TalhaKul

PIRLANTA İKLİMİNDE SEYEHAT (163) ✍️NİMET VE KÜLFET DENGESİ ✍️TEMKİN VE TEYAKKUZ ➖Töhmet Altında Kalacağınız Yerlerden Sakının! ➖Kendimizi Hesaba Çekme 🌑🌑🌑 NİMET VE KÜLFET DENGESİ °°°Önsöz°°° Zorlu insanlar, zor zamanlarda ortaya çıkar ve anlaşılır. Fakat buna rağmen Allah’tan sıkıntı ve zorluk değil kolaylık dilemek gerekiyor. Çünkü istediğimiz zorluğun altında kalıp ezilebiliriz. Nitekim hem Kur’ân-ı Kerim'de, hem hadîs-i şeriflerde Cenâb-ı Hakk’ın bizler için zorluk değil kolaylık dilediği, bizim de normal şartlarda kolayı tercih etmemiz gerektiği ifade ediliyor. Ancak, bizim istememize rağmen zorluk ve sıkıntılara maruz kaldığımızda ise doğru tavrın ne olduğunu şöyle açıklıyor Hazret: °°°°°°°°°°° Bazıları İslâm davasını, nispeten rahat ve kolaylık zamanlarında üstlenir. Daha başkaları ise şartların olabildiğince ağır ve zor olduğu dönemlerde sırtlanır. Önemli olan, insanın içinde bulunduğu hâle razı olması ve hâlin gereklerine göre üzerine düşen vazifeyi tam tekmil eda etmesidir. Mesela bazıları rahat yaşadığı sürece dine hizmet eder, Allah rızası istikametinde bir hayat yaşar ve dolayısıyla Cennet’i kazandıracak ameller işler. Gel gör ki aynı kişi, ağır imtihanlara maruz kalacak olsa kazanma kuşağında kaybedebilir. Büyüklüğe, büyüklere, onların hâllerine özenmek güzeldir. –İnsanlığın İftihar Tablosu’nun (sallâllahu aleyhi ve sellem) ifadesiyle– en hayırlı zaman dilimi, Asr-ı Saadet’tir. İnsanlığın gördüğü ve göreceği en hayırlı nesil de sahabe neslidir. (Buhârî, şehâdât 9, fezâilü ashâb 1, rikak 7, eymân 27; Müslim, fezâilü’s-sahâbe 210-215) Buna rağmen, “Keşke ben de Allah Resûlü zamanında yaşasaydım!” bile dememek gerekir. Çünkü o dönemde yaşamanın getirileri kadar götürüleri de vardır. Nimeti kadar külfeti de söz konusudur. Zira imtihan çok ağırdı. O dönemde yaşamak öyle riskli ve tehlikeliydi ki, insan, İnsanlığın İftihar Tablosu’nun (sallallâhu aleyhi ve sellem) yanında saf tutabileceği gibi –Allah muhafaza– O’nun karşısında da yer alabilirdi. Zira bir insanın Cahiliye döneminin tortularından kurtularak, içinde yetiştiği kültür ortamını terk ederek iman etmesi hiç de kolay değildi. Her devirde peygamber yolunun temsilcilerine tavır alanlar gibi, o gün de Efendimiz’e tavır alarak ebedî hüsrana uğrama ihtimal dâhilindeydi. O dönemde iman ettikten sonra sabit kadem kalabilmek de kolay değildi; düşman kavi (güçlü), mücadele çetindi. Hepimiz, yetiştiğimiz kültür ortamlarının çocuklarıyız. Bizler, yetiştiğimiz dönem itibarıyla zorlanmadan Allah’ı, Efendimiz’i ve İslâm’ı kabul ettik. İslâmî gelenek ve görenekler ruhumuza sindiğinden, dini kabul etmede bir zorluk yaşamadık. Bu sebeple hâlimize ne kadar şükretsek azdır. Mehmet Âkif, hislerine yenik düşüp; “Gül devrini bilseydim O’nun, bülbül olurdum; Yâ Rab, beni evvel getireydin ne olurdu!” dese de meseleye tek yönlü bakmamak gerekir. Kazanç kadar kaybetme dehlizlerinin de hesaba katılması lazımdır. “Bi hasebi’l-mağrem el-mağnem (Risk ölçüsünde kazanç/nimet ölçüsünde