Serhat Kılıç oyunculuğunu keyifle izlediğim bir sanatçıydı. Adeta Ergun Plak rolü için doğmuş gibiydi. Çok üzüldüm. Allah rahmet eylesin...

Serhat Kılıç müthiş oyunculuğu yanında oyle iyi bir sese sahipti ki albümlük.. Bir daha mı tövbe aşık olamam'ı mery jane versiyonundan da orijinalinden de iyi söyler hem de yasemin conkanin yanina gidip partneriyle söylerdi

🔴 🏥 Medical Update @lavuelta Dr. Adrian Rotunno, Medical Director: “Unfortunately, @TamauPogi suffered a heavy crash during today’s stage and was unable to continue the race. He is stable, and following a thorough medical assessment at hospital, Tadej has been diagnosed with a concussion, displaced left clavicle fracture, a stable C7 cervical fracture, and multiple abrasions. Fortunately, no other major injuries and no neurological fallout. He will require clavicle surgery which will be delayed due to concussion precautions. Tadej remains under the care of our medical team and we’ll provide further updates following the surgery.” Everyone at UAE Team Emirates-XRG wishes Tadej a strong and speedy recovery ❤️ #WeAreUAE #LaVuelta26

Enric Mas chooses to not wear the Red Jersey at the podium ceremony, as sign of respect for Pogacar. A small gesture but very nice, it makes me cheer for him to win this race now. #LaVuelta26

