MAM W DUPIE WASZE ORDERY I MURY. NAJPIERW ODNAJDŹCIE GROBY! Donald Tusk zapowiada w Warszawie Mur Pamięci z wiecznym ogniem i nazwiskami odnalezionych oraz zidentyfikowanych ofiar. Karol Nawrocki odebrał Wołodymyrowi Zełenskiemu Order Orła Białego. PiS chce blokować drogę Ukrainy do Unii Europejskiej, dopóki Kijów nie rozliczy się z kultem UPA i nie rozwiąże kwestii ekshumacji. Inni organizują marsze, konferencje, rocznicowe akademie i patriotyczne przedstawienia. Każdy chce pokazać, że pamięta o Wołyniu. Tylko ja mam jedno pytanie: GDZIE SĄ GROBY? W rodzinie mojego ojca na Wołyniu zamordowano dwanaście osób. Zginęli między innymi jego dwaj dziadkowie oraz najstarszy brat. Jeden z dziadków był Kozakiem, który uciekł przed bolszewikami, wżenił się w polską rodzinę, a później został zamordowany razem z nią. To nie jest dla mnie partyjna maczuga, rocznicowy transparent ani wygodny temat do zdobywania głosów. To nie są pionki, którymi politycy mogą napierdalać się po głowach w telewizji. To byli ludzie z mojej rodziny. Ludzie, którzy przez ponad osiemdziesiąt lat nie doczekali się własnych grobów. Dlatego trzeba mówić całą prawdę, a nie tylko jej politycznie wygodną połowę. Tak, coś wreszcie ruszyło. Powstała polsko-ukraińska Grupa Robocza do spraw godnych pochówków. Prowadzono poszukiwania w Ostrówkach i Woli Ostrowieckiej, wykonano prace w Hucie Pieniackiej, kontynuowano działania w Puźnikach. Ukraina wydała zgodę na ekshumacje w Ostrówkach i Woli Ostrowieckiej. Jest też konkretny termin. Od 13 lipca do 7 sierpnia 2026 roku mają tam pracować specjaliści polscy i ukraińscy. To jest fakt. To jest realny postęp i nie wolno go przemilczać tylko dlatego, że psuje komuś wygodną narrację o tym, że kompletnie nic się nie dzieje. Ale do cholery — to jest dopiero zwiastun roboty, a nie kompleksowe rozwiązanie problemu! Nadal nie przedstawiono rodzinom ofiar jawnego, całościowego programu obejmującego wszystkie znane i prawdopodobne miejsca pochówku. Nie ma publicznej listy lokalizacji, kolejności prac, zabezpieczonego budżetu, składów zespołów, planu badań DNA ani terminu zakończenia całego procesu. Są konkretne postępy w kilku miejscach, ale setki mogił nadal czekają na odnalezienie, a tysiące ofiar pozostają bezimienne. Dlatego budowanie muru w Warszawie i wzajemne odbieranie sobie orderów to przede wszystkim działania polityków pod własny elektorat. Mogą mieć znaczenie symboliczne, ale nie zastąpią łopaty archeologa, laboratorium genetycznego, krzyża i tabliczki z nazwiskiem. Pytam Donalda Tuska: Mur ma zawierać nazwiska odnalezionych i zidentyfikowanych ofiar. Jaki jest więc plan odnalezienia tych, których nazwisk nie można jeszcze na nim umieścić, ponieważ nadal leżą w bezimiennych dołach śmierci? Ile pieniędzy zostanie przeznaczonych na poszukiwania? Ile zespołów będzie pracować? Jakie są kolejne miejscowości? Gdzie jest harmonogram obejmujący nie kilka mogił, ale całość problemu? Pytam Karola Nawrockiego: Co poza odebraniem orderu zrobi prezydent, aby przyspieszyć kolejne zgody, poszukiwania, ekshumacje, badania DNA i pochówki? Order można odebrać jednym podpisem. Odnalezienie tysięcy zamordowanych wymaga lat konsekwentnej presji dyplomatycznej, pieniędzy, ludzi i współpracy instytucji. Gdzie jest ten plan? Pytam Jarosława Kaczyńskiego i PiS: Gdzie był ten sam nacisk, kiedy przez osiem lat mieliście rząd, prezydenta, większość parlamentarną, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Ministerstwo Kultury, IPN i wszystkie patriotyczne mikrofony w kraju? Dlaczego wtedy nie powstał wieloletni, finansowany przez państwo program poszukiwania, identyfikowania i chowania ofiar? I pytam wszystkich pozostałych zawodowych obrońców pamięci: Ile grobów powstanie z waszych marszów, uchwał, konferencji prasowych, krzyków i napierdalania się Wołyniem po głowach? Ani jeden. Mam też pytanie do ukraińskich polityków. Jak długo zamierzacie udawać, że kult UPA i blokowanie przez lata poszukiwań nie mają wpływu na polskie społeczeństwo? Nie jesteście lepsi od polskich polityków, kiedy używacie historii do budowania nacjonalistycznej tożsamości, zamiast pozwolić rodzinom odnaleźć i pochować zamordowanych. Nie liczcie również, że cierpliwość Polaków będzie nieskończona. Im dłużej będziecie kluczyć, zasłaniać się procedurami i gloryfikować ludzi odpowiedzialnych za mordowanie polskich cywilów, tym więcej paliwa dostaną w Polsce brunatne koszule, polityczni szarlatani i ludzie, którzy chcą zamienić uzasadnione żądanie prawdy w nienawiść do wszystkich Ukraińców. A kiedy taka narracja stanie się dominująca, nie będzie to dobre ani dla Polski, ani dla Ukrainy. Najbardziej ucieszy się Moskwa. Nie chcę wojny z Ukrainą. Rosja jest naszym strategicznym wrogiem, a niepodległa Ukraina leży w interesie bezpieczeństwa Polski. Ale pomoc Ukrainie nie oznacza, że mamy zamknąć mordy w sprawie własnych zamordowanych. Przyjaźń oparta na przemilczaniu prawdy jest gównem, a nie przyjaźnią. Mój ojciec nie potrzebuje kolejnego muru w Warszawie. Potrzebuje miejsca na Ukrainie, do którego będzie mógł pojechać, stanąć nad szczątkami swoich bliskich, postawić krzyż i zapalić znicz. Najpierw trzeba ich odnaleźć. Potem wydobyć szczątki, przeprowadzić badania, przywrócić nazwiska, pochować i pozwolić rodzinom odbyć żałobę, której od ponad osiemdziesięciu lat nie mogą zakończyć. A później możecie budować mury, odbierać ordery, maszerować i wygłaszać przemówienia. Bo mur bez odnalezionych ofiar będzie tylko kolejną polityczną dekoracją postawioną nad bezimiennym dołem śmierci. NAJPIERW GROBY. POTEM ORDERY, MURY I PRZEMÓWIENIA PANTEONY ..