külfet)” kaidesince, Asr-ı Saadet’te yaşamanın, nimetleri kadar risklerinin de olduğu unutulmamalıdır. O dönemin sıkıntılarına katlanabilir miydik katlanamaz mıydık, bunu hiçbirimiz bilemeyiz. Bu yüzden, hâlimize razı olmalı ve sahip olduğumuz imkânları en iyi şekilde değerlendirmeye bakmalıyız. İçinde yaşadığımız genel hava, sosyal yapının, şartların ve sistemin Müslümanlığı yaşama ve başkalarına anlatmanın ne kadarına müsaade ettiğini ölçmeli, tartmalı ve bu çerçevede hareket etmeye çalışmalıyız.    Ne sahabenin ne tâbiinin ne tebe-i tâbiinin ne de daha sonraki dönemlerde yaşamış büyük zatların çektikleri çileleri hafife alalım. Onların pek çoğu hayatlarını at sırtında, cephelerde geçirmiş ve sürekli düşmanla yaka paça olmuştur. Bir yerden başka bir yere hicret etmiş, cephelerde can vermişlerdir. Başkalarının dirilmesine vesile olmak için canlarını feda etmişlerdir. Tabi bu arada bir kısmı da dökülüp yollarda kalmıştır. Bizim gibi rahata alışmış ve ciddi sıkıntı görmemiş bir neslin, bu tür ağır imtihanlar karşısında sebat etmesi, tahammülfersa (dayanılmaz) zorluklara katlanması kolay olmayacaktır. Bu itibarla, “Allah’a hamdolsun ki bizi bu dönemde yarattı, kaldıramayacağımız yükleri sırtımıza yüklemedi!” demeli ve hâlimize şükretmeliyiz. Gül devrinde yaşamayı istemek yerine, gül devrinin insanlarının kıvamını yakalama gaye-i hayaliyle yaşamalıyız. Önemli olan, hâlihazırda bir emanet olarak yüklendiğimiz vazifeye ihanet etmemek ve onun hakkını verebilmektir.    Cenab-ı Hak, bazı fertlere veya toplumlara büyük olma yolunu gösterir, onlara ekstra nimetler bahşeder. Onlar, Allah’ın kendileri için takdir buyurduğu bu nimetlerin kadrini bilirlerse Allah nimetini daha da artırır. Aksi takdirde sıradan insanların durduğu yerde de duramaz ve daha aşağılara inerler. Aslında bir açıdan her insan böyle bir büyüklüğe namzet olarak yaratılmıştır. Çünkü o, ahsen-i takvime (en güzel yaradılışa) mazhardır, eşref-i mahlûkattır (yaratılanların en şereflisidir); âdeta bütün bir varlığın hülasası gibidir. Meleklerin kendisine secde ettiği varlıktır. Allah’ın bu ölçüde kıymet verdiği insan, sahip olduğu donanım ve potansiyelin hakkını vermezse esfel-i sâfiline (aşağıların en aşağısına) sukût eder. İnsanın önünde üç alternatif vardır: Ya iyi işler yapacak ya kötü fiiller irtikap edecek ya da boş ve hareketsiz duracaktır. Son iki durum, onun sukutuna sebeptir. Yükselmenin ise tek yolu vardır: İyi işler yapma. Kur’ân bunu, iman etme ve amel-i salih işleme şeklinde formüle eder. Her insanın hayatında bu nimet-külfet dengesini görebiliriz. Fakat bu, bazılarında daha belirgin olabilir. Bir kimse ne kadar külfete katlanmışsa hakkında o kadar ganimet takdir edilir. Bu kaide, fıkıhta pek çok ahkâma kaynaklık etmiştir. Mesela savaşta, ölümü göze alarak düşmanla göğüs göğse çarpışan muharibe verilen mükafatla geri hizmetlerde çalışana verilen aynı tutulmaz. Aynı kuralı Allah’la münasebetlerimiz açısından da düşünebiliriz. Herkesin kendi kâmet-i kıymetine ve kulluktaki derinliğine