Zaagaah | زاگاه

《زاگاه》 با هدف دفاع از حقوق و عدالت باروری کار خود را آغاز کرده است و تلاش می‌کند تا با تولید دانش، به آگاهی‌افزایی در این حوزه کمک کند. در شرایط اعمال محدودیت و ممنوعیت دسترسی به خدمات بهداشت باروری و نبود دسترسی عمومی به آموزش جنسی و باروری، با تولید متون کاربردی به آموزش در

زاگاه- تا دهه هفتاد میلادی، زنان برای فهمیدن اینکه باردار هستند نمی‌توانستند به راحتی به داروخانه بروند و تست بارداری خانگی تهیه کنند. تا پیش از رواج تست‌های خانگی، تشخیص بارداری تنها با مراجعه به پزشک و فرستادن نمونه به آزمایشگاه امکان‌پذیر بود؛ پروسه‌ای که ممکن بود تا دو هفته طول بکشد. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، مگ کرین، طراح گرافیک جوانی که در شرکت دارویی ارگانون کار می‌کرد، به راهی ساده‌تر فکر کرد: چرا زنان نتوانند خودشان در خانه آزمایش را انجام دهند؟ 🔸️کرین دانشمند یا پزشک نبود. کار او طراحی بسته‌بندی بود. اما وقتی در آزمایشگاه با ردیف لوله‌های آزمایش بارداری روبه‌رو شد، متوجه شد که اجزای اصلی آزمایش می‌توانند درون جعبه‌ای کوچک قرار بگیرند. 🔸️او با الهام از جعبهٔ گیرهٔ کاغذ، نمونهٔ اولیه‌ای ساخت که در آن لولهٔ آزمایش، قطره‌چکان و آینه‌ای کوچک جا می‌گرفت. فرد می‌توانست چند قطره ادرار و محلول آزمایش را داخل لوله بریزد و پس از حدود دو ساعت، نتیجه را در آینهٔ کف جعبه ببیند. این دستگاه که «پریدیکتور» نام گرفت، به زنان امکان می‌داد در خانه و در خلوت خود از بارداری‌شان باخبر شوند. 🔸️این ایده هرچند بسیار ساده به نظر می رسید اما با مقاومت روبرو شد. نگرانی از این بود که اگر زنان خودشان امکان آزمایش را داشته باشند، پزشکان و آزمایشگاه‌ها درآمدشان را از دست بدهند. در بحث‌های آن زمان، توانایی زنان برای استفادهٔ درست از تست هم زیر سؤال می‌رفت. گزارش‌های تاریخی از همان دوره، نگرانی‌هایی را ثبت کرده‌اند مبنی بر این‌که زنان ممکن است نتوانند دستورالعمل تست را دنبال کنند یا بدون مراجعه به پزشک از آن استفاده کنند. 🔸️این نگرانی‌ها در جامعه‌ای شکل می‌گرفت که دسترسی زنان به مراقبت‌های باروری به‌شدت تحت کنترل خانواده، پزشکان و نهادهای درمانی بود. زنان مجردی که احتمال می‌دادند باردار باشند، ممکن بود حتی برای ویزیت پزشک هم با مانع روبه‌رو شوند. در همان سال‌ها، برخی زنان مجرد باردار را به مراکزی می‌فرستادند تا پس از زایمان نوزادشان را واگذار کنند. بنابراین امکان آزمایش در خانه به زنان این فرصت را میداد که بطور محرمانه از بارداریشان مطلع شوند و در مورد آن تصمیم بگیرند. 🔸️کرین با وجود مخالفت‌ها، نمونهٔ اولیه‌اش را به مرحلهٔ تولید رساند. حق اختراع به نام او ثبت شد و طرح او بعدها مبنای تست‌هایی شد که وارد بازار شدند. در سال ۱۹۷۷، تست خانگی بارداری در آمریکا وارد بازار شد. بااین‌حال، دهه‌ها نام یک مرد را به‌عنوان مخترع آن ثبت می‌کردند و نام کرین برای سال‌ها از روایت عمومی این اختراع غایب ماند. بطور مثال در مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۲  در نیویورک تایمز دربارهٔ تاریخچه تست بارداری خانگی منتشر شد، به نقش او اشاره‌ای نشده است. سرانجام در سال ۲۰۱۵ نمونهٔ اولیه‌ او در یک حراجی توجه رسانه‌ها و موزهٔ اسمیتسونین را جلب کرد و در سال ۲۰۱۶ نام او در گزارش دیگری دربارهٔ این اختراع مطرح شد.   🔸️مستند کوتاه A Tiny Revolution به کارگردانی آشا داهیا به همین مسیر می‌پردازد: از ایدهٔ کرین و مخالفت‌هایی که با آن روبه‌رو شد تا اثری که تست خانگی بر خودمختاری بدنی گذاشت. خود عنوان فیلم، «یک انقلاب کوچک»، به تناقضی اشاره می‌کند: وسیله‌ای کوچک و خانگی چگونه می‌تواند مناسبات قدرت میان زنان، پزشکان و نهادهای اجتماعی را به چالش بکشد؟ #زاگاه #بارداری

🟤 بدن، مراقبت و نابرابری: سرطان سینه به مثابه مبارزه‌ای فمینیستی زاگاه- وقتی زنی که همیشه مراقب دیگران بوده بیمار می‌شود، چه کسی از او مراقبت می‌کند؟ وقتی پستانش را از دست می‌دهد، چرا باید نگران قضاوت درباره زیبایی و «زنانگی» خود هم باشد؟ و وقتی هزینه، فاصله یا شرایط کار راه درمان را می‌بندد، آگاهی به‌تنهایی چه می‌تواند بکند؟ 🔸️آدری لرد در «یادداشت‌های سرطان» می‌نویسد: «نمی‌پذیرم جای زخم‌هایم پشت پشم بره یا ژل سیلیکون پنهان یا بی‌اهمیت جلوه داده شوند.» 🔸️نگاه فمینیستی به سرطان سینه، حق تصمیم‌گیری درباره بدن را به تقسیم عادلانه کار مراقبتی و دسترسی به درمان پیوند می‌دهد. هر فرد حق دارد درباره بازسازی سینه، استفاده از پروتز یا زندگی با بدن تغییرکرده‌اش تصمیم بگیرد؛ بدون فشار برای زیبا ماندن، پنهان کردن بیماری یا همیشه «قوی» بودن. اکتبر، ماه آگاهی‌رسانی در مورد سرطان سینه، فرصتی است برای شنیدن تجربه‌های زنان و مطالبه امکاناتی است که مراقبت را ممکن می‌کنند. #زاگاه 🔗 برای خواندن متن کامل مقاله، به لینک زیر مراجعه کنید: zaagaah.com/scd7 #سرطان_سینه #ماه_آگاهی_از_سرطان_سینه #سلامت_زنان #فمینیسم

