Lukasz Turkowski

Codziennie czuję się, jakbym przeżywał stare, dobre czasy, które dopiero nadejdą Coraz częściej patrzę na teraźniejszość jak na wspomnienie. Nie dlatego, że jest dobra, lecz dlatego, że przeczuwam, iż kiedyś będzie wydawała się dobra w porównaniu z tym, co przyjdzie po niej. To osobliwe uczucie: tęsknić za czymś, czego jeszcze się nie straciło. Iść wieczorem przez miasto i już pamiętać ten spacer. Patrzeć na zapalone okna, pełne sklepy i ludzi wracających do domów jak na materiał archiwalny. Jakby przyszłość stała za moimi plecami i mówiła: przyjrzyj się uważnie, niedługo będziesz opowiadał, że tak kiedyś było. Pamiętam świat sprzed pandemii i wojny na Ukrainie. Nie był idealny, ale miał coś, czego wówczas nie zauważaliśmy: założenie ciągłości. Pieniądze zachowywały wartość, miasta żyły, gospodarka rosła, a jutro miało być odmianą dzisiaj - tylko bogatszą, nowocześniejszą i swobodniejszą. Przyszłość była obietnicą. Dziś coraz częściej przypomina ostrzeżenie. Rozchwiały się nie tylko ceny, granice i geopolityczne sojusze. Rozchwiało się znaczenie słów i wartości. Demokracja zachowała procedury, instytucje gmachy i logotypy, media swoje nazwy, lecz ubyło przekonania, że za tymi formami stoi jeszcze dawna treść. Zaufanie zostało zastąpione zarządzaniem percepcją, a prawda rywalizacją skuteczniejszych narracji. Stary świat kapitału, przemysłu i ropy zderza się z nowym światem danych, modeli i platform. Technologiczni lordowie widzą słabość dotychczasowego porządku być może wyraźniej niż politycy. Niektórzy zdają się zakładać, że globalizowany, demoliberalny system i tak nie przetrwa, więc lepiej przyspieszyć jego rozpad i zdobyć choć częściową kontrolę nad tym, co powstanie później. Koszty poniosą inni. Oni gromadzą moce obliczeniowe, dane, energię i wpływ na sam sposób opisywania rzeczywistości. AI może być narzędziem poznania, ale także doskonałym urządzeniem do jej falsyfikowania. Nie przez jedno wielkie kłamstwo, lecz przez kakofonię hiperrzeczywistości: nieskończoną liczbę obrazów, tekstów, awatarów i wydarzeń, które wyglądają prawdopodobnie, lecz nie mają już stabilnego związku ze światem. Człowiek nie zostaje odcięty od informacji. Zostaje nią zasypany, aż traci zdolność odróżniania wiedzy od symulacji. Internet, który pamiętam, był chaotyczny, lecz otwarty. Wiedza krążyła po forach, blogach i archiwach tworzonych przez ludzi. Dziś stare fora znikają, wyszukiwarki prowadzą do treści pisanych dla algorytmów, a wspólną pamięć zastępują prywatne systemy. Anthropic kupowało miliony papierowych książek, odcinało ich grzbiety, skanowało strony, a następnie usuwało fizyczne egzemplarze. To doskonały symbol epoki: niszczymy książkę, aby maszyna mogła ją przeczytać, a potem płacimy maszynie za odpowiedź na pytanie, co w niej było. Nad cyfrowym chaosem unosi się już zupełnie materialny cień wojny. Państwa zbroją się na skalę, która jeszcze niedawno wydawałaby się niemożliwa. Broń może odstraszać, ale jej nagromadzenie zmienia polityczną wyobraźnię. Scenariusze wcześniej niewyobrażalne stają się przedmiotem planowania. W Polsce modernizacja często przypomina katalog zakupów bez mobilizacji państwa. Nowe systemy przykrywają stare słabości, a gotowość mierzy się podpisanymi umowami, nie zdolnością społeczeństwa i instytucji do działania w godzinie próby. Jakbyśmy kupowali rekwizyty bezpieczeństwa, nie zmieniając sposobu funkcjonowania państwa, które ma się nimi posłużyć. Być może dlatego codzienność zaczyna wyglądać jak ostatni spokojny kadr. Polska wciąż bywa bezpieczniejsza, bardziej spójna i mniej dotknięta kryzysami, które osłabiły wiele państw Zachodu. Tam niekontrolowana migracja, nieudana asymilacja i wieloletnia niezdolność do przyznania się do błędów stworzyły miasta podzielone na równoległe światy oraz społeczeństwa, które coraz mniej sobie ufają. Na tym tle Polska zaczęła budzić podziw. Zagraniczni goście pokazują nasze czyste ulice, nocne życie, sprawny transport i poczucie bezpieczeństwa, którego brakuje im we własnych krajach. My przyjmujemy te pochwały z dumą, nie dostrzegając ich drugiej strony. Im częściej przedstawiamy Polskę jako dostatnią i bezpieczną enklawę, tym skuteczniej reklamujemy ją jako miejsce, do którego warto się przenieść. W tym sensie pochwała może stać się zaproszeniem, a duma - początkiem samospełniającej się przepowiedni. Zostajemy zauważeni dzięki temu, czego jeszcze nie utraciliśmy, po czym sami zwiększamy presję, która może nam to odebrać. Nie wiem więc, czy Polska jest wyjątkiem, czy tylko miejscem, do którego ta sama przyszłość przychodzi z opóźnieniem, zwabiona opowieścią o kraju, w którym wciąż można przed nią uciec. Coraz częściej czuję się, jakbym przeżywał stare, dobre czasy, które dopiero nadejdą. Najbardziej niepokoi mnie myśl, że nadejdą już tylko jako wspomnienie. Później dyskomfort będzie tylko rósł.

