——Kendi Külünün Seyyahı—— Söylenmemiş her cümlenin külü birikir parmak uçlarında, Bir duman çizer havanın tuvaline, gidenlerin tebessümünü. Gözlerin o uzak kıyılarda bir çocuk gibi dalıp giderken, Yürek, kırıldığı yerlerin çetelesini tutar gizlice. ​Kaç yangının artığıdır şu göğsümüzde taşıdığımız gece? Kaç yarım kalmış türkünün ahı çöker omuzlarımıza? İnsan, en çok da sustuğu yerlerden kanar, En çok sakladığı hayallerin altında kalır ezilir de, Yine de bir ıslık çalacak cesareti bulur kuytularda. ​Çünkü yol; adımların değil, vazgeçmeyenlerin sığınağıdır. Ne kadar ağırlaşsa da o bavul, Ne kadar kanasa da hatıra, Rüzgârı arkasına alan bir ruhu, Hiçbir karanlık tevkif edemez. ​Görünmeyen haritaların sürgünü olsak da şu dünyada, Dizlerimizdeki yara izleri, Yürüdüğümüz yolların tek şahididir. İçimizdeki o amansız seyyah pes etmedikçe; Şehirler kül olur, zaman eskir, savrulur takvimler... ​Ama hayat; Sen sustuğun hâlde o çocuk hâlâ yola bakıyorsa, Kendi külünden kendi gökyüzünü doğurmaya devam eder. FosmanC #GünAkşamda #HayırlıGeceler #GeceyeBirŞiir