📢 صفحه اصلی زاگاه در اینستاگرام دوباره برگشت. 🔸️ما صفحه دوم را حفظ می‌کنیم تا در صورت تکرار شرایط مشابه و با توجه به سخت‌گیری شرکت متا بر موضوعات مرتبط با سقط جنین، ارتباطمان را با مخاطبان و به خصوص کسانی که به راهنمایی و همراهی برای پایان خودخواسته بارداری نیاز دارند، از دست ندهیم. ⭕️ زاگاه را در اینستاگرام دنبال کنید: Za.gaah

⭕️ هفته گذشته، صفحه اینستاگرام "زاگاه" در پی ریپورت‌های سازمان‌یافته، توسط شرکت «متا» از دسترس خارج شد. هنوز موفق به بازپس‌گیری آن نشده‌ایم. 🔸️ مخالفان حق #سقط_جنین و حقوق زنان می‌خواهند راه ارتباط زنان با زاگاه، تنها شبکه همراهی ایرانی برای دسترسی به سقط جنین امن، را قطع کنند. هدف این حمله، فراتر از حذف یک صفحه است: محروم کردن زنان از اطلاعات، حمایت و حق تصمیم‌گیری درباره بدن و زندگی‌شان. 🔸️حذف یک صفحه، آمار پایان خودخواسته بارداری را کاهش نمی‌دهد. زنی که تصمیم به پایان بارداری گرفته، با عدم دسترسی به "زاگاه"، از نیاز به مراقبت و همراهی بی‌نیاز نمی‌شود؛ تنها ممکن است در تنهایی، ترس و بی‌اطلاعی بیشتری قرار بگیرد. 🔸️اطلاعات دقیق و آزاد درباره پایان خودخواسته بارداری، ابزاری برای حفظ سلامت و جان افراد است. بستن راه دسترسی به این اطلاعات، زنان را در معرض خطر قرار می‌دهد. ⭕️ صفحه دوم ما را در اینستاگرام دنبال کنید : instagram.com/zaa.gaah?srtk=…

⭕️ صفحه اینستاگرام زاگاه، به دلیل اونچه نقض قوانین دونسته شده و احتمالا به دلیل ریپورت‌های سازمان‌یافته‌است، توسط شرکت "متا" معلق شده و در دسترس نیست. ما به دنبال رفع این تعلیق و بازیابی صفحه هستیم. 🔸️ اگر به کمک و راهنمایی ما برای پایان خودخواسته بارداری نیاز دارید، از طریق ایمیل و همینطور شبکه ایکس در دسترس هستیم. #زاگاه

زاگاه- سقط جنین امن یک امتیاز نیست؛ بخشی از حق سلامت، حق انتخاب و حق تصمیم‌گیری درباره بدن و آینده‌ خود است. بااین‌حال، محدودیت‌های قانونی، هزینه‌های درمان، انگ اجتماعی و نبود دسترسی به خدمات قابل‌اعتماد، بسیاری از افراد را ناچار می‌کند سقط جنین خود را در خانه مدیریت کنند. 🔸️سقط دارویی در خانه، اگر با داروی معتبر، اطلاعات درست و امکان دسترسی به کمک پزشکی در مواقع ضروری انجام شود، می‌تواند روشی ایمن و مؤثر باشد. خطر اصلی، خودمدیریتی سقط جنین نیست؛ خطر از جایی آغاز می‌شود که افراد به‌دلیل جرم‌انگاری و پنهان‌کاری، از اطلاعات علمی، داروی باکیفیت و مراقبت پزشکی محروم می‌شوند. 🔸️به مناسبت روز جهانی سقط جنین امن، در این پست از چگونگی آمادگی برای سقط دارویی در خانه، کنترل درد و خونریزی، مراقبت‌های پس از آن، راه‌های اطمینان از موفقیت سقط و نشانه‌هایی گفته‌ایم که نیازمند دریافت کمک پزشکی‌اند. 🔸️اطلاعات درست می‌تواند اضطراب را کاهش دهد، از آسیب جلوگیری کند و جان انسان‌ها را نجات دهد. هیچ‌کس نباید در مسیر سقط جنین تنها، بی‌اطلاع یا بی‌پناه بماند. #زاگاه 🔗نسخه کامل راهنما: zaagaah.com/7p23

