scientist surrealist pragmatist punk | pluriverse ex amazon robotcoop cody microsoft compdem | antifascist, antiwar | civic tech, AI, HCI | زن زندگی آزادی
Seattle, WA
Joined September 2010
- Tweets11.9K
- Following1.3K
- Followers2.4K
- Likes33.6K
Pinned Tweet
Human identity is the new private property. Customer-data based business models the new slavery. The company that figures ot data mining on distributed anonymized data will be the killer app and the messiah!
This idiot is not qualified to have anything to do with the middle east.
The Islamic Republic didn’t exist in 1948 you moron!!
Last night at Sukhishvili, Georgia's national ballet's 80th anniversary tour performance the theatre was full of russians and eastern european-looking folks, but most of the dancers looked like they could be my cousins...
I was looking for a map like this to explain to my companion why I consider this as much my cultural heritage as much as anything from within the current borders of Iran.
I didn't then but instead I just showed him a video of Zoorkhaneh and didn't need to comment much anymore 😁
youtu.be/3ZOt13_ic5w?si=akBH…
تو دم و دستگاه ترامپ هیچ‌کس از لحاظ روانی نزدیک‌تر به سطلیون پیدا نمیشه. نسل‌دو مهاجر کوبایی که خشم ناشی از خودبیزاری رو با نفرت و انتقام گرفتن از مردم سرزمین خودش و باقی مهاجرا ارضا میکنه.
خودشون نمیبینن که چه طور حقارت و خاک‌برسری از سر و روشون میباره.
Hadjar Homaei retweeted
This is one of the most frustrating things about working on Iran policy.
Everyone worried about the emergence of a nuclear-armed, militarized, carceral, revanchist, ethnoreligious, illiberal, and polarized state in the Middle East, should really be worried about Israel.
Kuh-e aliabad is the next mountain north of kuh-e kolang gazla aka the pickaxe mountain in the karkas mountains, they are the same colors, layers, and landscape, which I would describe as just out of this world.
In a sensible world, travel blogs would swoon over them in awe and amazement, next to the Atacama desert or volcanic landscapes of Iceland, instead the media’s talking about blowing them up!
My heart shatters at the thought. Can you imagine hearing foreign powers talking about blowing up the olympics mountains or Whidbey island because the US has military defense infrastructure there?
اولین ادعای دیوید آلبرایت دربارهٔ موآب این است که «مانند یک بمب هسته‌ای کوچک است.» ادعای آخر این است که انفجار آن «در سطح خواهد بود» و جوامع اطراف «احتمالاً تحت تأثیر قرار نخواهند گرفت.» بین این دو جمله، سلاحی که او آن را با بمب هسته‌ای مقایسه می‌کند به ابزاری برای بستن درهای تونل تبدیل می‌شود.
این بمب ۲۱۶۰۰ پوندی یک بار در نبرد، بر روی غارهای داعش در درهای دورافتاده در افغانستان استفاده شده است. استفاده از آن بر روی زیرساخت‌های یک کشور، اولین مورد خواهد بود و پست‌هایی مانند این برای عادی جلوه دادن این اولین مورد وجود دارند. او می‌نویسد: «اگر یکی برای استفاده اضافی وجود داشته باشد، ارزش امتحان کردن را دارد»، گویی که این یک محموله باقی‌مانده است.
او عمداً تنها نیمی از داستان را می‌گوید. به گفته سی‌ان‌ان، این طرح‌ها استفاده از بمب ام‌او‌ای‌بی را علیه زیرساخت‌های انرژی ایران و همچنین تأسیسات هسته‌ای آن در نظر می‌گیرند. البرایت بر روی هدفی تمرکز می‌کند که می‌تواند آن را به عنوان یک مشکل فنی جلوه دهد و در مورد هدفی که جنایتکار بودن این اقدام را آشکار می‌کند، سکوت اختیار می‌کند. نیروگاه‌ها اشیاء غیرنظامی هستند. اکثر تأسیسات ایران در نزدیکی شهرهای آن قرار دارند و بیمارستان‌ها، پمپ‌های آب و انبارهای دارو را به کار نگه می‌دارند. تخریب آنها با بمبی که به گفته سی‌ان‌ان می‌تواند نُه بلوک شهری را ویران کند، بر اساس پروتکل اول الحاقی، اساسنامه رم و قانون جنایات جنگی ایالات متحده، یک جنایت جنگی محسوب می‌شود. هر کارشناسی که بمب ام‌او‌ای‌بی را به عنوان گزینه‌ای هوشمندانه و محدود برای پیککس ارائه می‌دهد، استفاده از همان بمب را در حاشیه شهری با میلیون‌ها نفر جمعیت آسان‌تر می‌کند.
