Maaşı yattı. Kirasını ödedi. Faturalarını kapattı. Kredi kartının asgarisini yatırdı. Hesabında kalan paraya baktı. Normalde biriktirmesi gerekiyordu. Ev almak için… Araba almak için… Belki geleceğini güvenceye almak için… Sonra düşündü: “Zaten bu parayı biriktirsem ne olacak?” Ev fiyatları sürekli uzaklaşıyor. Araba almak giderek zorlaşıyor. Hayat pahalılaşıyor. Geleceğin ne getireceği de belli değil. Telefonunu açtı. Uzun zamandır istediği ayakkabıyı aldı. Akşam güzel bir restorana gitti. Sonra birkaç günlük tatil rezervasyonu yaptı. Çünkü zihnindeki denklem değişmişti: “Geleceğimi satın alamıyorsam, bari bugünümü satın alayım.” İşte bunun bir adı var: Doom spending. Türkçeye kabaca “umutsuzluk harcaması” veya “gelecek kaygısıyla harcama” diye çevrilebilir. Mantığı oldukça ilginç: Normal şartlarda ekonomik belirsizlik arttığında insanların harcamalarını azaltıp tasarrufa yönelmesi beklenir. Doom spending’de ise bazı insanlar bunun tam tersini yapıyor. Gelecekte ev, araba veya finansal güvence gibi büyük hedeflere ulaşmanın giderek zorlaştığını düşündükçe küçük ve ulaşılabilir mutluluklara para harcıyorlar. “20 yıl sonra ne olacağını bilmiyorum.” yerine: “Bugün param var ve bunu bugün yaşayabilirim.” duygusu ağır basıyor. Yeni telefonlar, kıyafetler, restoranlar, konserler, tatiller… Bunların hepsi sadece tüketim olmayabiliyor. Bazen insanın kontrol edemediğini düşündüğü geleceğe verdiği psikolojik bir cevap hâline geliyor. Ama işin paradoksu tam da burada: Gelecek konusunda kaygılandığı için daha fazla harcıyor; daha fazla harcadıkça gelecekteki maddi güvenliği daha da azalıyor. Ve döngü yeniden başlıyor. Belki de bu yüzden doom spending sadece bir alışveriş trendi değil. Bir neslin şu cümlesinin ekonomik karşılığı: “Yarını kuramıyorsam, bari bugünü yaşayayım.”