göre Allah’a yakınlığı söz konusudur. Bir insan, kulluk yolunda katlandığı sıkıntılar ölçüsünde Allah’a yaklaşır, Allah’a yaklaştıkça mazhar olacağı nimetler artar ve tabiî ki bu ölçüde insanın sorumluluğu da fazlalaşır. Kapının önünde duranla koridorda tutulan, salona alınanla harem odasına giren kimse aynı olmaz. Kapının önünde duran, durduğu yerin âdâbına riayet etmediği takdirde en fazla, bulunduğu yerden sokağa atılır. Harem odasına kabul edilen ise şayet konumunun hakkını vermez, mazhar olduğu iltifatlara karşı kadirşinas davranmazsa (iltifatların değerini bilmezse), Everest tepesinden Lût gölünün dibine düşer.   Meseleye şöyle farklı bir misalle yaklaşabiliriz: Allah, bazı kimseleri irşat ve tebliğ vazifesiyle serfirâz kılar veya onları, kitleleri yönlendiren önder ve liderler yapar. Bu durumda onlara düşen vazife, sahip oldukları itibar ve krediyi, imkân ve fırsatları çok iyi değerlendirerek insanları doğru yola sevk etmektir. Fakat onlar bunu yapmayıp arkalarından yürüyen kalabalıkları yanıltır ve saptırırlarsa, konumlarının hakkını vermedikleri ve hatta bunu istismar ettikleri için üstlenecekleri günah yükü de çok ağır olur. Bir kişi bir konumu ihraz etmişse, onun hakkını vermekle mükelleftir. Onun gözünün içine bakan, sözünü dinleyen ve ondan beklentisi olan insanları yanıltmamalıdır. Yanılmamak ve kimseyi yanıltmamak için meşveretten de asla ayrılmamalıdır. Hisleriyle hareket etmemelidir. Kendisi, ailesinin, çoluk çocuğunun değil, Allah’ın hesaplarını takip etmelidir. Sürekli Allah’ı ve Ruh-u Seyyidü’l-Enâm’ı hoşnut edecek adımlar atmalı, icraatlar yapmalıdır. Kur’ân ve Sünnet’i kendine rehber edinmeli ve onlara kilitlenmelidir ki arkasına aldığı insanları hayal kırıklığına uğratmasın, onların kuvve-i maneviyelerini bozmasın ve onlara inkisar yaşatmasın. Önemli konumları ihraz eden insanların, konumlarının hakkını vermeleri durumunda elde edecekleri mükâfat büyük olacağı gibi, konum hainliği yapanların maruz kalacakları ceza da o nispette ağır olur. Bu sebepledir ki Nebiyy-i Ekrem Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) bir hadislerinde şöyle buyururlar:  إِنَّ أَحَبَّ النَّاسِ إِلَى اللهِ يَوْمَ القِيَامَةِ وَأَدْنَاهُمْ مِنْهُ مَجْلِسًا إِمَامٌ عَادِلٌ، وَأَبْغَضَ النَّاسِ إِلَى اللهِ وَأَبْعَدَهُمْ مِنْهُ مَجْلِسًا إِمَامٌ جَائِرٌ  “Kıyamet günü insanlar arasında Allah’ın en sevdiği ve O’na en yakın olan kişi, adil sultan; Allah nazarında en menfur ve O’ndan en uzak olan kişi ise zalim sultandır.” (Tirmizî, ahkâm 4; Ahmed İbn Hanbel, el-Müsned 3/22) Evet, üzerine aldığı ağır sorumluluğun gereklerini bihakkın eda eden, her hak sahibinin hakkına ulaşmasını sağlayan adaletli yöneticilerin Allah katında mükâfatı tasavvurlarımızı aşkındır. Aynı zamanda emanet olarak üstlendiği vazifeye ihanet eden, sorumluluğunu aldığı insanlara adil davranmayan, Allah’ın kendisine verdiği imkânları gerektiği gibi kullanmayan zalim yöneticilerin veballeri de çok ağır olacaktır. Elde edilecek mükâfatlar ölçüsünde, karşılaşılabilecek sıkıntılar da büyük olur. O büyük ganimeti elde edebilmek için ceremesine katlanmak gerekir. Talip olunan kazanç ne kadar çoksa riski de o kadar büyük olur.   