پیککس هم هدف قانونی نیست. کشورهای عضو آژانس بین‌المللی انرژی اتمی مصوب کرده‌اند که هرگونه حمله یا تهدید علیه تأسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز، از جمله تأسیساتی که در دست ساخت هستند، نقض منشور سازمان ملل و حقوق بین‌الملل است. شورای امنیت حمله اسرائیل در سال ۱۹۸۱ به اوسیرک را نقض منشور دانست. تصاویر ماهواره‌ای یک اندیشکده نمی‌تواند آن را به هدف قانونی تبدیل کند. آلبرایت کاملاً از قانون صرف‌نظر می‌کند.
و او می‌خواهد با این کار به چه چیزی دست یابد؟ او اعتراف می‌کند که تالارهای زیرزمینی «نامعلوم باقی خواهند ماند». طرح این است که ورودی‌ها را با انفجار مسدود کنند، آنها را از مدار زمین زیر نظر داشته باشند و هر تلاشی برای بازگشایی آنها را به عنوان «یک تغییر قابل مشاهده که نیازمند اقدام است» تلقی کنند. این بمباران بی‌پایان است. الگوی او نطنز و اصفهان است، جایی که ماه‌هاست کسی نمی‌داند در داخل چه می‌گذرد زیرا بمباران، بازرسی‌ها را متوقف کرده است.
ادعای او مبنی بر اینکه «پیککس» «منزوی» است و همسایگانش در امان هستند، نادرست است. آسیب‌پذیرترین افراد، کسانی هستند که در این سایت حضور دارند: مهندسان، کارگران و نگهبانان که عمدتاً غیرنظامی هستند. واشنگتن و اسرائیل می‌گویند ایران ممکن است اورانیوم غنی‌شده را به «پیککس» منتقل کرده باشد. اگر چنین باشد، یک انفجار عظیم یک رویداد سطحی نیست. هگزافلورید اورانیوم با هوای مرطوب واکنش نشان داده و اسید هیدروفلوئوریک تولید می‌کند و آلودگی به سمت وزش باد می‌رود.
مقاماتی که از آنها توسط سی‌ان‌ان نقل قول شده است، تردید دارند که موآب حتی بتواند گرانیت پیک‌اکس را بشکافد و آن را «ابزاری روانی» برای یک پیروزی نمادین می‌نامند. یک پیروزی نمادین یک مزیت نظامی نیست، و تنها یک پیروزی ملموس است که می‌توان آن را در برابر جان غیرنظامیان سنجید.
این زمانی است که قانون خواستار خویشتن‌داری است. قانون نمی‌پرسد آیا آسیبی برای یک مفسر که عکس‌های ماهواره‌ای را مطالعه می‌کند «بعید» است یا خیر. بلکه از برنامه‌ریزان می‌خواهد اهداف و پیامدها را تأیید کنند، وسایلی را برگزینند که به غیرنظامیان آسیبی نرساند و حملاتی را که انتظار می‌رود خسارت بیش از حد به بار آورد، لغو کنند. در صورت تردید، فرض به نفع غیرنظامیان است. آلبرایت این را وارونه می‌کند.
او صلاحیت قضاوت را نیز ندارد. او یک فیزیک‌دان است که یک اندیشکده را اداره می‌کند، نه مهندس اثربخشی سلاح، افسر هدف‌گیری یا وکیل، و هیچ داده‌ای در مورد اینکه چه کسانی در اطراف آن کوه زندگی یا کار می‌کنند، در اختیار ندارد. او در مورد این بمب از مسئولینی که قرار است آن را بیندازند، مطمئن‌تر به نظر می‌رسد.
ما این را قبلاً هم دیده‌ایم. در سال ۲۰۰۲، جان یو یادداشت‌هایی را تدوین کرد که شکنجه را آنقدر محدود تعریف می‌کردند که شکنجه با غرق‌سازی (واتربوردینگ) می‌توانست قانونی تلقی شود. او هرگز به زندانی دست نزد؛ او توجیه قابل قبولی را فراهم می‌کرد که دیگران به آن استناد می‌کردند. واژگان آلبرایت، «شرایط تحت نظارت»، «تغییر قابل مشاهده‌ای که نیازمند اقدام است»، «شایسته تلاش»، همان کار را انجام می‌دهند.
اگر این بمب استفاده شود و مردم بمیرند، کسانی که دستور آن را صادر کرده‌اند مسئولیت قانونی را بر عهده خواهند داشت. اما البرایت نام خود را پای آن گذاشته، خطر را برای جان انسان‌ها بدون هیچ مبنایی نادیده گرفته و اعتبار خود را به گامی قرض داده است که استفاده بعدی و بدتر را آسان‌تر می‌کند. این امر او را در هر آنچه در پی می‌آید، شریک جرم می‌کند.
