Το "ιερό" τους βιβλίο τους συμβουλεύει να λένε ψέματα για να εξαπατήσουν τους άπιστους. Μόνο το τεστ του χοιρινού λουκάνικου μπορεί να αποκαλύψει την αλήθεια.

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΣΟΥ Διευκρινίζω: σε μια ελεύθερη κοινωνία, ο καθένας, η καθεμία και το καθένα, διασκεδάζουν όπως τους κάνει κέφι και εκδίδουν όποιο περιοδικό θέλουν, με όποια θεματολογία θέλουν. Απλώς δεν δέχομαι αυτό να το κάνουν με τα δικά μου λεφτά. Kάνε ό,τι γουστάρεις. Με τα λεφτά σου. Όχι με τα λεφτά του φορολογούμενου. Η Ε.Ε. δεν έχει καμμιά δουλειά να χρηματοδοτεί περιοδικά ποικίλης ύλης. Είτε είναι της κουήρ αδελφότητoς είτε της φιλοπτώχου. Κατανοητόν; Στο συγκεκριμένο καμπαρέ la-bouche-cabaret.com/ "έφτασα" διαβάζοντας μια συνέντευξη εδώ: bebemagazine.eu/d-ina-labouc… από ένα καλλιτέχνο (το) που εμφανίζεται εκεί, σε ένα περιοδικό για το οποίο με ενημέρωσε φίλος που σχετίζεται με Βέλγιο. Ακούστε όλη την ιστορία, όπως την περιγράφει στο μήνυμά του: "Θεώρησα σκόπιμο να θέσω υπόψη σας μια περίπτωση καταχρηστικής και ιδεολογικά κατευθυνόμενης διαχείρισης των οικονομικών πόρων της ΕΕ, η οποία συνιστά σαφή εκτροπή από τους αντικειμενικούς στόχους του προγράμματος Erasmus+. Ενδεχομένως να θελήσετε να αναδείξετε κι εσείς το θέμα εφόσον το κρίνετε ενδιαφέρον. Συγκεκριμένα: Έπεσε στα χέρια μου ένα πολυτελές και πολυσέλιδο έντυπο / βιβλίο προπαγανδιστικού περιεχομένου που τιτλοφορείται “Bebe Magazine - Trans Issue” (Βλ. bebemagazine.eu/) Προωθεί τις θέσεις και την ιδεολογία των Trans & Queers και χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση με χρήματα των φορολογουμένων. Στο βιβλίο αναγράφεται συγκεκριμένα Funded by European Union Erasmus – Youth Programme. Το ίδιο εμφανίζεται φαρδιά πλατιά και στον ιστότοπο bebemagazine.eu/ Στο Βέλγιο, στη χρηματοδότηση συμμετέχει και ο φλαμανδικός οργανισμός JINT vzw, ο οποίος λειτουργεί ως ο εθνικός φορέας για τα προγράμματα νεολαίας της ΕΕ. Το αφήγημα που προβάλλεται είναι το εξής: «Το Bebe Magazine είναι μια ανεξάρτητη, πειραματική καλλιτεχνική έκδοση που γεννήθηκε μέσα από την queer καλλιτεχνική κολεκτίβα Bebe Books, η οποία έχει ως έδρα τη Γάνδη του Βελγίου (μάλιστα αποτελεί resident στο καλλιτεχνικό κέντρο Kunstcentrum Viernulvier)» «…Το περιοδικό λειτουργεί ως μια πλατφόρμα φέρνοντας κοντά επιμελητές, καλλιτέχνες και στοχαστές. Στόχος του είναι να εξερευνήσει νέες οπτικές γύρω από τη σύγχρονη κουλτούρα, να αμφισβητήσει τις παραδοσιακές κοινωνικές νόρμες και να προσφέρει έναν ασφαλή χώρο για queer αναζητήσεις και θεωρίες» Μετά από αναζήτηση με τον όρο “Bebe” στην ιστοσελίδα: erasmus-plus.ec.europa.eu/pr… εμφανίζονται οι εξής χρηματοδοτήσεις: 31/12/23-30/12/24 Bebe Magazine Volume 1 Trans Issue €57.200 15/12/25-14/12/26 Bebe Magazine Volume II €34.500 Και στις δύο περιπτώσεις ως συντονιστής του προγράμματος (coordinator), εμφανίζεται η “Bebe Books.vzw” που εδρεύει στο Βέλγιο. Υπέβαλα διαμαρτυρία για καταχρηστική και ιδεολογικοπολιτικά στοχευμένη διαχείριση οικονομικών πόρων της ΕΕ, αποστέλλοντας μηνύματα στους κάτωθι: Στον φλαμανδικό οργανισμό - τοπικό διαχειριστή προγραμμάτων της ΕΕ για την νεολαία, JINT ([email protected]) Στον Κεντρικό Εκτελεστικό Οργανισμό για θέματα Νεολαίας και Erasmus+ EACEA ([email protected]) Στην Διευθύντρια της Γενικής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης & Νεολαίας της Κομισιόν DG EAC ([email protected]) Στην επικεφαλής της Γενικής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης, Νεολαίας, Αθλητισμού και Πολιτισμού (DG EAC) της ΕυρωπαΙκής επιτροπής ([email protected]) Επίσης απέστειλα μήνυμα στους Έλληνες ευρωβουλευτές, αν και πολύ αμφιβάλλω για το ενδιαφέρον των περισσοτέρων. Μετά την όποια «απάντηση» ή (αν δεν λάβω απάντηση) την παρέλευση της απαιτούμενης δίμηνης προθεσμίας, θα καταχωρίσω διαμαρτυρία στον ιστότοπο του ευρωπαϊκού διαμεσολαβητή (ombudsman.europa.eu/make-a-c…). Οι σύνδεσμοι του ιστοτόπου Erasmus με πλήρεις πληροφορίες για τα αντίστοιχα προγράμματα που αναφέρω, είναι: erasmus-plus.ec.europa.eu/..…... erasmus-plus.ec.europa.eu/..…..." Για να ξέρεις πού πηγαίνουν οι φόροι σου.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΠΗΡΩΝ Πώς ανταπέδωσαν οι Παλαιστίνιοι το πολυετές αλληθώρισμα της εξωτερικής μας πολιτικής προς τη μεριά τους, που στα χρόνια του παπαντρέα είχε πάρει τη μορφή σφοδρού έρωτα; Έκαναν και στη χώρα μας το μόνο πράγμα που ξέρουν: τρομοκρατικές ενέργειες, σκοτώνοντας αδιακρίτως όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Να φρεσκάρουμε λίγο τη μνημη μας. 1. Επίθεση στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού (26 Δεκεμβρίου 1968) Δράστες: Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP). Δύο Παλαιστίνιοι επιτέθηκαν με αυτόματα όπλα και χειροβομβίδες εναντίον αεροσκάφους της ισραηλινής εταιρείας El Al την ώρα που ετοιμαζόταν για απογείωση. Απολογισμός: Ένας Ισραηλινός επιβάτης νεκρός και μία αεροσυνοδός σοβαρά τραυματισμένη. 2. Χειροβομβίδα στο Γραφείο της El Al στην Αθήνα (27 Νοεμβρίου 1969) Δράστες: Οργάνωση «Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης» Στα γραφεία της ισραηλινής αεροπορικής εταιρείας El Al, τα οποία βρίσκονταν στη Σταδίου 5, στο κέντρο της Αθήνας, δύο νεαροί Παλαιστίνιοι, μέλη της οργάνωσης «Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης» πέταξαν χειροβομβίδα στον χώρο υποδοχής των γραφείων της εταιρείας. Απολογισμός: Ένα παιδί νεκρό και 13 τραυματίες: υπάλληλοι, διερχόμενοι και μικρά παιδιά. Το νεκρό παιδί ήταν ο Γεώργιος Νάστος ηλικίας 2,5 ετών. Τραυματίστηκε βαρύτατα στο κεφάλι από τα θραύσματα της χειροβομβίδας και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου πέθανε λίγες ημέρες αργότερα. Στην ίδια επίθεση τραυματίστηκε σοβαρά και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Αθανάσιος (4 ετών). Στη φωτογραφία τα δύο αδέλφια λίγο πριν τα πετύχουν οι κανίβαλοι. 