tech bro discovers the Public Library

جواب کوتاه: بله، می‌شه. جواب خیلی بلند: من منشن‌تون و دغدغه‌هاتون رو خوندم. و می‌فهمم. پس بذارین دونه‌دونه در ۴ بُعد بریم تو. ۱. کند شدن ذهن من فکر نمی‌کنم ذهن کند می‌شه الزاماً. بلکه حتی قدرت ادراک، جامع‌بینی، و پذیرش منطقی می‌تونه بالا هم بره. ما توی کدلیتا (@theCodelita) کاربر بین ۵۰ تا ۷۰ ساله هم داریم که حتی سرتیفیکت درس اول برنامه‌نویسی رو گرفته‌ن و بازنشسته هم هستن. از معلم بازنشسته زبان در اصفهان گرفته، تا نوازنده موسیقی جاز در فلوریدا. و خداوکیلی خیلی‌هاشون رو وقتی من می‌بینم، خودم اول کف و بعد حال می‌کنم که عه، جدی جدی تونستن! رو این حساب، حدس من اینه که مغز مشکلی نداره. بلکه اغلب فشار استرس زندگی باعث می‌شه که مغز/روان، کارتِ فراموشی رو به عنوان یه مکانیزم دفاعی هی بازی کنه. و تسلیم شدن، و به‌نوعی وا دادن، هم بیشتر به این فراموشی و کند شدن شاید دامن می‌زنه. (پشتوانه علمی اصلاً ندارم، تئوری و نظر تجربی هست. و فکر می‌کنم یه درصدی از آلزایمر/دیمنشیا هایی که رخ می‌ده، سایکوسوماتیک هست برای مقابله با افسردگی/اضطراب خیلی عمیق.) خلاصه، به‌نظرم این کند شدن شاید بیشتر حاصل شخصیت و محیط و تسلیم شدن باشه تا الزاماً سنی. یقیناً با گذشت سن، حجم خاطرات تلخ، یادآوری ناکامی‌ها، فشار مالی، و ... بالا می‌ره. اما اگه بشه اینا موریانه‌ی مغز نشن، و مدیریت بشن در جعبه‌ی خودشون (compartmentalization)، اون‌وقت می‌شه که بخش‌های یادگیری مغز سالم بمونن و حمایت کنن. . ۲. حرفه‌ای اگه منظور از حرفه‌ای کسب درآمد هست، می‌شه. مخصوصاً اگه مستقل/indie یا فری‌لنسر بخواین بشین. چون ملت با محصول شما سر و کار دارن و همین الآنم عمراً نمی‌دونن سازنده‌ی فلان ویدیو گیم یا اپ چند سالشه. اما اگه بخواین کارمندی برین، ممکنه مدیر میانی که جوان هست، راحت نباشه زیردستش یه آدم ۵۰ ساله از یکی دو نسل قبل باشه. و مضافاً ممکنه بغل‌دستی شما دستش گرم‌تر باشه و کار ۸ ساعت شما رو توی ۶ ساعت بکنه. که خب خوبه جفت‌تون با این اختلاف راحت باشین. نتیجه این‌که خوبه تصویر واقعیِ هدف (بعد ۲ سال) چیده بشه و کمی بررسی بشه و اگه یه تصویر توش موانع فرهنگی داره، از اول تصویر جایگزین بهتری چیده بشه که تهش تو ذوق نخوره. . ۳. قورباغه‌ی انتظار و حسرت درون یه قورباغه بزرگی این وسط هست که شبیه یه صدای توی سر، هر روز می‌خواد ور ور بگه «آی، دیدی دیر کردی! آی، خاک تو سرت، عمرتو به گا دادی، دیدی عقبی! وای، الآن باید تاااازه عین بچه‌ها و مث ۳۰ سال پیشت به‌زور مشق بنویسی، و تو عمراً نمی‌رسی!» این قورباغه، که تلفیقی از ایگو، انتظارات غیرواقع‌بینانه، و حس عقب افتادن و