David Albright's first claim about the MOAB is that it is "like a small nuke." The last is that its blast "would be on the surface" and nearby communities "would be unlikely to be affected." Between those two sentences, a weapon he compares to a nuclear bomb becomes a tool for sealing tunnel doors.
The 21,600-pound bomb has been used in combat once, on ISIS caves in a remote Afghan valley. Using it on a country's infrastructure would be a first, and posts like this exist to make that first feel routine. "Worth trying, if there is one to spare," he writes, as if it were leftover stock.
He deliberately tells only half the story. According to CNN, the plans envisage the MOAB against Iran's energy infrastructure as well as its nuclear sites. Albright focuses on the target he can frame as a technical problem and stays silent on the one that exposes the criminality. Power stations are civilian objects. Most of Iran's sit near its cities and keep hospitals, water pumps and medicine storage running. Destroying them with a bomb CNN says can devastate nine city blocks would be a war crime under Additional Protocol I, the Rome Statute and the US War Crimes Act. Every expert who presents the MOAB as a clever, contained option at Pickaxe makes it easier to use the same bomb on the edge of a city of millions.
Pickaxe is no lawful target either. IAEA member states have resolved that any attack on, or threat against, peaceful nuclear facilities, including those under construction, violates the UN Charter and international law. The Security Council condemned Israel's 1981 strike on Osirak as a violation of the Charter. A think tank's satellite images cannot make it a lawful target. Albright skips the law entirely.
And what does he want it to achieve? He admits the underground halls "would remain unknown." The plan is to blast the entrances shut, watch them from orbit, and treat any attempt to reopen them as an "observable change requiring action." That is bombing without end. His model is Natanz and Isfahan, where no one has known for months what is happening inside because the bombing ended the inspections.
His claim that Pickaxe is "isolated" and its neighbours safe is false. The most exposed are those at the site: engineers, workers, guards, mostly civilians. Washington and Israel say Iran may have moved enriched uranium into Pickaxe. If so, a massive blast is no surface event. Uranium hexafluoride reacts with moist air to form hydrofluoric acid, and contamination goes where the wind goes.
Officials quoted by CNN doubt the MOAB can even pierce Pickaxe's granite, and call it a "psychological tool" for a symbolic win. A symbolic win is not a military advantage, and only a concrete one can be weighed against civilian lives.
This is when the law demands restraint. It does not ask whether harm is "unlikely" to a commentator studying satellite photos. It requires planners to verify targets and effects, choose means that spare civilians, and call off attacks expected to cause excessive harm. In doubt, the presumption favours the civilian. Albright turns it upside down.
Nor has he the standing to judge. He is a physicist running a think tank, not a weapons-effects engineer, targeting officer or lawyer, and has no data on who lives or works around that mountain. He sounds surer about this bomb than the officials who would drop it.
We have seen this before. In 2002, John Yoo drafted memos defining torture so narrowly that waterboarding could pass. He never touched a prisoner; he supplied the respectable rationale others cited. Albright's vocabulary, "monitored condition," "observable change requiring action," "worth trying," does the same job.
If this bomb is used and people die, those who ordered it will bear the legal responsibility. But Albright has put his name behind it, waved away the risk to human life with no basis, and lent his reputation to a step that makes the next, worse use easier. That makes him complicit in whatever follows.
So we went to the first showing on “You can see everything”, Nathan Fielder’s documentary about Elizabeth Holmes to avoid seeing spoilers on twitter!
I won’t spoil it, but it’s Fielder at his best, go see it!
My verdict: still guilty but also needs significant therapy!
جمهوری اسلامی آدم بیگناه اعدام میکنه؟ بله.
جمهوری اسلامی به زور اعتراف میگیره؟ بله.
در مملکت مثل مور و ملخ خیانتکار و مزدور بالا پایین میره؟ بله.
یه عده‌شون اسلحه گرفتن مردم و پلیس و غیره رو کشتن؟ بله.
فهمیدن اینکه حق با کیه سخته؟ بله.
مساله‌ی اعدام پیچیده‌ست؟ نه!
برین بالا بیاین پایین جواب من یکی همیشه #نه_به_اعدام ه حتی برای آدمکش تروریست. نگه‌ش دارین تو زندان. اصلا تا آخر عمر انفرادی. ولی راه بی‌بازگشت اعدام وقتی طرف رو گرفتن و تحت کنترله هیچ وقت حق نیست. تامام!
Hadjar Homaei retweeted
Meta tilting the elections in Brazil - it sounded like a conspiracy theory, but (a) it refuses to do signs for Lula, and (b) when prompted with a very light banner, it fills it up with propaganda.
Amazing.
That chat is useless for real QA!
@CompleteSkeptic will you be supporting hierarchical bounding boxes? or we'd have to hack it in?