3. Μακελειό στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού (5 Αυγούστου 1973) Δράστες: Μέλη της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης», που είχε αιματοκυλίσει έναν χρόνον πριν και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου.  Δύο Παλαιστίνιοι άνοιξαν πυρ και έριξαν χειροβομβίδες στην αίθουσα τράνζιτ του αεροδρομίου σε επιβάτες που περίμεναν να επιβιβαστούν σε πτήση της TWA για τη Νέα Υόρκη, νομίζοντας λανθασμένα ότι επρόκειτο για πτήση προς το Τελ Αβίβ! Απολογισμός: 5 νεκροί (3 Αμερικανοί πολίτες, ανάμεσά τους μια Ελληνοαμερικανή, η Ιωάννα Θωμά, ηλικίας 24 ετών, που είχε έρθει στην πατρίδα για τον γάμο της αδελφής της, και 2 Αυστριακοί) και 55 τραυματίες. 4. Επειδή οι μακελάρηδες του Ελληνικού, Σαφίκ αλ Αρίδα και Ταλάλ Καλούχι συνελήφθησαν, σύντροφοί τους διέπραξαν, σε όλον τον κόσμο, σειρά εγκλημάτων και επιθέσεων με ομηρίες με αίτημα την αποφυλάκιση των μακελάρηδων. Να θυμηθούμε τα πιο σημαντικά: - Ομηρία στο Ξενοδοχείο Meridian (Ιανουάριος 1974 - Κουβέιτ) Τον Ιανουάριο του 1974, ένοπλοι Παλαιστίνιοι κατέλαβαν το ξενοδοχείο Meridian στο Κουβέιτ, συλλαμβάνοντας δεκάδες ξένους ομήρους (ανάμεσά τους και Δυτικούς διπλωμάτες). Απαίτησαν ρητά από την ελληνική κυβέρνηση (υπό το δικτατορικό καθεστώς Ιωαννίδη) την αμετάκλητη απελευθέρωση και αποστολή στο εξωτερικό των δύο συλληφθέντων του Ελληνικού. Η κυβέρνηση του Κουβέιτ μεσολάβησε ως διαπραγματευτής. Για να αποφευχθεί το λουτρό αίματος, η ελληνική κυβέρνηση ενέδωσε μερικώς στις πιέσεις: υποσχέθηκε ότι οι δύο δράστες δεν θα εκτελούνταν (παρότι το κακούργημά τους επέσυρε τη θανατική ποινή) και ότι θα μετατρέπονταν οι ποινές τους. Οι όμηροι στο Κουβέιτ αφέθηκαν ελεύθεροι. - Αεροπειρατεία στη Lufthansa (Δεκέμβριος 1973 - Ρώμη, Αθήνα, Κουβέιτ) Παράλληλα με τις άλλες ενέργειες, στις 17 Δεκεμβρίου 1973, Παλαιστίνιοι τρομοκράτες εισέβαλαν στο αεροδρόμιο Fiumicino της Ρώμης, σκότωσαν 31 άτομα, κατέλαβαν αεροσκάφος της Lufthansa και υποχρέωσαν τον πιλότο να πετάξει προς την Αθήνα. Το καταληφθέν αεροσκάφος προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Οι αεροπειρατές ζήτησαν μέσω ασυρμάτου την άμεση μεταφορά των Αρίδα και Καλούχι στο αεροπλάνο. Οι ελληνικές αρχές αρνήθηκαν. Οι αεροπειρατές, αφού εκτέλεσαν έναν 20χρονο Ιταλό όμηρο που άρπαξαν ενώ εργαζόταν στο αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο (τον έβγαλαν στην πόρτα, τον πυροβόλησαν στο κεφάλι και τον πέταξαν στην πίστα) απογειώθηκαν τελικά με προορισμό το Κουβέιτ. Πώς έληξε οριστικά η υπόθεση των δύο δραστών; Το 1974, το Ελληνικό Κακουργιοδικείο καταδίκασε τους Σαφίκ αλ Αρίδα και Ταλάλ Καλούχι σε θάνατο. Λίγο αργότερα, υπό την απειλή νέων αιματηρών αντιποίνων κατά Ελλήνων πολιτών στο εξωτερικό, η χούντα μετέτρεψε τη θανατική ποινή σε ισόβια. Το 1975, η κυβέρνηση Καραμανλή απέλασε κρυφά τους δύο Παλαιστίνιους στη Λιβύη, ικανοποιώντας ουσιαστικά το αίτημα των τρομοκρατών, προκειμένου να βγει η χώρα από το στόχαστρο της παλαιστινιακής τρομοκρατίας. 