Cenab-ı Hak, gözünüzü belli ölçüde hakikate açmış, salih insanlarla birlikte hareket etme imkânı bahşetmişse size düşen, konumunuzun hakkını vermektir. İçinde bulunduğunuz şartları sürekli göz önünde bulundurarak, “Bu durumda ne yapsam, acaba nasıl bir yol takip etsem?” demelisiniz. Eğer ne yapacağınıza kendi aklınız yetmiyorsa ortak akla başvurarak işin doğrusunu bulmaya çalışmalısınız. Bazen siz, konumunuzun hakkını verme adına hangi sebeplere müracaat edeceğinizi araştırırken Cenab-ı Hak, fevkalâdeden lütuflarda bulunur ve sevk-i sübhânîsiyle sizi hayırlı bir yola sevk ediverir. Esasen günümüzde nail olduğumuz bunca nimeti başka türlü değerlendirmek hata olur. Öte yandan, konumun hakkını vermek süreklilik ister. İhlâs kulesinin zirvesine çıkmak çok zor olsa da sürekli orada kalabilmek daha da zordur. İhlâs kulesine tırmanmak için bir birimlik bir gayrete ihtiyaç varsa orada kalabilmek için on birimliğine ihtiyaç vardır. Allah muhafaza buyursun, oradan düşen bir insan, Bediüzzaman’ın yaklaşımıyla derin bir çukura iner. (Bkz.: Bediüzzaman, Lem’alar, s.204 (Yirmi Birinci Lem’a).) Çıktığı kule ne kadar yüksekse düştüğü çukur da o nispette derin olur. Bu sebeple, istikametin korunabilmesi için sürekli tahkim ve tebşire (müjdelemeye) ihtiyaç vardır. Bir taraftan kimsenin kuvve-i maneviyyesini kırmamaya özen göstermeli; diğer yandan herkesin kendisini sorgulamasını sağlamalıyız. Allah’la münasebetimizi sağlam tutabilme ve konumumuzun hakkını verebilme adına sürekli birbirimize hayırhahlık yapmalıyız. Manevî beslenmeyi, okumayı, düşünmeyi, müzakereyi, derinleşmeyi ihmal etmemeliyiz ki kıvamımızı koruyabilelim. Bunların yanı sıra Allah bazen bize farklı imkânlar bahşeder. Mesela güçlü medya kuruluşlarına, en çok satan gazetelere, en çok izlenen televizyonlara, en güzel eğitim müesseselerine sahip olursunuz. Bu durumda bunların da kendine göre bir şükür isteyeceğini, bu nimetlerin de hakkının verilmesi gerektiğini unutmamanız gerekir. Ortak akla müracaat ederek elinizdeki imkânları en rantabl şekilde nasıl değerlendireceğiniz noktasında beyninizi zonklatmanız icap eder. Bir taraftan vermek istediğiniz mesajı doğru belirlemeli ve bunu da doğru bir üslupla sunmalı, diğer yandan da önünüzü kesmek isteyen bir kısım muhalif ve düşmanlara fırsat vermemelisiniz. Aksi takdirde Allah bunların hesabını sorar. 🌑🌑🌑 TEMKİN VE TEYAKKUZ °°°Önsöz°°° İnsanoğlu yaratıldığı günden beri Allah yolunun yolcularının düşmanları hep olmuştur ve kıyamete kadar bu durum değişmeyecektir. En başta şeytan ve onun güdümüne girmiş herkes bu yolu seçecek ve savaşlarını sürdüreceklerdir. Bunların hepsinin, doğrudan Allah düşmanı olmaları da gerekmiyor. İşin en garip tarafı da, onlara karşı bu mücadeleyi yapanların bazıları bunu Allah için yaptıklarını bile söyleyebilirler. Çünkü insanda, kontrol edilmezse imanın