ไอ้หนวดที่หัวเคยฟู

“เราทำงานแม่บ้านมาทั้งชีวิต วันนึงบริษัทที่จ้างเขาบอกว่า ต่อไปป้าไม่ต้องมาทำงานแล้วนะ ร่างกายแบบนี้ทำงานให้ใครเขาไม่ได้เต็มที่หรอก เดี๋ยวก็ป่วยกระปอดกระแปด ไว้ป้าค่อยรอมาทำเวลาแม่บ้านประจำเขาขาดก็แล้วกันนะ ” . ”ช่วงตกงาน ความรู้สึกอยากฆ่าตัวตายเลย เราอยู่ตัวคนเดียว ผัวก็ตาย เราก็ไม่เหลือใคร อาศัยเงินผู้สูงอายุไว้จ่ายค่าห้อง เงินก็ไม่มีสักบาท ดีที่เจ้าของบ้านเข้าใจเขาก็เลยให้ผ่อนจ่ายได้ เคยอดข้าวมา 3 วัน กินแต่น้ำกับมะม่วงที่ขอวัดมา บางวันก็มีเพื่อนบ้านไปขอข้าววัดมาให้กิน กินข้าวคลุกน้ำปลาบ้าง กินมาม่าบ้าง “ . ”ไม่ใช่เราไม่ดิ้นรนนะ เคยไปสมัครงานหลายที่ เขาก็บอกว่าจะไหวเหรอยาย เดี๋ยวนี้เขาไม่รับคนอายุเกิน 60 แล้ว ชีวิตเรามืดมนมาก ทำได้แค่เดินเก็บขวดขาย ขายได้อาทิตย์ละ 5 บาท 10 บาท อย่างน้อยก็พอได้ซื้ออะไรกิน “ . “ พอมาสมัครงานเป็นแม่บ้านกับจ้างวานข้า มันหายใจโล่งขึ้น ก่อนหน้านี้เหมือนเราจมน้ำแล้วมีคนช่วยพยุงขึ้น เราได้กลับมาทำงาน มีเงิน มีหนทางไปต่อกับชีวิตแล้ว ได้นอนในห้องเช่าแบบเป็นสุขขึ้น มีเงินไปซื้อข้าวปลาดีดีกิน ได้กินผลไม้ดีดีในรอบหลายเดือน “ . ” ก่อนหน้านี้ไม่เคยสนใจสุขภาพตัวเองเลย แต่ทำงานสักพักจ้างวานข้าก็มีโครงการให้เราได้ตรวจสุขภาพ ก่อนหน้านี้นอนไม่ค่อยหลับ เป็นกรดไหลย้อน กินแต่ยาแก้ปวด สุดท้ายตรวจพบว่าเป็นไตวายระยะสุดท้าย แต่ป้าก็ยังมีกำลังใจสู้เพราะเจ้าหน้าที่มูลนิธิฯทุกคน อย่างน้อยเรายังมีงานทำ งานนี่มันเป็นคำที่มหัศจรรย์มากนะ มันเป็นแรงขับเคลื่อนที่ทำให้เราอยากอยู่ต่อ“ . ” ตอนรู้ว่าเป็นไตวายระยะสุดท้าย หมอถามว่าที่ผ่านมาป้าใช้ชีวิตยังไงมาเนี่ย ป้าร้องไห้เลย เราเองก็อยากดูแลตัวเองให้ดี อยากกินอะไรดีดี แต่เงินมันไม่มี แต่ป้าก็บอกคุณหมอไปว่า ตอนนี้ยังไงป้าก็อยากรักษา ระยะสุดท้ายก็ระยะสุดท้าย เพราะป้ารู้ว่ายังไงมูลนิธิกระจกเงาเขาคงไม่ไล่ป้าออกเหมือนที่อื่นแน่นอน ” —————————— สนับสนุนจ้างวานข้าได้ที่ โครงการผู้ป่วยข้างถนน โดยมูลนิธิกระจกเงา เลขที่ 202-2-58289-4 ธ.ไทยพาณิชย์