5. Επίθεση στο Πλοίο «City of Poros» (11 Ιουλίου 1988) Δράστες: Οργάνωση Αμπού Νιντάλ (ANO). Tο απόγευμα της 11ης Ιουλίου 1988, τρία μίλια ανοιχτά της Αίγινας, ένα άτομο άνοιξε πυρ αδιακρίτως και έριξε χειροβομβίδες κατά των επιβατών στο πλοίο «City of Poros» που έκανε ημερήσια κρουαζιέρα στον Αργοσαρωνικό. Μέρος του πλοίου τυλίχτηκε στις φλόγες. Kατά τη διάρκεια της επίθεσης έχασαν τη ζωή τους 7 επιβάτες ενώ τραυματίστηκαν 60. Επίσης σκοτώθηκε ο υποπλοίαρχος Αντώνης Δεϊμέζης, όταν εξερράγη μηχανισμός που είχε μαζί του ο ένοπλος, που βρισκόταν έξω από την καμπίνα του υποπλοιάρχου. Κατά την έκρηξη σκοτώθηκε και ο δράστης, ο οποίος αργότερα αναγνωρίστηκε ως ο Μοχάμεντ Σοζάντ Αντνάν, 21 ετών. Λίγες ώρες νωρίτερα, στο Τροκαντερό, εκεί που θα έδενε το πλοίο, είχε εκραγεί αυτοκίνητο με δράστες της ίδιας οργάνωσης, οι οποίοι σκοτώθηκαν επί τόπου από δικό τους λάθος. Απολογισμός: 9 νεκροί και 98 τραυματίες. 6. Έκρηξη στην Οδό Μιχαλακοπούλου / Πάτρα (19 Απριλίου 1991) Δράστες: Παλαιστίνιοι φοιτητές συνδεδεμένοι με τρομοκρατικές ομάδες. Βόμβα εξερράγη στα χέρια Παλαιστίνιου τρομοκράτη μέσα σε είσοδο πολυκατοικίας στην Πάτρα. Ο στόχος ήταν το γειτονικό Βρετανικό Υποπροξενείο. Απολογισμός: 7 νεκροί - ο ίδιος ο μεταφορέας της βόμβας και 6 Έλληνες πολίτες που βρίσκονταν στο σημείο: Γιώργος Παπασωτηρόπουλος 58 χρόνων, Βασίλης Κυριακόπουλος 53 χρόνων, Γιάννης Καυκάς 25 χρόνων, Όλγα Σταγγαλινού 25 χρόνων, Δημήτρης Σεϊτανίδης 23 χρόνων και Γεωργία Βέρρα 24 χρόνων.. 7. Αεροπειρατεία στην πτήση TWA 847 (14 Ιουνίου 1985) Δράστες: Φιλοϊρανοί Λιβανέζοι παλαιστινιακής καταγωγής. Το αεροσκάφος Boeing 727 της αμερικανικής TWA πετούσε από το Κάιρο προς το Σαν Ντιέγκο των ΗΠΑ με ενδιάμεσες στάσεις στην Αθήνα, τη Ρώμη, τη Βοστώνη και το Λος Άντζελες. Δύο Λιβανέζοι τρομοκράτες κατάφεραν να περάσουν όπλα και χειροβομβίδες μέσα από τους ελέγχους ασφαλείας του Αεροδρομίου του Ελληνικού. Λίγο μετά την απογείωση από την Αθήνα, κατέλαβαν το σκάφος. Υπήρξε η πιο περιπετειώδης αεροπειρατεία στην ιστορία, που διάρκεσε 17 μέρες και κόστισε τη ζωή στον 23χρονο Αμερικανό, Robert Stethem. Τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ με μια σφαίρα στο κεφάλι και έριξαν το πτώμα του στην πίστα του αεροδρομίου. (Ανάμεσα στους ομήρους ήταν και ο Ντέμης Ρούσσος.) Οι ΗΠΑ κατηγόρησαν την Ελλάδα για «πλημμελή μέτρα ασφαλείας» στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού και εξέδωσαν αυστηρή ταξιδιωτική οδηγία, συστήνοντας στους