önüne geçen duygular vardır. Meselâ haset gibi. İşte bütün bunlar karşısında bir adanmışın nelere dikkat etmesi gerektiğini şöyle anlatıyor Zât-ı  Muhterem: °°°°°°°°°°° Ehl-i dünya, ademe mahkûm etmek istediği bazı kimseleri dünyevî zaafları ve beşerî arzularıyla vuruyor. Böyle bir tehlike karşısında Kur’ân davasına gönül vermiş adanmışlara düşen sorumluluklar..: Emanete sahip çıkılması ve vahdet-i ruhiyenin korunması açısından çok dikkat ve incelik gerektiren ve çok farklı boyutları olan böyle hassas bir konuyu bütün detaylarıyla izah etmek gerçekten zor. Teorik olarak söylenen meseleleri hayata geçirmek, bir o kadar daha zor. Ben aklıma gelen ve önemli gördüğüm bazı noktaları arz etmeye çalışayım. Öncelikle zikredilen realitenin farkında olmamız gerekir. Düşmanlığa kilitlenmiş bir kısım çevreler öteden beri ehl-i imanı rahat bırakmadıkları gibi, bundan sonra da bırakmayacaklardır. Onlar, mü’minleri sürekli kontrol edecek, mercek altına alacak, adım adım takip edecek ve kesinlikle boş bırakmayacaklardır. Fırsatını bulduklarında onları etkisiz hâle getirme ve bitirme adına ellerinden geleni yapacaklardır. Dolayısıyla Kur’ân ve iman davasına gönül vermiş insanların, mercek altında tutulduklarının ve yakın takipte olduklarının bilinciyle hareket etmeleri çok önemlidir.   Bugüne kadar nicelerinin açıklarını tespit ettikleri, tespit edemediklerini tuzağa düşürdükleri ve bir şekilde itibarsızlaştırdıkları gibi, bundan sonra da benzer oyunları oynamaya devam edeceklerdir. Hile ve hud’alarıyla bazen size bir ‘Haziran fırtınası’ yaşatırlar, bazen de bir ‘Şubat soğuğu’. Siz, iftira ve karalamaların iç yüzünü ortaya çıkarıp gerçeği aydınlatana kadar da amaçladıkları tahribatı yapmış olurlar. Hakkınızda öyle bir algı oluştururlar, size karşı insanları öyle doldururlar ki herkesin gayzla oturup kalktığı bir atmosferde en masum işleriniz dahi kirletilir, kirli gösterilir de bu çirkinliğe kurban gider.    Bazen bir Müslüman’ın hatasını ön plâna çıkarıp büyüterek bütün Müslümanları ve ardından da Müslümanlığı karalar, bazen de böyle bir gerekçeyle bir hareketi bitirmeye kalkışırlar. Dünya var olduğu günden bu yana iman-küfür mücadelesi devam etmiştir. İyi, dürüst, imanlı ve ahlâklı insanların yanında; zalimler, münafıklar, fesatçılar hiç eksik olmamıştır. Bundan sonra da bu tablo değişmeyecektir. Bazen açık bazen gizli olarak, birileri menhus emellerini gerçekleştirme ve inananları yürüdükleri yoldan alıkoyma adına ellerinden geleni yapacaktır. Bize düşen vazife, fitne ve fesada kilitlenmiş bu gibi insanların varlığını hiçbir zaman göz ardı etmemek, hâl ve hareketlerimizle hiçbir şekilde onlara koz vermemektir. Hatta belki inanan gönüller bir araya gelmeli, kafa kafaya vermeli, bu konuda nelere dikkat etmeleri gerektiği üzerinde durmalı, bununla ilgili stratejiler geliştirmeli ve birbirlerini uyarmalıdır. Töhmet Altında Kalacağınız Yerlerden Sakının! °°°Önsöz°°° Çoğu zaman, yukarıda temas edilen konunun devamı olarak söz konusu hataları yapmamak, o konuda