زاگاه- تا همین چند سال پیش، اگر از یک زن درباره دوره #منوپاز سؤال می‌کردید، احتمال زیادی داشت که پاسخ دهد: «درباره‌اش چیزی نمی‌دانم.» یا شاید فقط از گرگرفتگی، بی‌خوابی و پایان قاعدگی بگوید. در حالی که منوپاز و سال‌های پیش از آن، یعنی «پری‌منوپاز»، می‌تواند تقریباً تمام ابعاد زندگی یک زن را تحت تأثیر قرار دهد؛ از سلامت روان و حافظه گرفته تا استخوان‌ها، قلب، میل جنسی و حتی هویت فردی. 🔸️اما چرا هنوز این موضوع تا این اندازه ناشناخته و همراه با سکوت است؟ پاسخ این سؤال، الهام‌بخش برگزاری جشنواره‌ای غیرمعمول در شهر پورتلند آمریکا شد؛ جشنواره‌ای به نام Menopunkapalooza که در آن به جای سخنرانی‌های رسمی و سالن‌های پزشکی، موسیقی پانک، فریاد، خنده و اعتراض، زبان گفت‌وگو درباره منوپاز شد. 🔸️این جشنواره که در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ برگزار شد، تنها یک رویداد موسیقایی نبود؛ بلکه آغاز جنبشی بود که می‌خواهد تابوی منوپاز را بشکند و حق زنان برای دسترسی به درمان، آموزش و مراقبت مناسب را مطالبه کند. 🔸️ریشه این جشنواره به جنبش معروف رایوت گرل در دهه ۱۹۹۰ بازمی‌گردد؛ یک جنبش پانک زیرزمینی فمینیستی که در اوایل دهه ۱۹۹۰ ،در همان منطقه شمال‌غرب آمریکا شکل گرفت و زنان جوان را تشویق می‌کرد درباره خشونت، تبعیض جنسی و نابرابری حرف بزنند. گروه‌های موسیقی مختلفی آن زمان علیه مردسالاری در موسیقی و جامعه می‌خواندند. 🔸️اکنون همان زنان، که وارد دهه پنجاه و شصت زندگی شده‌اند، با مسئله تازه‌ای روبه‌رو هستند؛ مسئله‌ای که به گفته خودشان کمتر کسی درباره آن صحبت کرده است: منوپاز. 🔸️گیلی آن هنر، عضو گروه Calamity Jane، در جشنواره گفت: «همه ما دوران رایوت گرل را پشت سر گذاشتیم و یاد گرفتیم اگر خودمان درباره مشکلاتمان حرف نزنیم، هیچ‌کس این کار را نمی‌کند. حالا هم درباره منوپاز همین وضعیت وجود دارد.» 🔸️به همین دلیل، موسیقی دوباره به ابزار اعتراض تبدیل شده است؛ این بار نه علیه تبعیض در صنعت موسیقی، بلکه علیه بی‌توجهی نظام سلامت به زنان میانسال. 🔗نسخه کامل مطلب را در لینک زیر بخوانید: zaagaah.com/2383

زاگاه- پسر ایمان عادل روی تخت نشسته و اسباب‌بازی‌هایش را مرتب می‌کند. هر چند دقیقه یک‌بار سؤال تازه‌ای می‌پرسد و مادرش هر بار او را کمی محکم‌تر در آغوش می‌گیرد. پسر هشت‌ساله نمی‌داند دلیل این محبت ناگهانی چیست؛ نمی‌داند مادرش به یاد آورده که هشت سال پیش در چنین روزی، چیزی نمانده بود یک تشخیص پزشکی اشتباه، زندگی او را پیش از تولد پایان دهد. 🔸️ایمان عادل، نویسنده مصری، مقاله خود درباره خشونت زایمانی و مامایی را با همین خاطره آغاز می‌کند. هشت سال پیش، در اتاق معاینه زنان، پزشکی به او گفت جنینش «در رحم مرده» و باید فوراً برای سقط و تخلیه رحم اقدام شود. همان شب اما مشخص شد که جنین زنده است، جنینی که حالا کودکی هشت ساله است. 🔸️اما آنچه سال‌ها بعد او را واداشت دوباره به این تجربه فکر کند، فقط خطر یک خطای پزشکی نبود. او حالا آنچه بر سرش آمده را در چارچوب دیگری می‌بیند: خشونت مامایی یا خشونت زایمانی؛ خشونتی که می‌تواند از تحقیر و توهین تا معاینه بدون رضایت، مداخلات پزشکی غیرضروری، نادیده گرفتن درد، نقض حریم خصوصی و رفتار با بدن زن به‌عنوان یک «موضوع پزشکی» فاقد اختیار امتداد پیدا کند. 🔸️عادل در توصیف تجربه‌اش می‌نویسد با او «مثل یخچالی حاوی غذای فاسد که باید تخلیه و سپس سریع تمیز شود» رفتار شده بود. 🔸️یکی از مهم‌ترین بخش‌های مقاله ایمان عادل، تلاش او برای توضیح ساختار قدرتی است که پشت این رفتارها قرار دارد. 🔸️او می‌نویسد بخشی از خشونتی که زنان در اتاق‌های زایمان تجربه می‌کنند از نگرش‌های مردسالارانه به جنسیت و بدن زن سرچشمه می‌گیرد. بدن زن که پیش‌تر به کارکرد جنسی و تولیدمثلی‌اش تقلیل داده شده، هنگام زایمان نیز ممکن است به چیزی تبدیل شود که گویی در اختیار نهاد پزشکی قرار گرفته است. 🔸️در چنین فضایی، زن دیگر انسانی نیست که درباره بدنش حق تصمیم‌گیری دارد؛ بدن او به «موردی پزشکی» تبدیل می‌شود که دیگران باید آن را مدیریت کنند. #زاگاه 🔗نسخه کامل این مطلب را در لینک زیر بخوانید: zaagaah.com/z2o5

