ይህ የእኔ ብሶት ነው!! ሃገራችን ጦርነት ነበረ። ሁለት ጥጋበኛ አምባገነን ቡድኖች የከፈቱት ጦርነት። ከጦርነቱ በላይ የትወና ብቃታቸው ስለሃገር እና ህዝብ ያለኝን መረዳት እንዳይመለስ አድርጎ የፈረካከሰ ነበር። እገሌ የተባለ ህዝብ ሊገልህ ሊጨርስህ ተነስቱዋል ሲሉት አቤት ብሎ ለመነሳት ሰከንድ ያልፈጀበት መንጋ ህዝብ ከሁለቱም ወገን ተነሳ። እርስ በርሱ ተጫረሰ። መገዳደል ያልቻለውም እንዳይታረቅ ሆኖ ተጠላላ። ሕጻናት መጋደል እና መጠላላት መልካም እንደሆነ ተማሩ። ሴቶቹን ክብራቸውን አዋርደን አስገድደን ደፈርናቸው። ቄሱን አፈሙዝ ደግነን ዝፈን ፣ ጨፍር ፣ ስካርን ተዋወቀው አልነው። ሃገር ፣ እምነት ፣ የሰው ልጅ ሰብአዊ ክብር ፣ የሚባሉት ነገሮች ክብርና ትርጉማቸውን አጡ። የሃይማኖት አባት ነኝ ብለው ህዝብ ሲያሞኙ የኖሩ ተኩላዎች ለምዳቸውን አውልቀው ጣሉ። ወንድም ወንድሙን እንዲገድል ባርከው ሸኙ። ሃገር አብዶ ራሱን እሳት ላይ ሲጥድ ፣ ቤቱን እያነደደ ሲሞቅ ፣ እኔም ማበዴን አላወጅኩም እንጂ በብርቱ ህመም ስናጥ መክረሜን አልክድም። አብጄ ነበር። እናቴ ስታስተምረኝ ያደግኩት ግብረገብ ፣ ጨዋነት ፣ አክብሮትና ትህትና የሚባሉት ነገሮች ዋጋ አልባ እንደነበሩ እንዳስብ ሆኜ ። ስብከቶች እና ሃይማኖቶች ሁሉ ውሸት እንደነበሩ ፈጣሪዎች እና አማልክት ተረት እንደሆኑ ገብቶኝ። ዛሬ እንደጉርምስና ጊዜዬ ፣ ስጋት እንዳደግኩት ስብከትና ዲስኩር ሆኜ አልቀረሁም:: የምሞትላትም ሆነ የምገድልላት ሃገር እንደሌለችኝ ገብቶኝ ሃሳቤን ቀይሬያለሁ:: ሃገሬ ችጋራም መናጢ ደሃ እንጂ ጀግና ህዝብ ፣ ብሄር ወይም ሌላ ቡድን እንደሌላትም አውቄያለሁ:: አንድ የሚያደርገን እሱ ነው:: ሁላችንም ችጋራም መሆናችን። እኛ ቤት ረሃብ ባይኖር ሁላችን የጋራ ጎረቤት አለን በየጥጋጥጉ የተረሳ:: ድህነትን ሳይሆን ደሃውን ምስኪን ጠልተን የምንኖር መሆናችን:: እከካችንን አራግፈን ስንነሳ የነበርንበት ቦታ ላይ የረሳነው ወዳጅ እንዳለን ማስታወስ የማንፈልግ እንደሆንን ይሄንንም አወቅሁ። ሲያልፍልን ድህነትን ሳይሆን ደሃ የሚጠየፈው ጨካኝ መንጋ ውስጥ ገብተን የምንቀላቀል መሆናችንን . . . አንዳንዴ ያኔ ከአመታት በፊት የብርቱካናማው የአረብ አብዮት ሲቀጣጠል አብዮቱን ያስጀመረውን መሃመድ ቦአዚዚን መሆን ያምረኝ ነበር:: ህዝብና ሃገር ከዳነ ፤ መታወሩና ድንቁርናውን ከገለጠለት ብዬ አደባባይ ላይ ወጥቼ ራሴን በእሳት ማጋየት:: ነገር ግን እሱም አልሆነም:: ስንት ሚሊየኖች ቀድመውኝ ተቃጠሉ። እኛ ግን አሁንም አልገባን። እዚያው ነን:: ቤታችንን እያነደድን እየሞቅን ይሄ ሁሉ አዙሪት ይሄ ሁሉ መአት ሃሳቤን እንድቀይር አድርጎኛል:: ለጊዜው ሃገር ለሚባል ሃሳብ መሞት እንደማልፈልግ የምሞትለትም ሆነ የምገድልለት ምክንያት እንደሌለኝ:: ሃገሮቼ ዲኩርና ስብከት የታጠቁት ከንቱዎች ሳይሆኑ አይዞህና አይዞሼን የሚሹት ምስኪን ወገኖቼ ብቻ እንደሆኑ። አንዱ ቦታ ላይ ደርቀው የቀሩ መንቀሳቀስ ወይም ሃሳብ መቀየር ሽንፈት መስሎ የሚሰማቸው ሰዎች ደርሰው አቋም አልባ ብለው ይሰድቡኛል:: በሄድኩበት እየተከተሉ ሃሳቤን መቀየሬ ከሃዲነቴን እንደሚያሳይ ፣ ወላዋይ ሰው መሆኔን ፣ እንደሚጠሉኝ . . . ብሶቴ ሲጀምር እንዲያ ነው። ይህንን ሁሉ አልፎ ነው ዛሬ ለዚህ የበቃው . . . በሙዚቃ ልወጣው የሞከርኩት ዛሬም ያልዳነው የልብ ህመሜ . . . ብሶት /🧵 youtu.be/8XJQUVcJuzk