Pinned Tweet
Bir kez çıplak kaldığında sunacağı başka bir şey kalmayan bedenler vardır, bir de aklını becerip her daim insafına kaldıkların.
İçimizde birbirinden habersiz büyüyen tüm arzuları aynı karanlıkta buluşturup dönüşü olmayan bir itirafa çevireyim mi bu geceyi?
1
29
459
Aşkı, bir arzuyu boşaltır gibi değil, onu tutuşturup onunla yanar gibi yaşamak istiyorum. Yatak, üzerine uzandığım bir yer değil, utancımı soyunduğum küçük bir sunak olmalı.
27
404
İnsanın iç dünyasını bütün çirkinliğiyle ortaya seren bir çıplaklık… Korkularını, bastırdığı ihtiraslarını, kendine bile itiraf edemediği arzularını ve ömrü boyunca içinde sakladığı o en karanlık parçayı acımasızca ifşa eden bir çıplaklık. Kalabalıkların önünde masumiyetini sergilemekten çekinmeyen o insan...
Herkes, kendi günahlarını örtecek kadar erdemli bir yüz taşımayı öğrenir nasılsa. Asıl dehşet, tek bir insanın karşısında bütün o ahlaki kılıflardan sıyrılmak, kendini temize çıkaracak tek bir bahaneye dahi sığınamadan durabilmek. Kıskançlığınla, kibrinle, en aşağılık düşüncelerinle, kendi vicdanından bile sakladığın bütün çelişkilerinle görülmek… Ve buna rağmen sevilmek. Büyük korku, kötülüğünün anlaşılmasından çok, bütün kötülüğü ortaya döküldüğünde artık sevilecek hiçbir yanı kalmadığına hükmedilmesi. Birinin seni en karanlık hâlinle tanıyıp yine de yanında kalması, bütün günahlarının bağışlanmasından daha ürkütücü. O andan sonra ne masumiyetine sığınabilirsin ne de yanlış anlaşıldığını iddia edebilirsin. Bütün maskelerin düşmüş, tüm bahanelerin tükenmişken birinin gözlerinde hâlâ kendine yer bulmak… Asıl savunmasız bırakan şey ise, artık saklayacak hiçbir şeyin kalmadığı hâlde hâlâ terk edilmemek...
Eğer siyah renk gerçekten hüznü ve kötümserliği simgeleyen bir sembol olsaydı, geceleri gözlerimi gökyüzüne kaldırmazdım.
Leylâ retweeted
Sonu beklemekten haz alanlar, bazen sonucun kendisinden değil, hâlâ kontrolün kendilerinde olduğu yanılsamasından beslenirler.
Aptal, ahmak ya da hassasiyetsiz değilsin. Tam tersine, her şeyi fark ediyor, ama sonu beklemeyi seviyorsun.
27
450
Dört duvar, dört mevsim, dört yön.. Hepsi geometrik maskelerle örülmüş zincirler. Bir yandan bana özgür olmadığımı hatırlatıyor, öte yandan bu tekdüzeliğin bir yaşam düzeni olduğunu sanıyorum.
Bu gece özellikle.. Sanırım gezegenin pek çok sakini benimle aynı fikirde: Dört rakamı merhamet göstermiyor.
27
458
Sana bir uçuruma hayranlıkla bakmasını öğreteceğim. Derinliğini ölçmeye kalkışmadan, dibinde neyin beklediğini sorgulamadan, kendi felaketine duyduğun o anlaşılmaz yakınlığı inkâr etmeden.