زاگاه- دادگاه لیندسی کلنسی، پرستار ۳۵ ساله آمریکایی که در ژانویه ۲۰۲۳ سه فرزند خردسال خود را به قتل رساند، روز دوشنبه دومین هفته رسیدگی را پشت سر گذاشت؛ مرحله‌ای که انتظار می‌رود سرنوشت پرونده را رقم بزند. پس از یک هفته شهادت‌های تکان‌دهنده، بازدید هیئت منصفه از خانه محل وقوع قتل و روایت پدر کودکان از شبی که زندگی و خانواده‌اش نابود شد، اکنون تمرکز دادگاه بر مهم‌ترین پرسش این پرونده قرار گرفته است: آیا لیندسی کلنسی هنگام کشتن فرزندانش دچار روان‌پریشی پس از زایمان بود و توان تشخیص واقعیت را از دست داده بود، یا اینکه قتل‌ها را با برنامه‌ریزی قبلی انجام داد و باید مسئولیت کامل کیفری اعمال خود را بپذیرد؟ 🔸️هفته‌ای که در آن هیئت منصفه از خانه خانواده کلنسی در شهر دوکس‌بری بازدید کرد، زیرزمینی را دید که سه کودک در آن جان باختند و مسیر رانندگی پاتریک کلنسی، همسر سابق لیندسی، تا داروخانه و رستورانی را که در آن شب رفته بود، از نزدیک طی کرد. 🔸️دادستان‌ها تلاش می‌کنند نشان دهند که این سفر کوتاه بخشی از نقشه لیندسی برای تنها ماندن با کودکان بوده است؛ در حالی که تیم دفاع تأکید می‌کند آنچه در آن شب رخ داد، نتیجه یکی از نادرترین و شدیدترین اختلالات روان‌پریشی پس از زایمان بوده است؛ اختلالی که می‌تواند فرد را از واقعیت جدا کند و او را گرفتار هذیان و توهم‌های مرگبار کند. 🔸️پرونده لیندسی کلنسی بار دیگر توجه افکار عمومی را به یکی از نادرترین اختلالات روانپزشکی پس از زایمان جلب کرده است.روان‌پریشی پس از زایمان با افسردگی پس از زایمان تفاوت اساسی دارد. یکی از مشهورترین نمونه‌های این بیماری، پرونده آندریا ییتس در سال ۲۰۰۱ است؛ مادری در تگزاس که پنج فرزندش را در وان حمام غرق کرد. او ابتدا به حبس ابد محکوم شد اما در محاکمه دوم، به دلیل جنون کیفری تبرئه و به بیمارستان روانپزشکی منتقل شد. 🔸️در سال ۲۰۱۴ نیز کارول کورونادو در کالیفرنیا سه دختر خردسال خود را به قتل رساند و بعدها اعلام شد که دچار روان‌پریشی پس از زایمان بوده است. 🔸️پرونده لیندسی کلنسی اکنون در امتداد همین پرونده‌های تاریخی قرار گرفته و می‌تواند در آینده بر نحوه برخورد نظام قضایی آمریکا با مادرانی که مرتکب چنین جنایت‌هایی می‌شوند، تأثیر بگذارد. #زاگاه 🔗نسخه کامل مطلب را در لینک زیر بخوانید: zaagaah.com/alz4

زاگاه- یک شورت بادی غول‌پیکر با تصویر لکه ترشحات واژینال در باغ‌های کلیسای جامع شهر منچستر نصب شده است؛ اقدامی نمادین که با هدف شکستن تابوی صحبت درباره ترشحات واژینال و افزایش آگاهی عمومی درباره سلامت واژن انجام شده است. این سازه بخشی از کمپین سراسری «Discharge the Taboo» است که توسط شرکت برتانیایی Daye راه‌اندازی شده است. 🔸️روی این سازه بزرگ عبارت «Discharge the Taboo» یا «تابو را بشکنید» نقش بسته و یک کد QR نیز روی آن قرار دارد که بازدیدکنندگان را به اطلاعات آموزشی درباره ترشحات واژینال، علائم طبیعی و نشانه‌های هشداردهنده بیماری‌ها هدایت می‌کند. در محل برگزاری این رویداد نیز محصولات رایگان مرتبط با سلامت قاعدگی و سلامت واژن میان بازدیدکنندگان توزیع میشود. 🔸️این کمپین در پاسخ به یکی از رایج‌ترین تابوهای سلامت زنان شکل گرفته است. با وجود اینکه ترشحات واژینال بخشی طبیعی از عملکرد دستگاه جنسی هستند و نقش مهمی در حفظ تعادل میکروبی، مرطوب نگه داشتن واژن و پیشگیری از عفونت دارند، بسیاری از زنان هنوز درباره آن احساس شرم می‌کنند یا اطلاعات کافی در مورد تفاوت میان ترشحات طبیعی و غیرطبیعی ندارند. همین شرم اجتماعی گاهی باعث می‌شود افراد مراجعه به پزشک را به تأخیر بیندازند و برخی بیماری‌ها دیر تشخیص داده شوند. 🔸️شرکت Daye که در زمینه فناوری‌های سلامت زنان فعالیت می‌کند، اعلام کرده هدف این کمپین عادی‌سازی گفت‌وگو درباره سلامت واژن است؛ موضوعی که به گفته این شرکت، همچنان در مقایسه با بسیاری از مسائل مربوط به سلامت مردان کمتر مورد توجه، پژوهش و سرمایه‌گذاری قرار می‌گیرد. 🔸️این کمپین تنها نمونه‌ای از موج جدید کمپین‌های عمومی در بریتانیا برای شکستن تابوهای مرتبط با سلامت زنان است. در سال‌های اخیر، کمپین «Give Your Fanny Five» نیز زنان را تشویق کرد تنها پنج دقیقه برای آشنایی با بدن خود و انجام معاینه شخصی ناحیه جنسیشان وقت بگذارند. 🔸️کارشناسان سلامت زنان معتقدند عادی‌سازی صحبت درباره موضوعاتی مانند ترشحات واژینال، درد قاعدگی، اندومتریوز، یائسگی و عفونت‌های زنان، نه‌تنها به کاهش شرم اجتماعی کمک می‌کند، بلکه می‌تواند تشخیص زودهنگام بیماری‌ها، مراجعه به‌موقع به پزشک و در نهایت بهبود سلامت زنان را نیز به همراه داشته باشد. از همین رو، کمپین‌هایی که این موضوعات را به فضای عمومی می‌آورند، در سال‌های اخیر به بخشی از جنبش جهانی برای کاهش شکاف جنسیتی در سلامت تبدیل شده‌اند. #زاگاه

زاگاه- اندومتریوز یکی از شایع‌ترین بیماری‌های زنان است؛ بیماری‌ای که بنا بر برآورد سازمان جهانی بهداشت، حدود ۱۰ درصد زنان و دختران در سن باروری، یعنی نزدیک به ۱۹۰ میلیون نفر در سراسر جهان را درگیر کرده است. با این حال، بسیاری از مبتلایان سال‌ها با دردهای شدید لگنی، خونریزی‌های غیرطبیعی، ناباروری و مشکلات گوارشی زندگی می‌کنند، بی‌آنکه تشخیص درستی دریافت کنند یا درمان مؤثری در اختیارشان باشد. در حالی که شمار مبتلایان به اندومتریوز تقریباً با تعداد مردان مبتلا به اختلال نعوظ (ED) برابری می‌کند، میزان سرمایه‌گذاری برای تحقیق و توسعه در این دو حوزه اختلافی حیرت‌انگیز دارد. بر اساس گزارش مؤسسه سلامت مک‌کنزی (McKinsey Health Institute)، استارتاپ‌های فعال در حوزه درمان اختلال نعوظ بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ حدود یک میلیارد و ۲۴۰ میلیون دلار سرمایه جذب کرده‌اند، در حالی که کل سرمایه جذب‌شده برای استارتاپ‌های حوزه اندومتریوز تنها ۴۴ میلیون دلار بوده است؛ یعنی تقریباً ۲۸ برابر کمتر. این آمار بار دیگر بحث قدیمی اما همچنان زنده «شکاف جنسیتی در پژوهش‌های پزشکی» را به صدر اخبار آورده است؛ شکافی که بسیاری از متخصصان معتقدند میلیون‌ها زن را از تشخیص به‌موقع و درمان مناسب محروم کرده است. #اندومتریوز 🔗برای خواندن نسخه کامل مطلب به وبسایت مراجعه کنید: zaagaah.com/rxbn

