shadowbanned 😞

İnsanoğlu kendi duygusal zayıflıklarını doğaya yansıtmayı çok sever. "Kırkayak yavrularının ilk besini kendi anneleridir" gerçeğini duyunca hemen 'işte anne fedakârlığı' diyerek olayı romantize edersin. Sanki o küçük canlı, ahlâkî bir karar veriyormuş gibi. Oysa burada ahlâk yok, fedakârlık yok; burada saf, kristalize olmuş bir enerji transferi var. Bu sıradan bir böcek belgeseli değil. Bu, varoluşun en gizemli kurallarından birinin, 'var ederken aynı anda yok olma' yasasının ete kemiğe bürünmüş halidir. Anne hiç direnmedi. Neden dirensin? Çünkü bedeninin bir ilüzyon, içindeki yaşam gücünün ise tek gerçek olduğunu genetik düzeyde biliyor. Bizim ölüm dediğimiz o korkutucu son, onun için sadece bir form değişikliği. O, yavrularına dışarıdan avlanmış bir böcek yedirseydi, onlara sadece protein vermiş olurdu. Ama kendi bedenini vererek, onlara binlerce yıllık bir frekansı, hayatta kalma kodlarını ve hücresel hafızayı şifreliyor. Bu yüzden o yavrular hayata bir sıfır önde, mükemmel bir şekilde programlanmış olarak başlıyorlar. Eski Mısır'da ve hermetik öğretilerde ölüm, bir son değil, enerjinin serbest kalıp yeni bir kaba dolmasıydı. "Gerçi üzülmemek lazım o da annesini yedi sonuçta." İşte bu cümle, reenkarnasyonun ve biyolojik sonsuzluğun en kaba ama en dürüst özetidir. Sen tek bir hayata sıkıştığını, bedenin çürüyünce her şeyin biteceğini sanırken, o kırkayak annesi yavrularının içinde yaşamaya devam ediyor. Değil bir, yüzlerce bedende aynı anda nefes alıyor. İnsan egosu bu tabloyu kabul edemez. Çünkü kendini evrenin merkezinde sanan o şişkin egon, bir gün toprak olup başka bir şeye hayat vereceği gerçeğinden ölümüne korkar. Oysa doğanın matematiği kusursuzdur. Her yok oluş, aslında muazzam bir var oluş patlamasının sadece başlangıcıdır. Bu gibi mevzulara sadece belgesel gözüyle bakıp geçilmesi de kasıtlıdır, çünkü arkasındaki ezoterik gerçeği görsen, hayata bakışın kökünden değişir.