Wykarmienie tego algorytmu na tiktoku zajęło mi jakieś 4 minuty. Połowa to założenie konta. Konto zrobione na 14 latka, polubione 2 wpisy z jakimś podpisem o byciu nieszczęśliwym i niezrozumianym. Cały feed zawalony editami z mordercami i larpowaniem innych cweli.

Algorytmy - lustro czy maszyna do kształtowania człowieka? Ludzie zadają sobie pytanie, czy algorytmy mediów społecznościowych tylko odbija nasze zainteresowania, czy raczej aktywnie kształtują to, kim się stajemy. W sieci krąży mem, w którym algorytm tłumaczy się użytkownikowi, że jest jedynie lustrem pokazującym to, co ten lubi. Taka narracja sugeruje neutralność systemu: użytkownik chce - system grzecznie dostarcza. Dla mnie to już brzmi oczywiście wysoce naiwnie. Algorytmy nie są biernym zwierciadłem. To mechanizmy zaprojektowane po to, by jak najdłużej przykuwać naszą uwagę. Uczą się naszych reakcji, ale nie po to, by nas rozwijać, tylko po to, byśmy scrollowali dalej i dalej. Najlepiej działa oburzenie, zachwyt, lęk i gniew, więc to emocje, konflikty i skrajności dostają priorytet. Z czasem zaczynamy żyć w świecie podsuwanych nam treści, które tylko wzmacniają nasze nawyki, deformują obraz rzeczywistości i podsuwają nowe elementy tożsamości, które bierzemy za własne. W tym sensie algorytm nie jest lustrem, lecz władcą naszej uwagi. Jeżeli ktoś zaczyna interesować się teorią spiskową czy skrajną ideologią, system natychmiast to wychwytuje i zasypuje go kolejnymi, często coraz radykalniejszymi materiałami. Nie po to, by go przekonać, ale po to, by go zatrzymać na dłużej lub zachęcić do interakcji. Powstaje soczewka, która wyostrza jedne elementy osobowości i zupełnie wygasza inne. Człowiek ma wrażenie, że sam wybiera, a tak naprawdę coraz częściej jest „prowadzony” przez mechanizm, którego nie widzi i nie rozumie. Od prywatnej bańki do pękniętego społeczeństwa Ten proces nie kończy się na pojedynczym użytkowniku. W skali milionów osób prowadzi do rozpadania się wspólnej przestrzeni informacyjnej. Algorytmy budują wokół nas bańki, w których widzimy głównie treści zgodne z naszymi poglądami i upodobaniami. W praktyce każdy z nas może dziś żyć w innej wersji rzeczywistości. To co wspólne szybko koroduje i rozpada się. Jeszcze niedawno większość obywateli czerpała wyselekcjonowane przez człowieka informacje z kilku głównych mediów, co tworzyło pewien wspólny punkt odniesienia. Dziś mamy wrażenie, że zamiast kilku redakcji istnieją miliony prywatnych „dzienników” - tyle, ilu jest użytkowników mediów społecznościowych. Każdy ma swój informacyjny mikroświat, częściowo pokrywający się z innymi, ale jednak autonomiczny. Na poziomie jednostki to bywa wygodne: dostajemy to, co lubimy, i to, co nas nie drażni. Algorytm działa jak uprzejmy dostawca przyjemności - podsuwa treści, które nas utwierdzają w światopoglądzie, a podważające go informacje odsuwa na margines. Skutkiem jest stopniowe odcinanie się od innych perspektyw i innych grup społecznych. Debata publiczna rozprasza się na dziesiątki równoległych dyskursów, z których każdy ma swoje fakty, swoje symbole i swoje emocje. W takiej rzeczywistości coraz trudniej o poważną rozmowę. Długi, rzetelny tekst przegrywa z clickbaitowym nagłówkiem, a spokojna argumentacja - z agresywnym komentarzem. Dyskusja spłyca się do wymiany haseł, obelg i memów. Zaczyna wygrywać nie