حسرت هست رو یا می‌تونی قورتش بدی، یا نه. اگه بدی، که بعدش هر تلاشت یه تشویق داره پشتش (حداقل از سمت خودت) و یه دمت گرم. و یه مسیری می‌شه که سخت هست، پیچ و خم هم داره، ولی خوش می‌گذره و حال می‌ده! منتهی اگه نتونی این قورباغه رو قورت بدی، باید هرررر روز بهش گوش کنی و مغزت رو تیلیت کنه و در درونت بجنگی هی باهاش. و هر تلاشت یه لقمه غذا واسه این باشه که کمی خفه شه تا فردا. همچین سیستمی خلاصه سخته باش ادامه دادن، و واقعاً ممکنه ده برابر خسته‌ترت بکنه تا وا بدی. مضافاً ممکنه این قورباغه نه تنها فقط خودت و ایگوت، بلکه به‌صورت عینی یکی از عزیزان نزدیک و حتی پارتنر یا والدین یا فرزندان باشه. پ.ن. برای خفه کردن اون قورباغه، اگه یه‌نفره موفق نشدین، خوبه از یه متخصص مثل یه تراپیست یا مشاور مجرب کمک بگیرین. . ۴. ذهنیت یادگیری یادگیری جذابه. مخصوصاً اگه نمره (انتظار، ترس شکست روزمره) پشتش نباشه. و چند تا پیش‌نیاز داره: الف) مدل یادگیری شخصی پیدا بشه (صوتی، تصویری، مطالعه، عملی، تلفیقی، کاربردی، داستانی، و ...) ب) بدون وام گنده گرفتن بشه وقت گذاشت. ینی کسی (مث پارتنر) نیاد هی نق بزنه به جون‌تون که چرا هر شب بعد شام ۲ ساعت تو لپ‌تاپ هستین. و به‌جاش درک و حمایت کنه. ج) علاقه باشه. خود فیلد و منبعی که ازش یاد می‌گیرین، حس ورود به یک دنیای شگفت‌انگیز و یه شهربازی مهیج رو به کودک درون‌تون بده. د) استمرار باشه. ینی از نظر شخصیتی به این باور رسیده باشین که برای خوب شدن تو هر چیزی ۱۰۰۰ ساعت و برای فوق‌العاده شدن، ۱۰هزار ساعت وقت لازمه. و دنبال زود رسیدن و یه‌شبه و وای دیر شد و امروز حال ندارم و این چیزا نباشین. اگه این موارد رعایت شه، یقیناً با کفش خوب، و پله‌های متناسب، در مسیر جذاب، می‌شه هزار تا پله رو بالا رفت و لذت برد. و اتفاقاً با همین ذهنیت/مایندست هست که یهو به‌خودت میای می‌بینی «عه، رسیدم که!» و اون‌قدر عاشق مسیر می‌شی که حتی بعد از رسیدن هم دست از یادگیری برنمی‌داری. فیلدهای بسیار پویا ای مثل برنامه‌نویسی یا هر فیلدی که هر یه قدم که برمی‌داری، تهش سه قدم مسیر درازتر می‌شه، دقیقاً همچین ذهنیتی رو می‌طلبن! که یه «سیستم یادگیری» (شبیه یه اتومبیل شخصی یا اسلحه شخصی) داشته باشی که بشینی پشتش و باش با کمترین دغدغه، توی زون ذهنی خودت، بری جلو و حسابی بترکونی! مطمئنم اگه این چیدمان‌ها برقرار بشه، یقیناً می‌شه حتی تو ۵۰ یا ۶۰ سالگی هم به خیلییییی جاها رسید. و مثل دلبر که می‌گه «ببین زندگی هنوز خوشگلیاشو داره»، من معتقدم «زندگی هنوز کلی چیزای باحال و زیبا و شگفت‌انگیز پشت پیچ بعدی جاده‌ت برات داره، و منتظرته که تلاشتو بکنی و بیای و ببینی و حالشو ببری!» ممنون.