A big, big hug to @karthiksubbaraj Na ❤️❤️ Dorothy பார்த்து முடித்ததும் முதலில் தோன்றியது இதுதான். ஒரு பெரிய star. பெரிய budget. பெரிய opening. இவை எல்லாமே ஒரு filmmaker-ஐ கொண்டாடுவதற்கான இயல்பான தருணங்கள். ஆனால் தன்னுடைய career ல் எந்த scale ல் வேண்டுமானாலும் படம் செய்யக்கூடிய ஒரு இடத்தில் நின்றுகொண்டு, Dorothy மாதிரியான ஒரு கதையைச் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கும் Karthik Subbaraj-ஐ இன்னும் அதிகமாகக் கொண்டாட வேண்டும் என்று தோன்றியது. நினைத்திருந்தால் இன்னொரு பெரிய hero date, இன்னொரு பெரிய canvas, அதற்கான salary என்று போயிருக்கலாம். ஆனால் அவர் தேர்ந்தெடுத்தது இந்தக் கதையை. ஒரு கிராமம். இரண்டு நண்பர்கள். அவர்களைச் சுற்றி சாதி, குடும்ப மானம், ஆண்மை, வன்முறை என்று தலைமுறை தலைமுறையாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு உலகம். அந்த உலகத்திற்குள், தான் உண்மையில் யார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு வாழ முயலும் ஒரு மனிதர். Dorothy பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது பல இடங்களில் Iraivi நினைவுக்கு வந்தது. Iraiviயில் ஆண்களின் ego, possessiveness, violence அவர்களைச் சுற்றியிருக்கும் பெண்களின் வாழ்க்கையை என்ன செய்கிறது என்று பார்த்த Karthik Subbaraj, இங்கே அதே உலகத்தின் இன்னொரு பக்கத்தைப் பார்க்கிறார். நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் ‘ஆண்மை’ என்ற கட்டமைப்பு, அதற்குள் வளர்கிற மனிதர்களை என்ன செய்கிறது? ஒரு ஆண் அழக்கூடாது. பயப்படக்கூடாது. திருப்பி அடிக்க வேண்டும். குடும்ப மானத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும். சாதியைக் காப்பாற்ற வேண்டும். Dorothyயில் சாதி, ஆண்மை, மானம், வன்முறை எல்லாமே தனித்தனியான விஷயங்களாக இல்லை. ஒன்று இன்னொன்றைத் தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. சாதிக்கு மானம் தேவைப்படுகிறது. அந்த மானத்தைக் காப்பாற்ற ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்மை தேவைப்படுகிறது. அதை நிரூபிக்க வன்முறை ஒரு மொழியாகிறது. அந்த உலகத்திற்குள்தான் Karthi-யும் Subbu-வும் வளர்கிறார்கள். சின்ன வயதில் Karthi-யைக் காப்பாற்றுவது Subbu. ‘ஆண்’ என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவனுக்குச் சொல்லிக் கொடுப்பதும் Subbu. ஆனால் வருடங்கள் கழித்து, அதே எண்ணங்கள் Karthi-க்குள் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்திருக்கின்றன என்பதைப் பார்க்கிறோம். அதே நேரத்தில் Subbu, தனக்குள் இருந்த உண்மையைப் புரிந்துகொண்டு, தனக்கான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். இதிலிருக்கும் அந்த முரண் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. ஒரு காலத்தில் தனது நண்பனுக்கு ‘ஆண்’ எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொடுத்த சிறுவன், வளர்ந்த பிறகு அந்த definition-ஐயே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறான். அது ஒரு character reversal மட்டும் அல்ல. அவர்கள் வளர்ந்த உலகத்தையே திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் இடம். இதையெல்லாம் தாண்டி Raja. ❤️ How Else to Name It? வரும் அந்த இடம்… ஒரு காட்சியை இசை இன்னும் அழகாக்குவது வேறு. அந்தக் காட்சிக்குள் சொல்ல முடியாமல் இருந்த உணர்வையே இசையாக மாற்றுவது வேறு. அந்த இடத்தில் Raja செய்வது இரண்டாவது. How to Name It? இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு How Else to Name It? அந்த title-லேயே ஏதோ ஒரு அழகு இருக்கிறது. Raja, Raja தான். ❤️ படம் முடிந்த பிறகு இன்னொரு விஷயமும் மனதில் நின்றது. Dorothy முழுவதிலும் Karthik Subbaraj வெறும் director-ஆக மட்டும் தெரியவில்லை. Writing, casting, performances, Tirru-வின் images, Raja-வின் music ஒரு சிறிய department-லிருந்து இந்தப் படத்தை audience முன்னால் எப்படி நிறுத்த வேண்டும் என்பது வரை, ஒவ்வொரு முடிவுக்குப் பின்னாலும் ஒரு filmmaker-ன் conviction தெரிகிறது. ஒரு filmmaker-ன் ambition எப்போதுமே படத்தின் budget-ல் தெரிய வேண்டியதில்லை. எந்தப் படத்தையும் எடுக்கக்கூடிய சுதந்திரம் கிடைத்த பிறகு, அவர் எந்தக் கதையைச் சொல்லத் தேர்ந்தெடுக்கிறார் என்பதிலும் அது தெரியும். பெரிய hero படங்களை Karthik Subbaraj பண்ணட்டும். அவற்றை first day கொண்டாடுவோம். ஆனால் அந்த எல்லா சத்தத்திற்கும் நடுவில் அவர் திரும்பி வந்து Dorothy மாதிரியான ஒரு படத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாகக் கொண்டாடுவோம். பெரிய படங்களை எடுப்பது மட்டும் ஒரு filmmaker ன் அடையாளம் அல்ல. சொல்லப்பட வேண்டும் என்று நம்புகிற ஒரு கதைக்காக, தன்னிடம் இருக்கும் இடத்தையும் சுதந்திரத்தையும் பயன்படுத்துவதும் அதே அளவு முக்கியம். Big love, Karthik Subbaraj Na❤️