ten, kto lepiej argumentuje, ale ten, kto mocniej obrazi przeciwnika i zdobędzie więcej reakcji. To prosta droga do polaryzacji, brutalizacji języka polityki i zaniku wspólnego pola porozumienia. Wymarzony instrument dla tyranii. Kto naprawdę rządzi informacją - obywatele czy algorytm? Dla demokracji to nie jest drobny problem techniczny, lecz kwestia ustrojowa. Żeby demokracja działała, obywatele muszą dzielić chociaż minimalną wspólną rzeczywistość: orientować się w podobnych faktach i wartościach, rozumieć podstawowe spory, mieć dostęp do różnych argumentów i perspektyw. Tymczasem w erze algorytmów to nie obywatel świadomie wybiera, co czyta. To algorytm decyduje, co zobaczy obywatel, zanim ten w ogóle zdąży podjąć decyzję. Platformy stały się nowymi liderami opinii. Selekcjonują dla nas tematy, ustalają hierarchię ważności, przesuwają jedne treści na wierzch, inne chowają w cień. W praktyce prywatne firmy technologiczne, kierujące się logiką zysku i maksymalizacji zaangażowania, uzyskały wpływ na kształt debaty publicznej większy niż większość tradycyjnych instytucji demokratycznych. Zależność państwa i społeczeństwa od nieprzejrzystych algorytmów rodzi pytanie o suwerenność informacyjną. Jeżeli to obce, komercyjne systemy decydują, co dominuje w naszej info sferze, to kto w rzeczywistości formatuje zbiorową świadomość? W skrajnym ujęciu można mówić o miękkiej formie algorytmicznego autorytaryzmu: nikt niczego wprost nie zakazuje, ale selekcja, polaryzacja i amplifikacja treści powoli niszczą przestrzeń racjonalnej debaty. Na tym tle szczególnie groźna jest podatność systemu na zewnętrzną manipulację. Bańki informacyjne można stosunkowo łatwo „zainfekować” propagandą, plotkami, teoriami spiskowymi czy skoordynowanymi kampaniami dezinformacji. Widzieliśmy już przykłady wykorzystywania danych i algorytmów do wpływania na wybory czy referenda. Tak przestrzeń nie tylko tworzy okazję do wypaczania jej, ale wprost zachęca do jej potajemnego przejęcia. Informacja staje się polem bitwy, a obywatel - celem precyzyjnego ostrzału. Jeżeli nie kontrolujemy tego, co widzimy i słyszymy, to w pewnym momencie przestajemy kontrolować również to, kim jesteśmy jako wspólnota. Co można zrobić? Krótko o kierunkach działania Nie mam złudzeń, że da się ten problem rozwiązać jednym prostym ruchem. Widzę jednak kilka podstawowych kierunków, o które warto się oprzeć - i traktuję je raczej jako ramę do działania niż gotową receptę. Po pierwsze, edukacja i świadomość. Potrzebujemy obywateli, którzy rozumieją, że treści w ich telefonach są filtrowane i układane według określonej logiki. Już w szkołach i w edukacji dorosłych powinniśmy uczyć krytycznego podejścia do konsumpcji treści, rozpoznawania bańki informacyjnej i ograniczania cyfrowych nałogów. Chodzi o budowanie kultury świadomej uwagi - w której miejsce na dłuższy tekst, refleksję i własne myślenie nie jest luksusem, tylko normą. A dyskusja jest formą rozwiązywania sporu. Po drugie, regulacje i przejrzystość. Instytucje publiczne muszą wymusić na największych platformach większą odpowiedzialność. Nie chodzi o cenzurę, ale o jasne zasady działania: audyty wpływu algorytmów na społeczeństwo, ograniczenia w mikro targetowaniu treści politycznych, możliwość wyboru nieprofilowanego, chronologicznego feedu, skuteczniejsze reagowanie na zorganizowaną