วัฒนธรรมในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อุษาคเนย์) ไม่มีประเทศไหน "คิดค้นขึ้นมาเองแบบโดดเดี่ยว" แต่เกิดจากการแลกเปลี่ยน รับมา และปรับปรุง (Assimilation & Adaptation) โดยมีรากฐานมาจากแหล่งกำเนิดใหญ่ๆ ดังนี้ 1. อิทธิพลจากอินเดีย อินเดียคือ ผู้มีอิทธิพลหลักเลยในเรื่องวัฒนธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของภูมิภาคนี้ ไทย กัมพูชา ลาว และพม่า ล้วนรับอิทธิพลนี้มาพร้อมๆ กันผ่านการค้าขายและการเผยแผ่ศาสนา  ภาษาและวรรณกรรม คำศัพท์ภาษาไทยเกินครึ่ง โดยเฉพาะคำราชาศัพท์และชื่อคน มีรากจากภาษาบาลี-สันสกฤต วรรณคดีแห่งชาติอย่าง "รามเกียรติ์" ก็ดัดแปลงมาจาก "มหากาพย์รามายณะ" ของอินเดีย ประเพณีและเทศกาล สงกรานต์ (สังกรานต์) และ ลอยกระทง มีรากฐานมาจากพิธีกรรมทางศาสนาพราหมณ์-ฮินดูในอินเดียเพื่อบูชาเทพเจ้าและสายน้ำ  ศาสนาและความเชื่อ พระพุทธศาสนา พิธีพราหมณ์ (เช่น การตั้งศาลพระภูมิ การแรกนาขวัญ) ล้วนมาจากอินเดีย  2. อิทธิพลจากขอม ในอดีต พรมแดนประเทศไม่ได้ขีดเส้นชัดเจนเหมือนปัจจุบัน อาณาจักรอยุธยาและอาณาจักรขอมมีการสู้รบ กวาดต้อนผู้คน และแลกเปลี่ยนช่างฝีมือกันไปมาตลอดเวลา อย่าง รูปแบบพระปรางค์ของไทย (เช่น ปรางค์วัดอรุณฯ หรือปราสาทหินพิมาย) พัฒนามาจากสถาปัตยกรรมขอมที่รับอิทธิพลศาสนาฮินดูมาอีกทอดหนึ่ง รวมทั้งแนวคิดที่ยกย่องพระมหากษัตริย์เปรียบดั่งสมมติเทพ ไทยรับแนวคิดนี้มาจากขอม ซึ่งทำให้เกิดการใช้คำราชาศัพท์ที่เป็นภาษาขอมผสมสันสกฤต 3. อิทธิพลจากจีน วัฒนธรรมการผัด การใช้กระทะเหล็ก เมนูเส้น (ก๋วยเตี๋ยว) รวมถึงเมนูที่กลายเป็นสัญลักษณ์ชาติอย่าง "ผัดไทย" ก็มีรากฐานมาจากการนำเข้าเส้นก๋วยเตี๋ยวจากจีน แล้วนำมาปรับปรุงรสชาติด้วยวัตถุดิบพื้นถิ่น รวมไปถึงลวดลายเครื่องเบญจรงค์ การประดับกระเบื้องเคลือบตามวัดวาอาราม (เช่น วัดโพธิ์ วัดอรุณฯ) ได้รับอิทธิพลจากช่างฝีมือและการค้าสมัยแผ่นดินจีน  4. รากฐานดั้งเดิมของชาวอุษาคเนย์ (วัฒนธรรมร่วมผี-พราหมณ์-พุทธ) ก่อนที่จะรับวัฒนธรรมจากต่างชาติ ชนเผ่าดั้งเดิมในภูมิภาคนี้ (ตั้งแต่อนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงตอนใต้ของจีน ลงมาถึงไทย ลาว เขมร) มี "วัฒนธรรมร่วม" ที่คล้ายกันอยู่แล้ว เช่น การปลูกเรือนยกใต้ถุนสูง การทำนาข้าว ความเชื่อเรื่องผีสางเทวดา (ผีฟ้าแถน) และการตีกลองมโหระทึก ดังนั้น ถ้าการแชร์วัฒนธรรมคือการขโมย อิตาลีก็คงขโมยมะเขือเทศมาจากอเมริกาใต้ หรือญี่ปุ่นก็คงขโมยราเมนมาจากจีน ในอดีตอยุธยา ขอม ล้านนา หรือล้านช้าง ไม่ได้มีเส้นพรมแดนประเทศแบบปัจจุบัน ผู้คนแลกเปลี่ยนศิลปะและภาษาโอนถ่ายกันไปมาตลอด วัฒนธรรมไทยปัจจุบันคือ Melting Pot (เบ้าหลอม) ที่รับเอาข้อดีของอินเดีย เขมร มอญ และจีน มาดัดแปลงจนเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง แหล่งที่มา 1. แนวคิดเรื่องวัฒนธรรมร่วมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หนังสือ "วัฒนธรรมร่วม รากวัฒนธรรมเริ่มแรกในอาเซียน" โดย สุจิตต์ วงษ์เทศ (นักวิชาการด้านประวัติศาสตร์และมานุษยวิทยา)  2. อิทธิพลอินเดียที่เป็นรากฐานอุษาคเนย์ งานเขียนของ ไมเคิล ไรท์ (Michael Wright) นักปราชญ์ชาวอังกฤษผู้เชี่ยวชาญประวัติศาสตร์อุษาคเนย์ ที่อธิบายเรื่องอิทธิพลอินเดียใต้ต่อศิลปะและภาษาในภูมิภาค  3. รากฐานความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมอินเดียและจีน สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ ๑๖ (หมวดความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมกับต่างประเทศ) ไปหาศึกษาเพิ่มเติมได้นะครับ ชาตินิยม เป็นสิ่งที่ดีแต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของข้อมูลและตรรกะความคิดที่สอดคล้องกันครับ