App Dev, Peace, Truth, ..
United States
Joined November 2012
- Tweets18.2K
- Following1.7K
- Followers4K
- Likes26.3K
Pinned Tweet
Back in January, President Trump and many of his supporters spoke passionately about the Iranian people. We were told that America had their backs. "Help is on the way." "Locked and loaded." The suffering of Iranian protesters, political prisoners, and victims of state violence became part of the moral justification for confronting the regime. Today, as a deal with that same regime is being discussed, why have the Iranian people disappeared from the conversation? If their sacrifices helped justify pressure on the regime, why are their rights absent from the negotiations? If you truly stand with the Iranian people, now is the moment to demand that human rights be part of any deal, not as a symbolic gesture, but as a condition. Release political prisoners. Halt executions. End the killing of protesters. Allow independent monitoring. Tie any sanctions relief to verifiable compliance. Otherwise, the message is clear: the Iranian people were useful when their suffering could be invoked to justify pressure on the regime, but expendable when their rights should be defended at the negotiating table. That is a moral failure. It is a betrayal of trust. A deal that ignores human rights does not help the Iranian people. It rewards the regime with survival while abandoning those who risked everything to oppose it. If the Iranian people were part of the justification, they must be part of the outcome.
@realDonaldTrump @JDVance @SecRubio @PahlaviReza
Helix 🇺🇸 retweeted
🚨The Islamic Republic’s IRGC has allegedly threatened German authorities, warning that Crown Prince Reza Pahlavi’s life could be in danger if he addresses the crowd on November 7, and that others attending the rally could also face attacks.
Iranians came to Germany to live freely and exercise their right to speak without fear. If the regime can threaten and intimidate us on German soil, where are we supposed to raise our voices?
In our own country, Iranians risk imprisonment, torture, and even execution simply for expressing their views or demanding their rights. Must we face the same fear abroad?
How can a regime that brutally represses its own people be allowed to extend that repression into Germany? German authorities must protect peaceful demonstrators, defend freedom of speech, and make clear that threats against anyone on German soil will have consequences.
@Polizei_Ffm @GermanyDiplo @AuswaertigesAmt @bundeskanzler
@marklevinshow @SecRubio
Helix 🇺🇸 retweeted
گفتگوی داریوش آشوری و شهلا شفیق پیرامون دیدارشان با شاهزاده پهلوی منتشر شد. نسخهٔ کامل ویدئو را می‌توانید اینجا در یوتیوبِ مجلهٔ بارو ببینید دوستان:
youtu.be/6Ld0G9YrfQ4?is=-ezE…
لطفاً دست‌به‌دست کنید تا بایکوتِ جماعتِ پنجاهفتی کم‌اثرتر شود.
آری فلیشر خطاب به جی‌دی ونس:
مشکل جنگ با جمهوری اسلامی نبود؛ مشکل آتش‌بس بود. جنگ باید با سقوط رژیم به پایان می‌رسید. آری فلیشر سخنگوی پیشین کاخ سفید در دولت جورج دبلیو بوش: اگر جنگی را آغاز می‌کنید، باید در آن پیروز شوید؛ در غیر این صورت، اصلًا نباید آغازش کنید. عملیات نظامی نباید تا پیش از سقوط جمهوری اسلامی متوقف می‌شد. لایه‌های دوم و سوم رهبری رژیم باید نابود می‌شدند. ما باید از نیروهای غرب‌گرا حمایت می‌کردیم که می‌توانستند رهبری کشور را به دست بگیرند.
Mr. Vice-President,
Please allow me to present a different perspective.
The problem was not the Iran War. It was the cease fire.
If you start a war, you need to win it and finish it – otherwise don’t start it.
This war should have been over six months ago, with the Strait of Hormuz wide open and oil flowing. The second and third tiers of Iranian leadership should have been destroyed, and we should have supported the pro-western forces who could have taken leadership. We stood on the brink of a new, more peaceful Middle East - and then we blinked. We had a chance not only to deny Iran nuclear weapons, but to get rid of the world’s biggest supporter of terrorism.
