Arne Bac

Een aantal gedachten over de openingsceremonie van de Olympische Spelen 2024 Ik snap het. Ik kan mij best voorstellen dat de creative director van de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Parijs dacht: ‘laten we op het wereldtoneel laten zien hoe gewaagd en moedig we wel niet zijn. Laten we een avant garde en risqué optreden geven en tegen oude tradities durven schoppen. Want wat is er moediger en moderner dan een voor veel mensen heilig moment ontheiligen, verdraaien en er een eigen invulling aan geven? Het ritueel van ontheiligen en opnieuw (her)scheppen als moderne mens past ook bij hoe fransman en filosoof Denis Diderot naar de verlichting keek: ‘De mens zal nooit vrij zijn voordat de laatste koning is gewurgd met de ingewanden van de laatste priester’. Er zijn alleen een aantal problemen met deze redenering. Het is helemaal niet moedig. Het is zelfs laf om meerdere redenen. 1. Allereerst is dit het trappen tegen de meest vervolgde groep mensen op aarde. Christenen worden in grote delen van de wereld vermoord, onterecht vastgezet, verkracht, ontvoerd, opgejaagd, verdreven, alleen vanwege het feit dat ze christen zijn. Uit de ranglijst van @opendoorsnl dit jaar blijkt dat wereldwijd ongeveer 365 miljoen christenen zwaar worden vervolgd. Wereldwijd wordt dus 1 op de 7 (!) christenen vervolgd. Er is geen enkele groep op aarde die dezelfde vorm van vervolging meemaakt. Ook deze christenen kijken naar de Olympische Spelen als een teken van eenheid en verbondenheid, maar krijgen juist vervreemding en bespotting van de organisatie terug. Laat ik helder zijn: het mag. Een ieder heeft het recht om zich uit te drukken en dat omvat ook de vrijheid om te beledigen en bespotten. Maar ook hierover ben ik helder: er is niets moedigs aan. 2. Een ander punt dat de lafheid benadrukt is dat (opnieuw) christenen het mikpunt zijn van bespotting. Dat is een keus, maar als je echt moedig en risqué wilt zijn en de vrijheid van expressie wil benadrukken had je ook andere religies kunnen bespotten. Denk aan de islam of hindoeïsme etc. Dat is niet gebeurd en ik snap heel goed waarom en ik moedig dat ook niet aan. Maar nogmaals: moedig is het niet. En als je inclusief wil zijn, dan doe je dat niet door honderden miljoenen mensen, waarvan velen vechten voor hun recht op bestaan, te bespotten. Wat is er inclusief aan om vanuit West-Europa een geloof te bespotten die vooral in Azie, Afrika en Zuid-Amerika, en met name onder vrouwen en de gemarginaliseerden van de samwnleving, aan het groeien is? Christenen bespotten is dus niet alleen niet moedig, maar ook niet inclusief en het is helemaal niet vernieuwend. Christenen bashen, vermoorden en bespotten is namelijk sinds de eerste eeuw na Christus aan de orde van de dag. Nogmaals: het mag, maar wat is hier precies moedig, inclusief en vernieuwend aan? Ik vind het optreden daarom in haar poging om vernieuwend, inclusief en avant garde te zijn niet alleen ondoordacht, maar ook niet geslaagd. Hoe kan ik hier nu het beste mee omgaan? Allereerst heb ik het voorrecht om te leven op een continent waar vrijheid van expressie niet verboden is en daar mag ik dankbaar voor zijn. Dat betekent dat de openingsceremonie er mag zijn, maar ook dat ik er wat van mag vinden. Wilt u iets doen wat er echt toedoet en echt moedig is? Vraag dan bijvoorbeeld aandacht voor de vervolgde christenen en broeders en zusters in Pakistan, Nigeria, Noord-Korea etc.. Ondersteun hen en betrokken organisaties, bezoek hen, bid voor hen. Sta openlijk naast ze. Vele broeders en zusters die over de hele wereld vervolgd worden omwille van hun geloof en in vreugde de vervolging doormaken zijn het levend bewijs dat God naast hen staat die Hem aanroepen. Laten we aan hen denken en naast hun staan. Dat is pas verbondenheid. #Olympics