سال ۱۳۷۸، تغییرات اقلیمی تو جنوب ایران باعث از بین رفتن کشاورزی شده، خشکسالی بی‌داد می‌کنه و هلیل‌رود هم کم‌رمق شده. بارون اومد؛ سیلاب راه افتاد و بطور اتفاقی در حاشیه رود، یک قبر باستانی پیدا شد که توش پر بود از اشیا با حکاکی‌های بسیار ممتاز از حیوانات، پیکره‌های اساطیری و… خبر می‌پیچه. چند تا طایفه محدوده رو دست به دست می‌گیرن، زمین بین خانواده‌ها تقسیم میشه و همه دست در دست هم به جد شروع می‌کنن به کندن. با بیل و کلنگ شخم می‌زنن! چند هفته بعد وزارت فرهنگ سه نفر رو می‌فرسته برن ببینن اوضاع از چه قراره. ادامه داستان رو از زبون یکی از این سه نفر بخونید: «صبح با پاترول راه افتادیم. یه هندونه و یه قالب پنیر هم واسه چاشت تو ماشین گذاشتیم. طبق معمول قراره با چند تا چاله کاوش غیرمجاز مواجه بشیم، عکس و گزارش رو بگیریم و برگردیم. وقتی به محوطه رسیدیم چیزی دیدم که تو عمرم هیچ‌وقت ندیده بودم. از رو بلندی یه دشت پر از آدم می‌دیدی که تو روز روشن شونه به شونه هم در حال شخم زدن بودند. من تو بُهت بودم که هم‌کارم با کلت دوتا تیر هوایی زد. هنوز صدای تیر دوم تو هوا بود که پاترول رو بستن به گلوله. ما رو گرفتن و تو سری‌زنان، لخت مادرزاد بستنمون به درخت. هندونه و پنیرمون رو خوردن. پوست هندونه‌ها رو هم پرت کردن تو صورت ما. من چون هم‌زبون‌شون بودم شنیدم که دارن سر سرنوشت‌ما حرف می‌زنن. خلاصه گفتن که باید بکشیم‌شون. من که دیگه زدم زیر گریه و التماس که دوتا بچه دارم و غلط کردم و… خلاصه دل‌شون به رحم اومد. بازمون کردن و گفتن پیاده برید. نزدیک ۱۵ کیلومتر لخت پیاده اومدیم تا خودمون رو رسوندیم جاده و یک ماشین کمک‌مون کرد…» خلاصه که مردم روش بسیار سازمان‌دهی‌شده‌ای برای غارت‌ها تنظیم کرده بودن. به هر خانواده یک قطعه ۶ متری مربع برای حفاری اختصاص داده بودن. گروه باستان‌شناس فرستادن ولی اون بیچاره‌ها از ترس حتا نتونستن از محل اقامت‌شون بیان بیرون. بعد از حدود دو ماه یگان ضربت و ویژه به هر زوری محوطه رو پس گرفت. بعدها معلوم شد طی این مدت برادر نماینده وقت جیرفت در حال خرید اشیا با قیمت بسیار نازل و انتقال اون‌ها به دبی و فروش با قیمت بسیار بالا بوده. اونجایی هم که مردم می‌کندن، از بد حادثه، یکی از بزرگ‌ترین گورستان‌های جهان با تعداد احتمالی بیش از ۴۰ هزار گور بوده! مردم یکی از مهم‌ترین گورستان‌های دنیا رو در ازای فروش اشیا به یکی دو میلیون نابود کردند و متاسفانه کلی از بخش‌های دیگه محوطه که استقراری و فاقد داده‌های جذاب برای قاچاقچی‌ها بود هم از بین رفت. جیرفت بسیار بسیار پتانسیل داده‌های عالی باستان‌شناسی برای تفسیر زندگی و ارتباطات در میانه‌های هزاره سوم و هزاره دوم پیش از میلاد داشت. تاسف دیگه این که حفاری‌های قانونی دو سال بعد، به سرپرستی مجید یوسف‌زاده شروع شد! دو سال! خیلی زیاده و یک فرصت خوب برای قاچاقچیان رانت‌دار دیوث. این یادداشت رو پیش‌تر @JahanBakhsh133 منتشر کرده بود.