dezinformację. Innymi słowy - wprowadzenie choćby minimalnych „przepisów ruchu drogowego” w świecie, który długo funkcjonował jak cyfrowy Dziki Zachód i coraz szybciej stacza się ku dystopii. Po trzecie, własne kompetencje i technologie. Jeżeli całą naszą infrastrukturę informacyjną oprzemy na rozwiązaniach kilku wielkich, zagranicznych firm, będziemy skazani na ich interesy. Potrzebujemy rozwoju rodzimych narzędzi cyfrowych, przejrzystych algorytmów i choćby częściowej niezależności infrastrukturalnej - tak jak w przypadku energetyki czy obronności. Nie chodzi o budowanie od zera kopii globalnych platform, ale o dywersyfikację i odzyskanie choć odrobiny kontroli nad podstawowymi zasobami cyfrowymi. Państwo, narody muszą mieć zagwarantowane suwerenne narzędzia komunikacji i transferu informacji. Na koniec: walka o umysł i przyszłość Wszystko to sprowadza się do bardzo prostej, ale niewygodnej prawdy: stawką jest dziś nasz umysł. Razem z nim nasza samodzielność jako jednostki. Algorytmy mediów społecznościowych nie są niewinnym dodatkiem do życia, ale jednym z najważniejszych czynników kształtujących wyobraźnię obywateli, emocje społeczne i definicję normalności. Technologia dyktuje kulturę. Jeżeli pozostawimy tę sferę samoregulacji kilku korporacji, które rozliczane są głównie z wyników finansowych, nie z jakości debaty publicznej, to nie powinniśmy się potem dziwić skutkom. Siła inercji zjawiska wepchnie nas w ręce autokratów, którzy wezmą te narzędzia już nie tylko kierując się żądzą zysku tylko pełni władzy. Nie proponuję odwrotu od technologii ani nostalgicznego powrotu do świata sprzed internetu lub romantycznej wizji internetu, gdzie każdy był dla siebie miły i pomocny. Platformy społecznościowe dały nam nowe możliwości komunikacji, organizowania się i zabierania głosu. Ale jak każda potężna technologia wymagają ram, zasad i świadomych użytkowników. Dlatego uważam, że musimy sobie zadać bardzo konkretne pytanie: czy chcemy, by algorytmy były naszym narzędziem, czy narzędziem naszych panów, a może nawet z rozwojem sztucznej inteligencji panem. Jeśli nie zbudujemy odporności - w edukacji, w prawie i w sferze technologii - ktoś inny zaprojektuje za nas społeczeństwo jutra. To jest moment, w którym polscy obywatele, decydenci i liderzy opinii powinni potraktować ten temat śmiertelnie poważnie. Chodzi nie tylko o komfort korzystania z aplikacji, ale o kształt naszej wspólnej przestrzeni informacyjnej, a w konsekwencji - o jakość demokracji i realną wolność. Jeśli nie odzyskamy kontroli nad algorytmami, ryzykujemy, że kolejne pokolenia nawet nie zauważą, że ktoś inny - gdzieś daleko - układa im świat w telefonie i posteruje losami kraju nie ruszając się zza biurka.

Dziękuje za udostępnienia. W maju tworząc podsumowanie tych raportów nie przyszło mi do głowy, że tak szybko stanie się to tematem na skalę ogólnokrajową. Polecam lekturę pełnego artykułu, tak jest długi, tak też są tam artefakty z LLM, bo między pracą zawodową a pisaniem nie miałem czasu zrobić wszystkiego "z palca". Jeśli komuś to nie pasuje polecam źródłowe raporty służb: powstały w ślad za śledztwami z różnych zdarzeń o charakterze terroru w USA, UK, Australii itp., tym samym wiedza istnieje i z tego co wiem ABW jest świadoma tego co opisują służby innych państwa. Jeśli ktoś sobie życzy źródła to podeślę.