açık vermemek bile yetmiyor. Halk tabiriyle “yoğurdu üfleyerek” yememiz gereken durumlar hiç eksik olmuyor. Yani bazen, yanlış yapmamak kadar, yanlış anlaşılabilecek doğruları bile yapmamamız gerekebiliyor. Bu konudaki düşüncelerini de şöyle paylaşıyor Merhum: °°°°°°°°°°° Küfür ve dalalete, haset ve çekememezliğe kilitlenmiş insanlara malzeme vermemek ve onların işini kolaylaştırmamak için çok hassas yaşamalı, asla temkin ve teyakkuzdan ayrılmamalıyız. İffet ve ismete bağlı yaşamak zaten vazifemiz, kulluk borcumuzdur. Değil haramlara dalmak ve günah işlemek; zihinlerde soru işareti bırakabilecek davranışlardan bile uzak durmalıyız. Nitekim hadis olarak da rivayet edilen bir sözde, “Töhmet yerlerinden sakının.” (Bkz.: el-Gazzâlî, İhyâu ulûmi’d-dîn 3/36; el-Aclûnî, Keşfü’l-hafâ 1/45.) denilmiştir. Bu söz, her ne kadar hadis kriterlerine takılsa da çok önemli bir prensip ortaya koyar. Siz çok iffetli olabilirsiniz. Fakat çirkin yerlerde gezinirseniz birileri bunu tespit ederek aleyhinize değerlendirebilir. Yaptığınız bazı şeylerde dinî açıdan bir mahzur görmemeniz yeterli değildir; bunların yarın, öbür gün karşınıza ne şekilde çıkacağını da hesap etmek zorundasınız. Önemsemediğiniz nice hareketlerinizle sizi vurabilirler. Sadece sizi değil, mensup olduğunuz hareketi de karalayabilirler. Kendini Kur’ân ve iman hizmetine adamış insanlar, kendilerininki kadar birlikte oldukları arkadaşlarının da şeref ve haysiyetlerini korumak zorundadırlar. Bizim yüzümüzden onlara laf gelirse mesul oluruz. Sırtımızda taşıdığımız emanet adına ve talibi olduğumuz iman davası hatırına çok dikkatli yaşamak, her adımımızı düşünerek atmak zorundayız. Bugüne kadar nice yalan doğruluk urbası giydirilerek piyasaya sürülmüş ve bununla nice temiz sular bulandırılmıştır. Nice samimi mü’min olmadık iftiralarla karalanmıştır. Bu tür kirli operasyonların sebep olduğu tahribat, sadece işin faili gibi gösterilen kişilerle de sınırlı kalmamıştır. Bu hâdiseler dine karşı tavır alınmasına yol açmıştır. Bazı mü’minlerin şuursuzca yaptığı hatalar veya bilerek işlediği günahlar, dine vurmak isteyen çevreler tarafından büyük bir fırsat olarak görülmüş ve değerlendirilmiştir. Hiç kimsenin, yaptığı bir kısım yanlışlar yüzünden dine, diyanete söz söyletmeye, umum Müslümanları karalatmaya hakkı yoktur. Yanlışlar, her ne kadar şahsî gibi görünse de, bir yönüyle umumun hukukuna tecavüz demektir. Hassaten dini temsil konumunda bulunan kimseler, başından sonuna kadar bütün hayatlarını peygamberane bir azimle, ciddiyetle, titizlikle, ismet ve iffetle yaşamaya çalışmalıdırlar. Bunun da ötesinde onlar, ehl-i dünyanın muhtemel saldırılarını hesaba katmalı, su-i stimal edilecek noktaları göz önünde bulundurmalı ve fevkalâde bir basiret ve ferasetle hareket etmelidirler. Şüphe, töhmet ve suçlamalara sebep olma, su-i tevil ve tefsire uğrama, istismar edilme endişesi söz konusuysa dine göre mahzurlu olmayan bir kısım mübah fiillerden bile uzak durmalıdırlar. Bir mü’minin, din ve diyanete laf