Αμερικανούς πολίτες να αποφεύγουν τα ταξίδια στην Ελλάδα. Η οδηγία αυτή επέφερε βαρύτατο πλήγμα στον ελληνικό τουρισμό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Να θυμηθούμε επίσης μερικές κτηνωδίες στη γειτονιά μας όπως την κατάληψη στο ιταλικό κρουαζιερόπλοιο Achille Lauro (Οκτώβριος 1985, Δράστες: «Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης» PLF — ομάδα του Αμπού Αμπάς) όπου οι κανίβαλοι εκτέλεσαν εν ψυχρώ έναν καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο τον 69χρονο Αμερικανοεβραίο επιβάτη, Leon Klinghoffer, και πέταξαν το πτώμα του μαζί με το αμαξίδιο στη θάλασσα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 σημειώθηκαν επίσης στην Αθήνα δολοφονίες και απόπειρες δολοφονίας Ιορδανών, Σαουδαράβων και Ισραηλινών διπλωματών ή πολιτών από την οργάνωση Αμπού Νιντάλ, στο πλαίσιο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών ανάμεσα στις πολλές εγκληματικές ομάδες που διεκδικούσαν τη μερίδα του λέοντος από τη δυτική "βοήθεια" στην Παλαιστίνη. Αυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη υποστηρίζουν οι αριστεροϊσλαμοφλοτίλες, που είναι "με τον άνθρωπο". Διαδώστε! Οι νέοι δεν ξέρουν ιστορία και είναι ευάλωτοι στην προπαγάνδα. Πρέπει να τα μάθουν αυτά!

7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2023 - Η ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ Η 22χρονη Λίμπι Κοέν-Μεγκούρι, είχε πάει στο μουσικό φεστιβάλ Nova. Πυροβολήθηκε μέσα στο αυτοκίνητο ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από τους φονιάδες της Χαμάς. Στις 8:11 π.μ., τηλεφώνησε στους γονείς της: «Με πυροβόλησαν στο στομάχι και στο χέρι, χάνω αίμα. Θα πεθάνω». Ζήτησε από τους γονείς της να καλέσουν τον Τόμερ, τον δίδυμο αδερφό της, και τη Μάγια, τη μικρή της αδερφή, και είπε: «Θα πεθάνω. Θέλω μόνο να με ακούσετε. Σ' αγαπώ, Γιαρίβ. Είσαι ο καλύτερος πατέρας που θα μπορούσα να φανταστώ. Μαμά, σταμάτα να κλαις. Απλώς άκουσέ με. Είσαι η καλύτερη μητέρα που θα μπορούσαμε ποτέ να έχουμε. Να συνεχίσεις να είσαι τόσο καλή για τον Τόμερ και τη Μάγια. Τόμερ, πόσο τυχεροί ήμασταν που ζήσαμε αυτή τη ζωή μαζί. Σ' αγαπώ. Μάγια μου, μην ξεχνάς ποτέ - είσαι ο θησαυρός της ζωής μου.» Σε λίγο οι φονιάδες ξαναγύρισαν. «Μαμά, έρχονται να με πυροβολήσουν ξανά», είπε η Λίμπι. Ενώ το τηλέφωνο ήταν ανοιχτό η οικογένειά της άκουσε φωνές στα αραβικά και καταιγίδα πυροβολισμών. Και μετά σιωπή. Το μόνο "έγκλημα" της Λίμπι ήταν ότι γεννήθηκε Ισραηλινή. Την κτηνωδία αυτών των τεράτων "γιορτάζουν" όσοι αυτές τις μέρες διοργανώνουν "φεστιβάλ για την Παλαιστίνη".

Yes, you idiot. You're right about "immigrants who have lived in Germany for decades, work there and are fully integrated into society". Now tell us about those who have invaded since 2015, who don't work, live off other people's taxes and have no intention of integrating.