متنی که در ادامه می‌خوانید، روایت زنی است که ناچار شده در هفته‌ی سی‌ام بارداری، به بارداری خود پایان دهد. روایت او بار دیگر بر این واقعیت تأکید می‌کند که چگونه غیرقانونی بودن سقط جنین، نبود دسترسی به خدمات ایمن پایان بارداری و محدود کردن سقط قانونی به چهارماهگی ــ در حالی که بسیاری از ناهنجاری‌های جنین پس از این زمان قابل تشخیص می‌شوند ــ جان زنان را در معرض خطر قرار می‌دهد. این روایت همچنین بر نقش حیاتی پزشکان و ماماها تأکید دارد؛ کسانی که می‌توانند در شرایطی که قانون ارزشی برای جان و سلامت زنان قائل نیست، به جای همدستی با این خشونت ساختاری، در کنار زنان بایستند و آنان را همراهی کنند تا بتوانند بدون به خطر انداختن جان خود، به بارداری ناخواسته یا غیرقابل ادامه پایان دهند. مبارزه برای بازپس‌گیری حق بر بدن، تنها مبارزه‌ای متعلق به فمینیست‌ها یا کنشگران حقوق زنان نیست؛ بلکه مبارزه‌ای است که همه زنان باید در آن سهیم باشند. در این میان، پزشکان متخصص زنان و زایمان و ماماها نیز مسئولیتی سنگین و تعیین‌کننده بر عهده دارند. ------------------ با اولین آزمایش دکتر گفت تیرویید کم کار داری و شروع به خوردن قرص کردم که خیلی زود هم تنظیم شد و گفت ادامه بده. من تمام غربالگری‌ها و سونوگرافی‌ها رو بهترین و معتبرترین مرکز ها انجام می‌دادم و همیشه همه‌چی عالی بود حتی با اینکه دکتر گفت نیازی نیست من سل‌فری هم داوطلبانه انجام دادم و اون هم عالی. من خیلی مراقب و محتاطانه پیش می‌رفتم و از روز اول بارداری یوگا می‌کردم، تا اینکه هفته ۲۸ بارداری که یه سونوگرافی روتین بود دکتر بهم گفت آب مغز جنین بیشتر از حد نرمال هست و باید بری پیش دکتر پریناتولوژی. من ۳ تا مرکز سونوگرافی دیگه هم رفتم و تایید کردن این موضوع رو بعد از مراجعه به پریتانولوژیست برای مغز جنین ام آر آی نوشتن و مشخص شد بچه مبتلا به میکروسفال هست. از حال و روزی که من و همسرم گذروندیم هر چی بگم کم گفتم، و خواستم بچه به دنیا نیاد چون منطقی نبود بچه با مشکل به این بزرگی به دنیا بیاد،اما هیچ دکتری همکاری نکرد و می‌گفت ما دنبال دردسر نیستیم این بچه خیلی بزرگه، هفته بارداری من داشت بالاتر می‌رفت و من حتی به خودکشی هم فکر می‌کردم. یه پزشکی با درخواست ۳۰۰ میلیون قبول کرد کمک کنه اما گفت من هیچ تضمینی بابت جون خودت نمیدم چون کار خطرناکی می‌خوایم انجام بدیم، همسرم قبول نکرد. تا اینکه من تو هفته ۳۰ یه دوست خیلی قدیمی رو پیدا کردم که پرستار بود و بهم کمک کرد نمیدونم جزییات به دردتون میخوره یا نه اما با قرص زیر زبونی و داخلی ۵ روز طول کشید. من خونه بودم و بهم گفت کیسه آب پاره شد بیا بیمارستان. من قرص‌ها رو استفاده می‌کردم، تشنج می‌شدم اما بچه تکون می‌خورد و حسش می‌کردم😔😔😔😔 در نهایت بعد از ۵ روز کیسه آب پاره شد و رفتم بیمارستان. گفتن بچه دیگه ضربان نداره و طبیعی به دنیا آوردم بچه رو بعد از یک سال من هنوزم حالم خوب نیست اما اگر هزار بار زمان به عقب برگرده این کارو تکرار می‌کنم و به خودم افتخار می‌کنم.