gelmesin, içinde bulunduğu heyete zararı dokunmasın diye ortaya koyduğu bu tür gayretler, ibadet hanesine ve defter-i hasenatına sevap olarak yazılır. Çünkü onun bu hassasiyeti Müslümanlık adınadır ve bu hassasiyetin altında Allah rızası vardır. Müslümanları mahcup etmeme, Efendimiz’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) nuranî mesajına toz kondurmama, İslâm’ın dırahşan (aydınlık) çehresini karartmama adına ne kadar hassas olsak yine de azdır. Kendimizi Hesaba Çekme °°°Önsöz°°° Hesabını veremeyeceğimiz işler yapmamak, sadece âhiretimizle ilgili bir durum değildir. Özellikle misyonumuz ve taşıdığımız sorumluluk açısından, bu dünyada da aynı hesabı yapmak, aynı hassasiyeti ortaya koymak zorundayız. Bunun nasıl olacağını da, aslında kendisi de o kategoride bir insan olmakla birlikte bir Hazreti Bediüzzaman örneği üzerinden aşağıda şöyle özetliyor büyük hesap ve feraset Adamı: °°°°°°°°°°° Hesabını veremeyeceğimiz hiçbir davranışımızın olmaması gerekir. Hesaba çekilmeden evvel kendimizi burada hesaba çekmeli, hayatımızı ciddi bir muhasebe duygusuyla yaşamalıyız. Ta ki açığımızı yakalamak için fırsat kollayan kötü niyetli insanlara koz vermeyelim; omuzlarımızda taşıdığımız emanete hıyanet etmeyelim. Bediüzzaman Hazretleri sık sık kazandığı paranın, giydiği elbiselerin, yediği yemeklerin hesabını vermiştir. Bunun altında böyle bir hassasiyet vardır. Bazıları, onun bu tür açıklamalarını talebelerine güven telkin etme olarak anlayabilir. Bu bir yönüyle doğrudur; fakat meseleyi sadece bununla sınırlı görmemek gerekir. Bunun yanında o, daha sonra hakkında ortaya atılabilecek bir kısım yalan ve iftiraların önceden önünü almıştır. Yaşadığı hayatın milimi milimine hesabını vermek ve topluma karşı şeffaf davranmak suretiyle, gelebilecek her tür töhmet ve eleştiriye mâni olmuş, yaşadığı nezih ve iffetli hayatı herkese bütün açıklığıyla göstermiştir. Evet, Hz. Pîr, bir taraftan olabildiğince sade ve basit bir hayat yaşamış, diğer yandan yaşadığı bu basit hayatın defalarca hesabını vermiştir. Bazıları bu kadarını fazla bulabilir ve böyle bir hassasiyetin insana hayatı zindan edeceğini düşünebilir. Fakat unutmamak gerekir ki Cehennem, nefsin arzu ettiği, Cennet ise nefse ağır ve zor gelen şeylerle çevrilmiştir. İnsan, nefsin önüne çıkan bu engelleri aşa aşa Cennet’e ulaşacaktır. Hele bir de dini temsil etme konumunda bulunuyor ve önde görünüyorsanız, çok daha fazla zorluğa talip olduğunuzu unutmayacaksınız. Çünkü sizin en büyük krediniz, güvenilirliğinizdir. O krediyi kaybettiğiniz zaman artık sizi kimse dinlemeyecektir. Nihayetinde çoklarının kolunu-kanadını kırmış, yapılan nice güzel işi baltalamış olursunuz. Kısacası katlanacaksınız. Çektiğiniz her bir zorluğun sevap defterine kaydolacağını, öbür tarafta mizanın bir kefesine konulacağını unutmayacaksınız. Bilemiyoruz, burada Allah için katlandığınız zorluklar, ötede karşınıza ne gibi sürprizler, ne türden ilâhî teveccühler şeklinde çıkacak! Eser: | Kırık Testi-19 | Işık Kağanlığı Boğarken |