⠀
⠀⠀⠀⠀เฮอร์ไมโอนี่ละสายตาจากหนังสืออีกหนเมื่อเธอยังคงได้ยินถึงเสียงของเหล่านักเรียนที่ผสมผสานการพูดคุยระหว่างแฮร์รี่กับรอน, วันนี้ด้านนอกดูวุ่นวาย และถึงจะชวนมึนสักนิดแต่เธอก็คิดว่าไม่ได้แย่
‘นั่นไม่ใช่เล่มที่เธออ่านไปสามรอบแล้วเหรอ’
“นายก็หัดอ่านซ้ำบ้างสิ โรนัล..”
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀“...” เห็นแล้วก็ได้แต่ข่มใจไว้, เธอไม่ใช่เด็กแบบเมื่อก่อนแล้ว การไปโต้เถียงเพื่อให้ได้รับการยอมรับหรือคำชื่นชม.. ไม่จำเป็นสักนิด
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀วันหยุดนี้เป็นวันหยุดที่เฮอร์ไมโอนี่ยอมสละเวลาการอ่านหนังลงมานั่งรวมตัวกับเพื่อนร่วมบ้านเพื่อพูดคุยและสังสรรค์
“ขนอะไรมาน่ะ”
คำถามหนึ่งดังขึ้นเมื่อดวงตาของเธอเหลือบไปเห็นการโอองลอุ้มโถใบโตอย่างทุลักทุเล
‘ลูกกวาดไง แฮร์รี่เลี้ยงเชียว’
#hgwartsxhalloween
⠀
⠀
“ฉันว่าเรายังพอมีเวลานะ, ถึงห้าทุ่ม”
⠀⠀⠀⠀เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยขึ้นเมื่อรอนตั้งคำถามว่ามันจะทันได้ยังไงกับการจัดโถงรวมที่แสนใหญ่โตนี่ให้เรียบร้อยภายในวันนี้
‘ใช่— พวกเราช่วยกัน ทันอยู่แล้ว’
และเพราะไม่ทันจะได้สักเกต ทั้งสามจึงสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงของลูน่าดังขึ้น
⠀
⠀
“นี่มันก็ดึกมากแล้ว
และฉันยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ต้องอ่าน”
“อย่าลืมว่าหูพวกนายอาจจะชา
และฉันก็ยินดีมากที่จะบอกเพอร์ซี่เรื่องนั้น”
⠀⠀⠀⠀เธอกล่าวทิ้งท้ายหลังจากหนังสือเล่มหนาถูกพับเก็บ, เฮอร์ไมโอนี่ไม่คิดว่าการออกไปเดินดุ่มๆยามวิกาลคือเรื่องผิด แต่นั่นมันก็ไม่ได้ถูก
⠀
⠀
“เฮ้ เบาหน่อยพวกนาย”
⠀⠀⠀⠀เฮอร์ไมโอนี่เอ็ดเด็กรุ่นน้องที่ดูจะเจี๊ยวจ๊าวจนเกินพอดีก่อนจะได้เวลาหันไปสนใจกับเนื้อหาที่กำลังจะได้รับรู้ในเวลานี้, บางทีมันคงเป็นเรื่องของกิจกรรม
“อย่ากังวลเลยแฮร์รี่
ฉันไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องอะไรหรอก”
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀ตั้งแต่หมดเวลาเรียน เฮอร์ไมโอนี่ก็คลุกตัวอยู่แต่ภายในห้องสมุดเช่นทุกวัน, แต่ที่แตกต่างคือเพื่อนสนิทของเธอกลับรีบเดินมาตามทั้งๆที่ยังเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนเวลามื้อค่ำ
หนังสือเล่มหนาถูกยกขึ้น
มันลอยเข้าชั้นก่อนใบหน้ากว่าครึ่งจะผินไปหา
“ฟักทอง? โอ้— ฮาโลวีน”
⠀