زاگاه- برای هزاران سال، در فرهنگ‌های مختلف جهان، زنان فرزندان خود را در حالت‌های عمودی به دنیا می‌آوردند؛ گاهی به صورت چمباتمه، گاهی زانو زده، گاهی روی چهارپایه‌های مخصوص زایمان و گاهی با تکیه بر دست و زانو. اما امروز، در بسیاری از بیمارستان‌های جهان، تصویری که از زایمان به ذهن می‌آید زنی است که روی تخت دراز کشیده، پاهایش بالا قرار گرفته و تیم درمان روبه‌روی او ایستاده‌اند. این وضعیت آن‌قدر عادی به نظر می‌رسد که کمتر کسی از خود می‌پرسد آیا واقعاً این بهترین حالت برای زایمان است؟ پاسخ بسیاری از متخصصان مامایی منفی است. 🔸️پژوهش‌های چند دهه اخیر نشان می‌دهد زایمان در وضعیت خوابیده نه‌تنها مزیت خاصی برای مادر ندارد، بلکه در بسیاری از موارد می‌تواند روند زایمان را دشوارتر، طولانی‌تر و حتی مداخله‌های پزشکی را بیشتر کند. 🔸️با این حال، این شیوه همچنان رایج‌ترین وضعیت زایمان در بسیاری از بیمارستان‌هاست؛ سنتی که ریشه آن نه در علم پزشکی، بلکه در تصمیم‌هایی است که بیش از سه قرن پیش، عمدتاً برای راحتی پزشکان مرد گرفته شد. 🔸️بررسی‌های تاریخی نشان می‌دهد تا پیش از قرن هفدهم میلادی، تقریباً در تمام تمدن‌ها زنان هنگام زایمان از وضعیت‌های عمودی استفاده می‌کردند. در مصر باستان، گفته می‌شود کلئوپاترا، نیز هنگام زایمان زانو می‌زد. در بسیاری از فرهنگ‌های آفریقایی، آسیایی و آمریکای جنوبی نیز زنان روی چهارپایه‌های مخصوص زایمان یا در حالت چمباتمه فرزند خود را به دنیا می‌آوردند. 🔸️علت این انتخاب ساده بود: بدن انسان برای این کار طراحی شده است. وقتی زن در حالت ایستاده یا نیمه‌نشسته قرار می‌گیرد، نیروی جاذبه به پایین آمدن جنین کمک می‌کند. 🔸️همچنین تحقیقات نشان داده‌اند که حالت چمباتمه می‌تواند قطر لگن را حدود ۲.۵ سانتی‌متر افزایش دهد؛ فضایی که برای عبور نوزاد اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل بسیاری از ماماها معتقدند اگر زنان آزاد باشند، بدنشان به‌طور غریزی بهترین وضعیت را انتخاب می‌کند. #زاگاه #بارداری #زایمان 🔗نسخه کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید: zaagaah.com/j0wi

زاگاه- در حالی که وزارت بهداشت ایران از ماه‌ها پیش بررسی ورود واکسن HPV به برنامه ملی واکسیناسیون را آغاز کرده بود، جنگ و پیامدهای آن باعث شد این موضوع مهم از اولویت‌های نظام سلامت کنار برود. با این حال، شواهد علمی جهانی بیش از هر زمان دیگری نشان می‌دهد که واکسیناسیون علیه ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) نه تنها یک اقدام پیشگیرانه مؤثر، بلکه یکی از موفق‌ترین مداخلات سلامت عمومی در دهه‌های اخیر است؛ مداخله‌ای که اکنون در برخی کشورها توانسته موارد مرگ ناشی از سرطان دهانه رحم را در نسل‌های واکسینه‌شده تقریباً به صفر برساند. 🔸️اسفند سال گذشته، سید محسن زهرایی، رئیس اداره بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن وزارت بهداشت، اعلام کرد که موضوع ورود واکسن HPV در کمیته کشوری ایمن‌سازی بررسی شده و از نظر علمی مورد تأیید قرار گرفته است. او تأکید کرده بود که هنوز برای تصمیم‌گیری نهایی نیاز به جمع‌آوری و تحلیل اطلاعات تکمیلی وجود دارد، اما تجربه کشورهای دیگر نشان داده است که اجرای برنامه ملی واکسیناسیون HPV نتایج قابل توجهی در شاخص‌های سلامت عمومی به همراه داشته است. 🔸️این در حالی است که به گفته قباد مرادی، رئیس مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت، ایران هنوز آمار دقیق و جامعی از میزان شیوع HPV در جمعیت عمومی در اختیار ندارد. فقدان داده‌های دقیق البته به معنای بی‌اهمیت بودن مسئله نیست؛ برعکس، کارشناسان معتقدند همین که موضوع ورود این واکسن به برنامه ملی واکسیناسیون در دستور کار قرار گرفته، نشان‌دهنده نگرانی نظام سلامت از پیامدهای بالقوه این ویروس است. 🔸️ویروس پاپیلومای انسانی یا HPV یکی از شایع‌ترین عفونت‌های منتقل‌شونده از طریق تماس جنسی در جهان است. اغلب افراد در طول زندگی خود حداقل یک بار با این ویروس مواجه می‌شوند. در بیشتر موارد، بدن بدون نیاز به درمان ویروس را دفع می‌کند، اما برخی سویه‌های پرخطر HPV می‌توانند سال‌ها در بدن باقی بمانند و زمینه‌ساز تغییرات سلولی شوند که در نهایت به سرطان منجر می‌شود. 🔸️بر اساس مطالعات جهانی، حدود ۹۹ درصد موارد سرطان دهانه رحم با عفونت HPV مرتبط هستند. این ویروس همچنین با برخی سرطان‌های مقعد، آلت تناسلی، حلق و دهان نیز ارتباط دارد. به همین دلیل بسیاری از کشورها طی دو دهه گذشته واکسیناسیون HPV را به یکی از ارکان اصلی برنامه‌های پیشگیری از سرطان تبدیل کرده‌اند. #زاگاه 🔗نسخه کامل گزارش را در لینک زیر بخوانید: zaagaah.com/2321