The Weaponisation of Everything: kryzys psychiczny – nowe wyzwanie dla polityki publicznej Zachodnie społeczeństwa w stanie napięcia Zachodnie demokracje mierzą się dziś z cichym kryzysem zdrowia psychicznego, który przenika wszystkie warstwy życia publicznego. Szereg nakładających się czynników – ekonomicznych, środowiskowych, kulturowych, technologicznych – powoduje pogorszenie kondycji psychicznej obywateli. Pandemia, wojna w Ukrainie, zmiany klimatu, galopujące koszty życia, presja mediów społecznościowych – wszystko to generuje zbiorowy niepokój i poczucie niepewności jutra. Szczególnie mocno odczuwa to młode pokolenie, które doświadcza narastającego „eko-lęku” związanego z kryzysem klimatycznym oraz frustracji wynikającej z niestabilności ekonomicznej i mieszkaniowej. Rosnące ceny energii i inflacja sprawiły, że 93% Europejczyków wskazuje dziś koszt utrzymania jako największe zmartwienie, co przekłada się na spadek dobrostanu fizycznego i psychicznego – nowy palący problem zdrowia publicznego. Jednocześnie zmiany kulturowe i technologiczne osłabiają tradycyjne więzi społeczne. Coraz częściej relacje międzyludzkie zastępują cyfrowe algorytmy i ekrany – społeczeństwo mediów społecznościowych tworzy bańki informacyjne, sprzyja dezinformacji i polaryzuje debatę. Neurobiolog prof. Manfred Spitzer zauważa, że postęp tak zwanej singularyzacji (wzrost liczby jednoosobowych gospodarstw domowych), medializacji (więcej czasu spędzanego z mediami niż z ludźmi) oraz urbanizacji sprzyja poczuciu izolacji: „W mieście spotykam więcej ludzi niż na wsi, ale nie ma takich interakcji, jak tam, gdzie wszystkich znam”. Innymi słowy, kultura indywidualizmu i życia online osłabia więzi sąsiedzkie, rodzinne i wspólnotowe. Rezultat to społeczność coraz bardziej podzielona i osamotniona – prawdziwa epidemia samotności. Już przed pandemią COVID-19 samotność uznano na Zachodzie za poważny problem społeczny; dziś wiemy, że wiąże się ona z większym ryzykiem depresji, lęków, demencji, a nawet chorób serca. W Niemczech w szczycie lockdownów niemal 28% ankietowanych odczuwało dotkliwą samotność, wobec ok. 8% przed pandemią. W Polsce problem dotyczy wszystkich pokoleń, seniorzy tak jak młodzież zmagają się z kryzysem psychicznym i ponad 600 osób starszych rocznie odbiera sobie życie. To zatrważające statystyki, za którymi kryją się ludzkie dramaty, ale i realne koszty dla państwa. Już przed pandemią zaburzenia psychiczne dotykały 1 na 6 mieszkańców UE, a ich koszt ekonomiczny oszacowano na ponad 4% PKB (ponad 600 mld euro rocznie). Chorzy psychicznie częściej wypadają z rynku pracy, wymagają opieki i leczenia – obciążając system opieki zdrowotnej i hamując rozwój społeczno-gospodarczy. Polaryzacja i utrata więzi społecznych Wspomniane trendy przekładają się na pogłębiającą się polaryzację społeczną i narastający konflikt ideologiczny w codziennym życiu. Polityczne podziały przestały ograniczać się do parlamentu – przeniknęły do rodzin, miejsc pracy, szkół. Każda kwestia, od pandemii po prawa mniejszości, staje się zarzewiem sporu, często zażartego. Rok 2024 przyniósł wzrost skrajnych postaw ideologicznych na Zachodzie. Toczące się wojny (najwięcej konfliktów zbrojnych globalnie od II wojny światowej) to ekstremalna manifestacja tej polaryzacji, lecz również w czasach pokoju społeczeństwa przypominają kocioł pod ciśnieniem. Strach przed gospodarczą niepewnością, lęk przed obcymi (np. migrantami), szybkie zmiany obyczajowe (np. rozszerzanie praw dla różnych grup) i erozja zaufania do instytucji podsycają wzajemne uprzedzenia. W atmosferze ciągłego stresu zbiorowego łatwiej przychodzi odczłowieczanie oponentów, etykietowanie ich i traktowanie jak wrogów. To zaś podkopuje fundamentalne potrzeby psychiczne – poczucie wspólnoty, przynależności, bezpieczeństwa. Efektem jest rekordowy poziom izolacji i osamotnienia jednostek. Ludzie wycofują się w swoje bańki (nierzadko zasilane przez algorytmy, które wzmacniają myślenie czarno-białe i podział na „nas” i „onych”). Pogrążeni w lęku obywatele coraz mniej ufają sobie nawzajem