorunlu sonucu olan ayrı ulus-devlet, federasyon, idari özerklik ve kültüralist çözümler tarihsel toplum sosyolojisine cevap olamamaktadır.”
Bu ifade, Kürtlerin tüm tarihsel kazanım ve taleplerinin reddidir.
11.Suriye Kürtlerine silah bırakmayı ve fiilen Kürtlükten vazgeçmeyi telkin etti. Her cümlenin başına “demokratik” sıfatını ekleyerek, içi boşaltılmış kavramlar üzerinden ihanet çizgisini derinleştirmeyi sürdürdü.
12.Öcalan ve örgütü, yürüttükleri çatışmalı süreçler nedeniyle Türk devletine milyarlarca dolar harcattı; bunun bedelini ise hem Türkler hem de Kürtler yoksullaşarak ödedi. En ağır bedeli yine Kürt halkı ödedi.
13.Bütün bu ihanet çizgisine karşı, kendi doğal mecrasında ve özellikle sosyal medya ile gelişen teknolojiler sayesinde Kürt milliyetçiliği yeniden filizlenmiştir. Kürt milliyetçileri, ihanet çemberini her gün deşifre ederek Kürt milletini bu yapılardan kurtarmaya çalışmaktadır.
Dara Atilla Aras retweeted
Serok Xapo’nun bugün Kürd Milleti’ne vaat diye sunduğu bu üç talep, 50 yıldır zaten Kürdlerin inkârına, imhasına ve tasfiyesine karşı verdiği mücadelenin temel gerekçeleriydi.
Peki soruyorum: Madem bunlar olmazsa olmazdı, 50 yıl boyunca neden elde edilemedi? Kaç kuşak Kürd gencinin hayatı bu uğurda tüketildi?
Şimdi aynı talepleri yeni bir ambalaja sarıp “demokratik entegrasyon” diye Kürdlerin önüne koymak siyaset değil, akılla alay ederek, siyasi fahişelik yapmaktır.
Kürd Milleti’nin kimliği, dili, kültürü ve kendi kendini yönetme hakkı Xapo’nun lütfumu, çetenin pazarlık malzemesimi?
50 yıllık bedelin karşılığı; yapılan ihaneti örtbas etmek için algı operasyonu ile gizlemektir.
You’re unable to view this Post because this account owner limits who can view their Posts. Learn more
İhsan Deniz Bey’in tespitlerine katılıyorum.
Derin odaklar ile Öcalan arasındaki ortaklık zemininde şekillenen bu projenin temel hedefi, Kürt siyasetini yeniden dizayn etmek, bağımsız iradesini zayıflatmak ve kontrol altına almaktı. HDK/HDP süreciyle birlikte bu proje doğrudan Kürt siyasetinin merkezine taşındı.
Bu süreçte Kürt siyaseti, kendi özgün kimliğinden ve bağımsız siyasi iradesinden hızla uzaklaştırılarak farklı bir ideolojik çizgiye yönlendirildi. Kürtlük düşüncesi, tarihsel köklerinden, toplumsal gerçekliğinden ve kendine özgü düşünce dünyasından koparıldı.
Sonuçta, İhsan Deniz Bey’in dikkat çektiği insan profili ve Kürt siyasetinin geleneksel birikiminden uzak, yeni bir siyasal anlayış ortaya çıkarıldı. Asıl sorgulanması gereken de Kürt siyasetinin hangi güçlerin etkisiyle bu noktaya sürüklendiğidir.
👇👇👇
SÖMÜRGE KİŞİLİĞİNİN SİYASETİ: KENDİ MİLLETİNE YABANCILAŞANLARIN EGEMENLİĞE ŞİRİN GÖRÜNME TELAŞI
Bir milletin trajedisi yalnızca onu inkâr eden egemen güç değildir; inkâr karşısında kendi varlığını savunmaktan korkanların, zamanla inkârın dilini benimsemesidir.
Sömürgeciliğin en başarılı biçimi, ezilenin üzerinde kurulan iktidarın bir süre sonra ezilen tarafından savunulmaya başlanmasıdır.
Apo, mahkemede 18 bin 73 Kürt gencinin ölüm emrini verdiğini söylemişti. Peki, bugün kendilerini Barış Anneleri olarak tanımlayanlar arasında, öldürülen o gençlerin anneleri de var mı?