زاگاه- بیش از چهار نفر از هر ده زن در فرانسه می‌گویند در جریان دریافت خدمات زنان و زایمان نوعی خشونت یا نقض حقوق خود را تجربه کرده‌اند. این نتیجه نظرسنجی گسترده‌ای است که انجمن فرانسوی StopVOG با مشارکت بیش از ۱۰ هزار نفر انجام داده و در ژوئن ۲۰۲۶ منتشر کرده است. 🔸️یافته‌های این مطالعه تصویری نگران‌کننده از وضعیت مراقبت‌های زنان در فرانسه ارائه می‌دهد: بیش از چهار نفر از هر ده پاسخ‌دهنده اعلام کرده‌اند که در مراجعه به پزشک زنان، نوعی از خشونت یا رفتار ناقض حقوق خود را تجربه کرده‌اند. معاینه‌های بدون رضایت، نادیده گرفتن درد بیماران، تحقیر کلامی، انجام اقدامات پزشکی بدون توضیح کافی و رفتارهایی که بسیاری از زنان آنها را ناقض کرامت و حق تصمیم‌گیری درباره بدن خود می‌دانند. 🔸️اصطلاح «خشونت زنان و زایمان» (Obstetric and Gynecological Violence) طی یک دهه گذشته در بسیاری از کشورها وارد ادبیات حقوق زنان و سلامت عمومی شده است. این مفهوم طیف گسترده‌ای از رفتارها را در بر می‌گیرد؛ از بی‌اعتنایی به درد بیمار و تحقیر کلامی گرفته تا انجام اقدامات پزشکی بدون رضایت، اعمال فشار برای انتخاب روش درمانی خاص یا مداخلات غیرضروری هنگام زایمان. 🔸️زاگاه در مهرماه ۱۴۰۲، گزارشی را در این خصوص منتشر کرد که براساس روایت‌ها و تجربیات زنان در ایران نوشته شده بود. در این گزارش اشاره شده بود که تحقیر زنان باردار و توهین به آنها در هنگام زایمان در بیمارستان‌های دولتی، امری بسیار مرسوم است. مساله‌ای که کمتر در مورد آن حرف زده می‌شود و اکثر زنان تلاش می‌کنند تا آنچه را از سر گذرانده‌اند، فراموش کنند. 🔸️زنان بسیاری گفته بودند که ساعت‌ها درد کشیده و طی این مدت هیچ کمکی از سمت پزشک و مامای بیمارستان دریافت نمی‌کردند. زنی گفته بود «از درد به خودم می‌پیچیدم. اومدم دستشو بگیرم و بگم ترو خدا یکاری بکن. چنان جیغ زد به من دست نزن. این غربتی بازیا رو درنیار و … بعد از ۱۸ ساعت درد کشیدن و ۸ سانت بازشدن دهانه رحم، سزارینم کردن. بخاطر زور زیاد سر بچه‌م ورم کرده بود موقع سزارین.» 🔸️زن دیگری با اشاره به ناخن‌های بلند ماما در زمان معاینه نوشته بود :« ماما با کاشت ناخن سه سانت می‌خواست معاینه‌ام کند. وقتی مخالفت کردم. قیامت شد. انقدر دکتر روی پای من زد که جای دستش مانده بود. خدا ازشون نگذره. لحظه آخر بهم گفتن خودت پاشو برو دراز بکش رو تخت زایمان. اون دنیا ازتون نمی‌گذرم.» 🔸️زنان بسیاری گفته بودند که تجربه زایمانشان آنقدر ناخوشایند بوده که علیرغم تمایلشان برای داشتن فرزندان بیشتر، ترجیح داده‌اند که دیگر در چنان شرایطی قرار نگیرند. یا آنقدر فاصله بین دو بارداری‌شان را زیاد کنند تا بتوانند ترس، تنهایی و ترومای زایمان قبلی‌شان را پشت سر بگذارند. 🔸️پیشتر در آبان‌ماه سال ۱۴۰۰ انتشار یک فایل صوتی از بخش زایمان یک بیمارستان باعث شد تا این موضوع در رسانه‌ها مطرح شود و زنان زیادی با تایید و به اشتراک گذاردن تجربیاتشان، نشان دهند که این رفتارهای غیرانسانی نه یک اتفاق که یک وضعیت معمول و تکرارشونده در بسیاری از بیمارستان‌ها است. تا جایی که حتی خبرگزاری فارس نیز در فروردین‌ماه ۱۴۰۱ در بخش «فارس من» کمپینی را با عنوان «جلوگیری از توهین در برخی زایشگاه‌ها به زنان باردار» ایجاد کرد که در بخش نظرات بازهم زنان زیادی تجربیات تلخ‌شان از زایمان را به اشتراک گذاشتند. 🔸️سازمان‌های مدافع حقوق زنان می‌گویند بسیاری از این رفتارها سال‌ها به عنوان بخشی «عادی» از مراقبت پزشکی پذیرفته می‌شدند، اما تجربه زنان نشان داده است که این اقدامات می‌توانند آثار روانی و جسمی ماندگاری بر جای بگذارند. #زاگاه #زایمان #خشونت_زایمان 🔗نسخه کامل این گزارش را در لینک زیر بخوانید: zaagaah.com/2318