i państwu, co napędza błędne koło frustracji. Psycholodzy przestrzegają, że trwa zbiorowy kryzys zdrowia psychicznego, odzwierciedlający głębszą erozję życia społecznego. Zapomnieliśmy, jak ważne jest spokojnie się różnić, okazywać sobie nawzajem empatię i cenić różnorodność jako siłę – zamiast zamykać się w oblężonych obozach lęku. Innymi słowy, choroba psychiczna społeczeństwa stała się lustrem pokazującym pęknięcia w naszej wspólnocie. Od kryzysu psychicznego do aktów przemocy Tak zarysowany kryzys ma nie tylko wymiar indywidualny, ale i bezpieczeństwa publicznego. Gdy rośnie odsetek osób w głębokim kryzysie psychicznym, wzrasta nie tylko liczba samobójstw czy osób niezdolnych do pracy – rośnie też ryzyko nieprzewidywalnych aktów agresji ze strony jednostek będących „tykającymi bombami”. W środowisku przesyconym lękiem i gniewem niektóre osoby chwiejne emocjonalnie szukają ujścia – nierzadko zwracając się ku radykalnym ideologiom i przemocy. Według badania RAND, ponad połowa byłych ekstremistów politycznych przyznała, że to poczucie marginalizacji i osamotnienia pchnęło ich na drogę radykalizacji, a u większości istotną rolę odegrały problemy ze zdrowiem psychicznym. Co więcej, prawie 80% z nich zostało zrekrutowanych w sieci do ekstremistycznych grup – tam, gdzie znaleźli namiastkę wspólnoty i sensu. W skrajnych przypadkach spiralę tę widać w tragicznych wydarzeniach ostatnich lat: wielu masowych strzelców czy innych sprawców przemocy dzieliło się wcześniej w internecie swym gniewem i samotnością, zanim społeczności online utwierdziły ich w skrajnych poglądach. Gdy brak realnych więzi, internetowe echo-chambers potrafią niebezpiecznie podsycić resentymenty – a krok od resentymentu do radykalizacji bywa krótki. Niestety, coraz częściej dochodzi do incydentów, w których kryzys psychiczny splata się z motywacją ideologiczną, prowadząc do tragedii. Polska doświadczyła tego na własnym podwórku: w maju br. na kampusie Uniwersytetu Warszawskiego młody 22-letni student prawa uzbrojony w siekierę zaatakował pracowników uczelni – zginęła 53-letnia kobieta, a ciężko ranny został strażnik, który próbował obezwładnić napastnika. Społeczność akademicka była w szoku; pojawiły się pytania, co doprowadziło sprawcę do tak bestialskiego czynu (media donosiły nieoficjalnie o możliwych problemach psychicznych lub zażywaniu substancji psychoaktywnych przez zatrzymanego). Również na świecie mnożą się przykłady nagłych aktów przemocy, których podłoże wiąże się z polityczną wrogością i osobistym kryzysem. W Stanach Zjednoczonych właśnie doszło do ataku na znanego działacza konserwatywnego Charlie’ego Kirka – podczas spotkania na uniwersytecie został on postrzelony przez zamachowca, gdy odpowiadał na pytania studentów. Kirk, czołowy komentator prawicy i sojusznik Donalda Trumpa, trafił w stanie krytycznym do szpitala, gdzie zmarł mimo wysiłków lekarzy. Strzał padł z bliskiej odległości, siejąc panikę na kampusie. To dramatyczne wydarzenie jest częścią niepokojącego wzrostu przemocy politycznej w USA – dotykającej zarówno polityków i działaczy, jak i zwykłych obywateli, niezależnie od barw partyjnych. W ostatnich miesiącach doszło tam m.in. do zabójstwa stanowej parlamentarzystki z Minnesoty i jej męża w ich domu, podpalenia parady w Kolorado czy ataku na dom gubernatora Pensylwanii – incydentów motywowanych nienawiścią polityczną lub ideologiczną. Nawet były prezydent Trump padł ofiarą zamachu – został postrzelony podczas wiecu wyborczego w 2024 r. Dlaczego dochodzi do takich czynów? Komentatorzy zwracają uwagę, że radykalizacja języka debaty publicznej w internecie przekłada się bezpośrednio na realne zagrożenia. „Ktokolwiek dziwi się, że doszło do ataku na Charlie’ego Kirka, nie zwracał uwagi. Wystarczy zajrzeć na Reddit czy Twitter – pełno tam jawnych wezwań do przemocy z powodów politycznych. Jeśli nie nazwiemy w porę tego zjawiska i nie zareagujemy, takie rzeczy będą dziać się nadal” – ostrzegał w mediach społecznościowych znany amerykański streamer Zack (ps. Asmongold), komentując zamach na Kirka. Ta