Instead, we had a cease fire, which was followed by months of will we or won’t we finish the job. Every day was a different message. There still is. Is the war over? Is it about to begin? No one knows. There is confusion and inconsistency.
In June 2025, America was not involved. This was an Israel vs Iran issue.
No one forced the United States to attack Iran then, or in February of 2026. It was a decision made by President Trump. In my opinion, it was the right decision.
Once the decision was made, we should not have stopped until the regime fell. But instead, you negotiated a cease fire that didn’t last, didn’t work and left us in no man’s land, with higher prices and our troops still deployed.
Our troops could have been home, the Navy returned to its bases, a peaceful regime in place , new alliances forged, and gas prices below $3.00 a gallon.
No, Mr. Vice President. It’s not the war. It’s the so-called cease fire.
Helix 🇺🇸 retweeted
Honoring Cyrus the Great on International Day of Cyrus the Great. We talk about the International Day of Cyrus the Great, celebrating his legacy of justice, religious tolerance, and human dignity. We highlight the Cyrus Cylinder as the oldest written document on human rights, his freeing of the Jews, and his enduring example that power serves justice. We also express hope for official recognition of this day in Iran. #iran #IranWar #cyrus #iranrevolution
Helix 🇺🇸 retweeted
I urge you all to watch this @UN report on the crimes against humanity happening inside Iran. The content is deeply serious. The recommendation as to what action to take however is a ludicrous joke.
The horrendous suffering of the people of Iran has been inflicted on them by the regime and the regime alone. To add America and Israel as deliberate and proportionate contributors to this suffering is beyond a false equivalency. It is propaganda.
The people of Iran never asked for war. They asked for the machinery of repression, used to massacre them whenever they rose up to protest in their millions, to be neutralised.
The closing words here - said as if they’ve never been said before - that “hostilities must end through diplomacy and human rights at the heart of any agreement” are as meaningless as they are maddening.
“Diplomacy” hasn’t worked with this regime for 47 years. Their behaviour has not altered, despite sanctions, even marginally. After all that has been reported, expecting this regime to change is plain idiocy.
Millions will see this speech as the UN intending to stand in the way of democracy ever taking place in Iran.
When the people rise up again - which we hear is imminent - it looks like the United Nations will regrettably side with the regime again. As they always have.
What chance do the people of Iran have when global institutions designed to protect oppressed populations are failing them so miserably?
دوستان خارج به کوچه کمک کنید
دوستان از «کوچه» حمایت کنید.
کانال «کوچه» سال‌هاست هر روز و بی‌وقفه گزارش و تحلیل تولید می‌کند. برای بسیاری از ما، این کانال به‌خاطر دقت، بی‌طرفی، عمق تحلیل و به‌روز بودن و البته صدای دلنشین و آشنای گوینده‌اش، یکی از منابع اصلی دنبال کردن مسائل ایران است. چنین کاری هزینه دارد و شایسته حمایت است.
خطاب من به ایرانیانی است که خارج از ایران زندگی می‌کنند. برای ما، ماهی کمتر از ۳ دلار تقریباً هیچ است، ولی برای کانالی که هر روز کار می‌کند، حمایت پایدار و باارزشی است. اگر از کوچه بهره می‌برید، لطفاً هر سطحی را که می‌توانید انتخاب کنید.
راهش هم ساده است: در یوتیوب عضو کانال شوید. هر وقت خواستید می‌توانید لغو کنید.
چطور عضو شویم؟
۱. کانال را در یوتیوب باز کنید: youtube.com/@KoochehChannel
۲. دکمه Join (عضویت) را، کنار دکمه Subscribe، بزنید.
۳. یکی از سطوح را انتخاب کنید:
یاری‌گر کوچه: ۲٫۹۹ دلار در ماه
پشتیبان کوچه: ۹٫۹۹ دلار
پناه کوچه: ۱۹٫۹۹ دلار
مهربان کوچه: ۴۹٫۹۹ دلار
نازنین کوچه: ۹۹٫۹۹ دلار
همراه همیشگی کوچه: ۲۴۹٫۹۹ دلار
۴. پرداخت را انجام دهید. همین.