میخوام روایت بارداری ۶ قلویی و تجربه سقطم رو بنویسم، شاید برای خانم‌هایی که ناخواسته درگیر شرایط مشابه میشن مفید باشه. چون زمانی که خودم دنبال تجربه بقیه میگشتم، تقریباً همه روایت‌ها مربوط به سقط تک‌قلویی بود و تجربه‌ای از چندقلویی پیدا نمی‌کردم. اول از همه از پیج زاگاه بی‌نهایت ممنونم. اگر کمک، همراهی و راهنمایی این پیج نبود، شاید امروز اصلاً نمی‌تونستم این روایت رو بنویسم. من یک خانم ۳۰ ساله هستم که قبل از اقدام به بارداری تصمیم گرفتم تحت نظر پزشک، آزمایش‌ها و بررسی‌های قبل بارداری رو انجام بدم. به پزشکی مراجعه کردم که خیلی ازش تعریف می‌کردن و اسم شناخته‌شده‌ای داشت. اما فضای مطب از همان ابتدا برای من عجیب بود؛ بیماران به‌صورت همزمان وارد اتاق میشدند، هنوز بیمار قبلی خارج نشده بود که چند نفر دیگر داخل می‌آمدند و معاینه‌ها بیشتر بر اساس سونوگرافی واژینال انجام میشد. در اولین مراجعه، با اینکه هنوز هیچ اقدامی برای بارداری نکرده بودم، به من گفته شد کیست تخمدان دارم و اگر دارو مصرف نکنم، طبیعی باردار نمیشوم. من هم اعتماد کردم و داروهایی که تجویز شده بود را مصرف کردم. سه ماه گذشت و باردار نشدم. دوباره مراجعه کردم و این بار برایم قرص، آمپول و عکس رنگی نوشتند. حتی به پزشک گفتم فقط سه ماه از اقدامم گذشته و آیا این حجم از درمان واقعاً لازم است؟ اما جواب شنیدم که اگر الان اقدام نکنم ممکن است دیر شود و حتی به IVF نیاز پیدا کنم. تمام دستوراتی که داده شد را انجام دادم. روز دهم سیکل، در سونوگرافی گفته شد چند فولیکول مناسب دارم و آمپول آزادسازی برایم تجویز شد. همان ماه باردار شدم. خیلی زود بی‌بی‌چکم مثبت شد، اما از همان ابتدا دردهای شدید، ضعف، بی‌اشتهایی و ویار بسیار سنگینی داشتم. شب‌ها از شدت درد تا صبح بیدار می‌ماندم و تقریباً هیچ غذایی نمی‌توانستم بخورم. در ابتدا گفته شد بارداری دوقلویی است، اما دو هفته بعد، در سونوگرافی مشخص شد که من ۶ جنین دارم. آن لحظه برای من یک شوک کامل بود. وقتی به پزشکم گفتم تمام این داروها و آمپول‌ها با تجویز خود شما بوده، مسئولیت موضوع را نپذیرفت و گفت بدن خودت این واکنش را داده است. بعد از آن من را به پزشک دیگری معرفی کردند تا درباره ختم بارداری تصمیم‌گیری شود. آن پزشک گفت ختم کامل انجام نمیشود و بین هفته ۱۲ تا ۱۶ ریداکشن انجام میدهند و فقط دو جنین باقی می‌ماند. اما با توجه به وضعیت جسمی و روحی‌ام، من واقعاً توان ادامه چنین بارداری‌ای را نداشتم. دوباره به پزشک خودم مراجعه کردم و این بار خودش گفت باید سقط کامل انجام بدهم و حتی تاکید کرد که دیگر هیچ‌وقت از دارو و آمپول‌های تحریک تخمک‌گذاری استفاده نکنم، چون ممکن است همین اتفاق دوباره تکرار شود. من هیچ دسترسی‌ای به دارو نداشتم و هرچقدر درخواست کمک کردم، در نهایت کاملاً تنها رها شدم. همان شب، بعد از وصل شدن اینترنت، با پیج زاگاه آشنا شدم. از لحظه‌ای که مشکلم را توضیح دادم تا زمانی که کمکم کردند، کمتر از ۲۴ ساعت طول کشید. آخرین سونوگرافی من، ۶ ساک حاملگی با جنین‌های زنده در ۷ هفتگی را نشان میداد و بعد از دیدن آن سونو، تصمیمم برای ختم بارداری قطعی شد. داروها را با راهنمایی کامل پیج زاگاه مصرف کردم. در تمام آن روزها، مثل یک خواهر دلسوز کنارم بودند و هر سوال یا نگرانی‌ای داشتم با حوصله جواب میدادند. سقط برای من تجربه بسیار سختی بود. خونریزی شدید، درد، ضعف و ترس شدیدی را تجربه کردم؛ طوری که در لحظاتی واقعاً احساس می‌کردم به مرگ نزدیک شده‌ام. اما بعد از پایان اثر دارو، حالم آرام‌تر شد و فقط خونریزی و کمردرد ادامه پیدا کرد. رحمم حدود دو هفته درگیر پاکسازی بود و بعد از سونوگرافی مشخص شد هنوز مقداری بقایا باقی مانده است و باید همچنان تحت نظر باشم. علاوه بر تمام فشار روحی و جسمی‌ای که تحمل کردم، تخمدان‌هایم هم به‌دلیل مصرف آن حجم از داروها و آمپول‌های هورمونی، به شدت بزرگ و مولتی‌کیستیک شدند و هنوز هم درگیر عوارضش هستم. بعد از سقط، در سونوگرافی مشخص شد اندازه تخمدان‌هایم بسیار بیشتر از حد طبیعی شده و پزشک گفت باید مدت طولانی پیگیر وضعیتشان باشم تا شاید به مرور به شرایط عادی برگردند. این روایت را نوشتم چون می‌خواهم بگویم قبل از ورود به درمان‌های سنگین ناباروری، حتماً چند نظر مختلف بگیرید و بدون آگاهی کامل وارد مصرف داروهای هورمونی نشوید؛ مخصوصاً وقتی هنوز مدت زیادی از اقدام به بارداری نگذشته است. بعضی پزشکان فقط نسخه می‌نویسند، اما وقتی عوارض و بحران شروع می‌شود، بیمار را کاملاً تنها می‌گذارند. باز هم ممنونم از پیج #زاگاه که در سخت‌ترین روزهای زندگی‌ام کنارم بودند. #سقط_جنین

زاگاه- وقتی کتی لت، نویسنده و طنزنویس ۶۷ ساله بریتانیایی، در یکی از روزهای معمولی برای دویدن از کنار باغ‌وحش لندن و دریاچه ریجنتز پارک می‌گذشت، انتظار نداشت زندگی عاشقانه‌اش دوباره آغاز شود. اما صدای گیتاری که پرلودی از باخ را می‌نواخت، او را در جا متوقف کرد. پس از پایان قطعه، به نوازنده تبریک گفت؛ مردی ایرلندی با چشمانی درخشان و صدایی آرام. چند ثانیه بعد، خودش از او دعوت کرد برای نوشیدن قهوه همراهش شود. 🔸️این داستان می‌توانست آغاز یک فیلم کمدی-رمانتیک باشد، اما برای لت معنای دیگری داشت. او آن زمان در میانه طلاقی دشوار پس از ۲۸ سال زندگی مشترک بود و از هر سو می‌شنید که برای زنان بالای شصت سال، عشق و رابطه عاطفی دیگر تقریباً ناممکن است. 🔸️دوستانش هشدار می‌دادند که مردان هم‌سن او فقط به زنان بسیار جوان‌تر علاقه دارند. برخی توصیه می‌کردند اگر می‌خواهد دوباره وارد دنیای قرارهای عاشقانه شود، باید رژیم‌های سخت بگیرد، مدام ورزش کند، کلاژن تزریق کند و مهم‌تر از همه، سن واقعی‌اش را پنهان کند. تصویری که از آینده به او ارائه می‌شد، تصویری آشنا و تکرارشونده بود: زنانی که پس از میانسالی به حاشیه رانده می‌شوند؛ نامرئی، تنها و فراموش‌شده. #منوپاز #پساقاعدگی 🔗نسخه کامل مقاله: zaagaah.com/2314