opinia oddaje odczucia wielu – internet pełen jest skrajnych, “odczłowieczających” przekazów, które mogą trafić na podatny grunt osób chorych, sfrustrowanych czy pogrążonych w maniakalnych teoriach spiskowych. Gdy brak odporności psychicznej i wsparcia otoczenia, taka osoba może przejść od słów do czynów. Gdy wrogowie to wykorzystują – psychika jako pole walki Warto spojrzeć na ten kryzys również z perspektywy geopolitycznej. Osłabienie kondycji psychicznej społeczeństw zachodnich nie umyka uwadze wrogich aktorów międzynarodowych. Szczególnie Rosja od lat prowadzi operacje dezinformacyjne i działania z zakresu wojny hybrydowej, które celowo mają pogłębiać podziały społeczne na Zachodzie. Kreml wie, że społeczeństwo skłócone, zalęknione i nieufne to społeczeństwo słabe – bardziej podatne na wpływy zewnętrzne i mniej zdolne do kolektywnej odpowiedzi na zagrożenia. Jak ujął to jeden z analizujących te zjawiska ekspertów, Rosja realizuje strategię „wyposażania chaosu w broń”: poprzez cyberataki, sabotaż infrastruktury, tajne operacje i manipulację informacją stara się zdestabilizować Zachód od środka, poniżej progu otwartej wojny. W praktyce oznacza to zalew fałszywych lub skrajnie zmanipulowanych treści w przestrzeni online – od teorii spiskowych po fabrykowane newsy – które mają wzbudzać strach, wściekłość i wzajemną wrogość. To klasyczna taktyka określana przez analityków jako „firehose of falsehood” (strażacki wąż kłamstw): ogromna ilość niskiej jakości przekazów, która zalewa przestrzeń publiczną, zaciemnia prawdę i podsyca konflikty. Celem jest skłócić społeczeństwa zachodnie, skonfliktować obywateli między sobą – bo każde pęknięcie wewnętrzne jest dla Moskwy małym zwycięstwem. Polska – z racji położenia i sytuacji geopolitycznej – również znajduje się na celowniku takich operacji. Służby niejednokrotnie ostrzegały przed rosyjskimi próbami siania paniki (choćby poprzez fałszywe alarmy bombowe w szkołach czy fake newsy dotyczące uchodźców). Weaponizacja zdrowia psychicznego może mieć bardziej subtelne formy: od promowania narracji antyszczepionkowych po podsycanie nienawiści wobec grup społecznych, co nakręca stres i agresję wśród co bardziej podatnych jednostek. Długofalowo, państwo zmagające się z epidemią depresji, uzależnień, samobójstw i przemocy domowej staje się mniej wydolne i stabilne. Kreml zdaje sobie z tego sprawę – osłabiając tkankę społeczną przeciwnika, realizuje swoje cele bez jednego wystrzału. Jest to element szerszej wojny psychologicznej, jaką autorytarne reżimy toczą z demokracjami. Dlatego dbałość o zdrowie psychiczne społeczeństwa to dziś nie tylko kwestia zdrowotna, ale i strategiczna – filar odporności państwa. Jak odzyskać równowagę? Rekomendacje dla decydentów i społeczeństwa Skala zjawiska jest alarmująca, ale nie pozostajemy bezradni. Aby odwrócić niebezpieczny trend ”uzbrajania wszystkiego” (w tym przypadku – ludzkich słabości), potrzebne są zintegrowane działania polityczne i społeczne. Kluczowe kierunki to: Postawienie zdrowia psychicznego na pierwszym planie polityki – konieczne jest zwiększenie inwestycji w system opieki psychiatrycznej, terapię i profilaktykę. Eksperci UE podkreślają potrzebę pilnego wzmocnienia kadr psychiatrycznych, rozwijania poradni zdrowia psychicznego oraz walki ze stygmatyzacją chorób psychicznych. Zdrowie psychiczne powinno być traktowane na równi z fizycznym; niezbędne są kampanie edukacyjne uświadamiające, że szukanie pomocy to oznaka odwagi, nie słabości. Walka z samotnością i odbudowa więzi międzyludzkich – rządy i samorządy powinny wspierać inicjatywy społeczne integrujące ludzi: od centrów społeczności lokalnych, przez programy sąsiedzkie i wolontariat, po tworzenie przyjaznych przestrzeni publicznych sprzyjających interakcji. W Wielkiej Brytanii powołano już Ministerstwo ds. Samotności – to sygnał, że problem jest systemowy. W Polsce warto rozważyć podobne podejście przekrojowe, łączące politykę senioralną, edukację i kulturę w celu przywrócenia wspólnotowości. Jak trafnie wskazała psycholog Kike Esnaola, musimy na nowo