Julian Alaphilippe emekli olduğunu açıkladı. Haberi duyunca insan sadece bir bisikletçinin değil, bir dönemin de yavaş yavaş emekli olduğunu düşünüyor. Sagan, Pinot, Bardet ve şimdi Alaphilippe. Yol bisikletinin son 10-11 yılını tanımlayan çok büyük bir isimdi. Onu hep beraber çok sevdik. Başarılarından öte yarışma biçiminden kaynaklıydı bu. Herhalde yayınlarda en çok gelen sorulardan biri şuydu: 'Bugün Alaphilippe yarışıyor mu?' Alapilifçiler izliyordu bizi artık. Ya da Alain-Philippeçiler. Kendi kitlesini oluşturmuştu. Pinot, Bardet ve Barguil'e üç silahşör deniyorsa, Alaphilippe de D'Artagnan olmuştu. Fransızların altın nesliydi. Birbirlerine pek benzemiyorlardı; Pinot içe kapanık, Bardet entelektüel, Barguil de istikrarsız... Alaphilippe ise bu üçlünün belki en taşkın, en dışa dönük olanıydı. Neşe kaynağı, muzip bir oyuncu, bir mimik ve iletişim uzmanıydı. Bir dansçı ve babadan gelen kültürle ritmik bir sanatçıydı. Ama aynı bisiklet düşüncesini temsil ediyorlardı: Atak yapmak, kabullenmemek, yarışın önceden yazılmış senaryosuna itiraz etmek. Fransızların 'Panache' dediği o isyankar ruh, görkemli, hesapsız, heyecan verici atakçı zihniyet tam da buydu. Sadece cesaret değil; biraz gösteriş, biraz cüret, biraz da sonucu düşünmeden heyecan verici güzel bir şey yapmaya kalkışmak. Alaphilippe'in yarışma stili gibi. L’Équipe’tan Alexander Roos'un bugünkü güzel ifadesiyle, “un distributeur infatigable de frissons”; yorulmak bilmeyen bir heyecan dağıtıcısı... Çağının en büyük puncheur’lerinden biriydi. Ama onu özel yapan yalnızca kısa ve sert bir yokuşta yarışı birkaç saniyede parçalayabilmesi değildi. Ama onu yalnızca bir puncheur diye tarif etmek de eksik kalıyor. Sele üzerinde yükseldiğini gördüğümüz anda sesimizi hazırlardık mikrofon başında; çünkü birazdan, mantıklı olsun ya da olmasın, bir şey deneyeceğini bilirdiniz. Yıllardır mikrofon başında bisiklet anlatırken, bazı bisikletçilerin hareketini gözünüzün ucuyla görmeniz yeter. Alaphilippe sele üzerinde yükselmeye, başını hafif yana yatırıp omuzlarını oynatmaya başladığında sesinizi de hazırlardınız. Çünkü birkaç saniye sonra havai fişekler atılabilirdi. Mesela 2019 Fransa Turu'nda Pinot ile atak yaptıkları o muhteşem günden sonra onlara 'Hava Fişek Kardeşleri' demişti L'Équipe gazetesi. Sagan’la beraber bugünkü saldırgan bisikletin öncülerinden de oldu. Kontrolün, watt’ın ve hesabın giderek belirleyici olduğu yıllarda eski usul bir yarışma biçimini yeniden hatırlattılar: uzaktan gitmek, senaryoyu bozmak, kazanmak için kaybetmeyi de göze almak. Pogačar ve Van der Poel bunun daha güçlü, daha eksiksiz, daha kusursuz halini temsil ediyor belki. Büyük yıldızlar her yerde yarışıyor, elli kilometreden saldırıyor, klasikçi-tırmanıcı-puncheur gibi eski sınırları ortadan kaldırıyor. Ama L’Équipe’in yazısındaki bir fikir çok hoşuma gitti: Kusursuzluk her zaman daha büyüleyici değil. Çünkü şiir bazen tam da “grains de sable”, kum tanelerinde, yani o küçük aksaklıklarda, hatalarda, başarısızlıklarda saklı. Alaphilippe de biraz böyleydi. Bir gün yenilmez görünürdü, ertesi gün hiçbir şey yolunda gitmezdi. Liège’i hiç kazanamadı mesela. 2019 Tour’da hepimiz birkaç haftalığına olmayacak bir şeye inandık. Imola’da Gallisterna’da ayağa kalktığınızda ise sonucu bilmeden bile o hareketin yıllarca hatırlanacağını hissedebiliyordunuz. İki dünya şampiyonluğu, etaplar, sarı mayo giymek, Sanremo, Strade, Flèche’ler… Büyük bir palmarès dolabı. Ama başarılar bazen bir sporcunun bıraktığı izi anlatmaya yetmiyor. Alaphilippe’i sonuçlarından çok o birkaç saniyelik beklentiyle hatırlayacağım: Ekranda öne geliyor, sele üzerinden kalkıyor ve insanın aklından aynı şey geçiyor: “Bir şey deneyecek...” Puncheur’dü, şampiyondu; ama her şeyden önce panache ile yarışıyordu. Tutkusuyla ve kalbiyle yarışıyordu. Aynı L'Equipe'in bugün veda manşetinde dediği gibi: 'Kutsal Kalp'. Son romantiklerden biriydi. Onu kaybettikleriyle de hatırlayacağız. Mesela 2020 Liège-Bastogne-Liège Roglic mağlubiyeti... Ya da sayısız başarıya ulaşmayan atağı gibi. Hatta kariyerini sekteye uğratan o büyük kazalar bile görkemli, akılda kalıcıydı. Görkemli bir kaybedendi ne de olsa... Bazı sporcuların tüm kariyerlerini anlatırsınız, izlersiniz. Takip edersiniz. Yolculuğa eşlik edersiniz. Başarılarını sıralarsınız. Bazıları size o sporu neden sevdiğinizi hatırlatır. Alaphilippe de böyle bir hafıza oluşturdu. Onu anlatmak, izlemek ve dönemine denk gelmek büyük şanstı. Çok keyifli bir yolculuktu. Onun sözleriyle bitireyim: “Her zaman içgüdülerimle yarıştım; sayılar bana yapmamı söylediğinde değil, bacaklarım cayır cayır yanarken atak yaptım. Bu kararı da aynı şekilde verdim. Bir sabah antrenman kampında uyandım ve bunu hissettim: Bu benim son yılım. Üstelik hiçbir hüzün duymadan.” Merci LouLou. (Twit atayım dedim yazıya dönüştü galiba)

The Sopranos sever misiniz? Kasvetli bir Jersey gününde kameramızı aldık, Tony Soprano'nun karanlık dünyasında dolaştık. İzlemek isterseniz: youtu.be/po-U3HoyT0c?si=qgQk…

Teksas'tan New York'a bir kupa günlüğü. Çektim, sordum, konuştum. @muraattgul kurguladı. Ünlü bir gazeteciyle İspanya felsefesini konuştuk, Fransız basınıyla Mevlüt Erdinç'i andık, Meksikalılarla Azteca'yı övdük... İzlerseniz mutlu olurum: youtube.com/watch?v=zbRdTq4h…