mm

261001 Compassion Korea Interview Q. ช่วยเล่าเรื่องตอนที่ได้พบกับ Brian ให้ฟังเพิ่มเติมหน่อยได้ไหม รู้สึกเหมือนเป็นโชคชะตานำพามาเลยหรือเปล่า? 🐯 พอได้รับการแนะนำและได้เห็นรูปของ Brian ปุ๊บ มันมีความรู้สึกแวบขึ้นมาเลยว่า โอ๊ะ เด็กคนนี้แหละ! ถึงเราจะยังไม่ได้เจอกันและตอนนี้น้องเขาก็ยังเด็กมาก เลยยังไม่ถึงกับเข้าใจผูกพันกันผ่านทางจดหมาย ผมก็เลยอาจจะยังบอกอะไรชัดเจนไม่ได้นัก แต่แวบแรกที่ได้เห็น... น้องเขามีตากลมโตมาก ๆ แล้วผมก็รู้สึกว่าเขามีส่วนคล้ายผมอยู่ พอดูรูปแล้ว โครงศีรษะก็แอบคล้าย ๆ ผมด้วยเหมือนกันครับ (หัวเราะ) แล้วตรงช่องสิ่งที่ Brian ชอบ มีเขียนเอาไว้ว่า ชอบตบมือตามจังหวะ ตรงนี้มันก็คลิกเลยครับ แค่ได้เห็นรูป ผมก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัวเลย Q. อยากทราบเหตุผลว่าทำไมวันนี้ถึงมาเขียนจดหมายให้ Brian 🐯 เพราะน้องยังเด็กอยู่ เลยยังเขียนจดหมายเองไม่ได้ครับ คุณพ่อคุณแม่หรือคุณครูที่ศูนย์เด็กเล็กที่คอยดูแลน้องก็เลยเป็นคนเขียนตอบกลับมาให้แทน จริงๆ ผมแอบเก็บความรู้สึกเอาไว้ก่อนนิดหน่อย เพราะกะว่ารอให้น้องโตกว่านี้อีกสักนิดจนเราสามารถสื่อสารกันได้โดยตรง แล้วค่อยเขียนจดหมายหาเขาเยอะ ๆ ครับ แต่วันนี้ผมรู้สึกว่าอยากจะลองถ่ายทอดความรู้สึกที่มีตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาออกมาดูสักครั้ง เวลาที่ผมเขียนจดหมาย ผมมักจะเขียนเหมือนกำลังพูดคุยอยู่น่ะครับ ผมก็เลยอยากจะส่งผ่านความรู้สึกของผมไปถึง Brian ด้วยภาษาที่เหมือนกับการพูดคุยกับเขาเช่นกัน “สวัสดี Brian! นี่พี่มาร์คเองนะ ตอนนี้เราอาจจะยังไม่รู้จักพี่ แต่พี่น่ะเฝ้าดูเรามาตั้งแต่ตอนอายุขวบเดียวเลย! พี่มีเรื่องที่อยากคุยด้วยเยอะแยะไปหมดเลย ไว้จะคุยด้วยตอนที่เราได้เจอกันนะ :) ถ้าได้เจอกันเร็ว ๆ ก็คงจะดีเนอะ! รอให้เราโตขึ้นอีกสักนิด พี่อยากให้เรากลายมาเป็นเพื่อนสนิทกัน แล้วก็มาคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ด้วยกัน!! จนกว่าจะถึงวันนั้น ก็วิ่งเล่นให้เต็มที่ เรียนรู้ให้เยอะ ๆ แล้วก็เติบโตอย่างแข็งแรงนะ!“ ตอนนี้ Brian ยังเด็กมาก เขาอาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกครับ เพราะฉะนั้นจดหมายฉบับที่ส่งให้ในวันนี้ เอาเข้าจริงแล้วมันอาจจะเป็นจดหมายสำหรับตัวผมในตอนนี้มากกว่าด้วยซ้ำครับ จนกว่าจะถึงวันที่ได้เจอกับ Brian ในสักวันหนึ่ง จดหมายนี้ก็น่าจะกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่บันทึกเรื่องราวความสัมพันธ์ของเราเอาไว้ไม่ใช่เหรอครับ? ผมอยากให้น้องเก็บรักษารวบรวมจดหมายที่ผมส่งไปให้ไว้เป็นอย่างดี หวังว่า Brian จะไม่ทำจดหมายหายไปก่อนที่เราจะได้เจอกันนะครับ (หัวเราะ) Q. ตั้งแต่เริ่มรับอุปการะ มีความเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นบ้างไหม? 🐯 ผมรู้สึกว่าตัวเองได้เติบโตขึ้นจริง ๆ ครับ ชีวิตผมก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปทีละนิด ตอนแรกที่เริ่มอุปการะ ผมแค่อยากจะเรียนรู้ว่าความรักคืออะไร แต่กลายเป็นว่าความรักมันได้ก่อตัวขึ้นในใจผมจริง ๆ ครับ ที่มหัศจรรย์ก็คือ ทั้งที่เราไม่เคยเจอหน้ากันเลยสักครั้ง แต่ทุก ๆ วันผมจะต้องนึกถึงเขาอย่างน้อยสักแวบหนึ่งเสมอ และจะต้องสวดอธิษฐานเผื่อเขาก่อนนอนทุกคืนเลยครับ มันเป็นความผูกพันที่บังเอิญเริ่มต้นขึ้นจากรูปถ่ายแค่ใบเดียว แต่ความรักกลับค่อย ๆ เติบโตและยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายกับความรู้สึกแรกตอนที่เราได้เจอคนที่เรารักเลยครับ เผลอแป๊บเดียว Brian ก็กลายเป็นคนสำคัญสำหรับผมไปแล้ว ปกติผมเป็นคนชอบอยู่ติดบ้านนะครับ แต่ตอนนี้ผมกลับมีความฝันเล็กๆ ขึ้นมาว่าสักวันหนึ่ง ผมจะเดินทางไปหา Brian ให้ได้ครับ 🐯 นอกจากนี้ ผมคิดว่าตัวเองได้หันมาใส่ใจและนึกถึงเด็ก ๆ ทั่วโลกที่กำลังตกอยู่ในความยากลำบากมากขึ้นด้วยครับ เอาจริง ๆ ก่อนหน้านี้มันเป็นมุมที่ผมอาจจะยังไม่ได้นึกถึงมากนัก แต่พอผมได้รู้จักกับ Brian มันก็ทำให้ผมเริ่มมองเห็นและใส่ใจในความเจ็บปวดของเด็กคนอื่น ๆ ตามไปด้วยครับ การที่ผมได้ค่อย ๆ เรียนรู้ความรักในรูปแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ เลยครับ ผมอยากจะเป็นคนที่ทำให้ Brian รู้สึกว่า โตขึ้น อยากจะเป็นผู้ใหญ่แบบนี้บ้างจัง ไม่ใช่แค่ในแง่ของความสำเร็จหรือหน้าที่การงานนะครับ แต่ผมอยากจะเป็นตัวอย่างให้กับ Brian ในฐานะผู้ใหญ่ที่ทำสิ่งดี ๆ และเป็นผู้ใหญ่ที่เท่คนหนึ่งครับ บทสัมภาษณ์ฉบับเต็ม 🔗 youtu.be/ds0drxrub98?si… 🔗 compassion.or.kr/sympathy/ch…… #MarkLee #마크리 #UpperRoom #어퍼룸