nauczyć się „doceniać różnorodność, z szacunkiem się spierać i budować jedność ponad podziałami” – inaczej nie obniżymy temperatury wrzącego kotła społecznego. Łagodzenie polaryzacji politycznej – odpowiedzialność spoczywa tu zwłaszcza na klasie politycznej i mediach. Należy tonować agresywną retorykę i unikać języka wykluczenia. Politycy powinni dawać przykład poprzez dialog ponad podziałami w sprawach fundamentalnych dla państwa. W debacie publicznej trzeba przywrócić kulturę konstruktywnej dyskusji – tworzyć fora, gdzie obywatele o odmiennych poglądach mogą się spotkać i wysłuchać nawzajem. Tylko odbudowując minimum zaufania społecznego zahamujemy dalszą plemienną wojnę wszystkich ze wszystkimi. Bezpieczniejsza przestrzeń informacyjna – platformy internetowe oraz organy państwa muszą skuteczniej reagować na mowę nienawiści i groźby pojawiające się online. Konieczne jest egzekwowanie regulaminów serwisów i prawa karnego wobec jawnych wezwań do przemocy. Równie ważna jest walka z dezinformacją: szybsze prostowanie fake newsów, edukacja medialna ucząca krytycznego myślenia, oznaczanie źródeł wpływu zewnętrznego (np. botów rozsiewających propagandę). Społeczeństwo poinformowane i odporne na manipulacje to społeczeństwo mniej podatne na strach i panikę. Mobilizacja społeczna i empatia na co dzień – wreszcie, każdy z nas jako obywatel może pomóc odbudować społeczną solidarność. Czasem drobne gesty – rozmowa z samotnym sąsiadem, zainteresowanie się kolegą w kryzysie, zaangażowanie w lokalną inicjatywę – mogą uratować czyjeś zdrowie, a nawet życie. Opinia publiczna powinna otrzymać jasny przekaz: zdrowie psychiczne to nasza wspólna sprawa. Tylko poprzez współdziałanie obywateli, organizacji i władz możemy stopniowo odbudować kapitał zaufania i wzajemnego wsparcia, który stanowi najlepszą szczepionkę przeciw destabilizacji. Kryzys zdrowia psychicznego na Zachodzie to w gruncie rzeczy objaw głębszych zjawisk społecznych. Politycy w Polsce i Europie powinni traktować go nie jak prywatny problem jednostek, lecz jak priorytet państwowy – wyzwanie zarówno dla systemu ochrony zdrowia, jak i dla bezpieczeństwa narodowego. Wzmocnienie psychicznej odporności społeczeństwa będzie bowiem w nadchodzących latach kluczowe dla utrzymania spójności, dobrobytu i stabilności naszych demokracji. Jak pokazują ostatnie wydarzenia, zaniedbanie tej sfery może mieć tragiczne konsekwencje. Pora więc rozbroić ten cichy kryzys, zanim zostanie on wykorzystany przeciwko nam. Zdrowa psychika społeczeństwa to dziś równie ważna broń obronna, co silna armia czy sprawna gospodarka.

Ostrołęka, Leszczydół-Nowiny i urademnione plany w Sierpcu. Zginęła pracownica szkoły. To nie jest „tylko internet”. Kultura bywa sejsmografem gniewu, zanim zatrzęsie się ziemia. Pisałem o tym w grudniu 2025.

Ostrołęka, Leszczydół-Nowiny i urademnione plany w Sierpcu. Zginęła pracownica szkoły. To nie jest „tylko internet”. Kultura bywa sejsmografem gniewu, zanim zatrzęsie się ziemia. Pisałem o tym w grudniu 2025.

Ostrołęka, Leszczydół-Nowiny i urademnione plany w Sierpcu. Zginęła pracownica szkoły. To nie jest „tylko internet”. Kultura bywa sejsmografem gniewu, zanim zatrzęsie się ziemia. Pisałem o tym w grudniu 2025.

The American people have made their voices heard. The 120th Congress will officially be the GAYEST Congress in history! (that we know of) Let's get to work 🇺🇸🏳️‍🌈🏳️‍⚧️

this guy figured out how to leak your exact location from any video with sound using the Doppler curves of nearby airplanes

Żyjemy w facebookokracji. Stare Grażyny i Janusze siedzą na tym FB i oglądają, niczym na TikToku, cały czas rolki napieprzajace w PiS (+ Nawrockiego teraz) albo PO, w zależności od sympatii. I się radykalizują. Burdel w TK jest tym czego oczekują od Tuska. Będzie tylko gorzej.

Największe zagrożenie ocenia się na razie na 2–8 listopada. Zobaczymy, czy w tym okresie będą jakieś niepokojące informacje. Mieszkańcy na terenie powinni być wyczuleni, tak jak nie fotografować ruchów wojsk czy policji. Oby do niczego nie doszło jak poprzednio. 5/5