درباره اطمینان خاطر در پرداخت: پرداخت شما کاملاً از طریق یوتیوب و گوگل انجام می‌شود، درست مثل هر اشتراک دیگری در یوتیوب. اطلاعات کارت بانکی، نام بانک و هر اطلاعات مالی دیگر شما فقط نزد یوتیوب و گوگل می‌ماند و هیچ‌وقت در اختیار کانال کوچه قرار نمی‌گیرد. کانال فقط مزایای عضویت را دریافت می‌کند. یعنی یوتیوب به‌عنوان یک لایه میانی، میان شما و کانال قرار دارد و کار حمایت به‌اندازه باز کردن یک حساب جیمیل ساده و بی‌دردسر است.
سپاس از حمایت‌تان.
بهنام طالب‌لو : واشنگتن و اورشلیم باید به جای مماشات یا تعامل با قدرت‌گیری رضایی، آن را به تمسخر بگیرند. نظامی که رضایی را در رأس یکی از سه نهاد مهم خود قرار می‌دهد نظامی است که دیگر چهره‌ها و مهره‌های بانفوذ چندانی برای تکیه بر آن باقی نمانده‌اند. جمهوری اسلامی نظامی است که اگر قرار باشد با آن مقابله نظامی شود، باید آن را درهم کوبید، نه اینکه صرفاً سر آن را قطع کرد. این نظام میراث خامنه‌ای پدر است.
ترجمه کامل:
محسن رضایی ویژگی‌ها و سوابق گوناگونی دارد (فهرست زندگی‌نامه‌ای مفصل او را در ادامه می‌آورم).
اما اگر دستگاه اطلاعاتی آمریکا بر این باور باشد که جمهوری اسلامی یک گره مرکزی یا نقطه‌ضعف واحدی دارد که با حذف آن می‌توان کل سیستم را از کار انداخت، به تعبیر تالیران، دیپلمات نامدار فرانسوی، از تحولات سال گذشته «هیچ نیاموخته و هیچ فراموش نکرده است». جمهوری اسلامی نظامی است که اگر قرار باشد با آن مقابله نظامی شود، باید آن را درهم کوبید، نه اینکه صرفاً سر آن را قطع کرد. این نظام میراث خامنه‌ای پدر است.
اما فراتر از این، واشنگتن و اورشلیم باید به جای مماشات یا تعامل با قدرت‌گیری رضایی، آن را به تمسخر بگیرند. نظامی (و جمهوری اسلامی دقیقاً یک نظام است) که رضایی را در رأس یکی از سه نهاد مهم خود قرار می‌دهد ــ در کنار دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی و سپاه پاسداران ــ نظامی است که دیگر چهره‌ها و مهره‌های بانفوذ چندانی برای تکیه بر آن باقی نمانده‌اند.
و اما نگاهی عمیق‌تر به محسن رضایی:
او طولانی‌ترین دوره فرماندهی سپاه پاسداران در تاریخ جمهوری اسلامی را در اختیار داشته است (۱۹۸۱ تا ۱۹۹۷).
او طراح بسیاری از عملیات‌های ناموفق نیروهای ایرانی در میدان نبرد، در سال‌های پایانی جنگ ایران و عراق بود؛ از جمله عملیات کربلای ۴.
او همچنین نویسنده کتابی با عنوان «جنگ به روایت فرمانده» است که در آن تجربیاتش از جنگ ایران و عراق را روایت می‌کند. این کتاب در کنار ارائه اطلاعاتی درباره برخی از اقدامات بحث‌برانگیز حکومت در دوران جنگ، حاوی روایت‌سازی و تحریف نیز هست.
او به شکلی عجیب از پاسخ‌گویی گریخته و در جمهوری اسلامی، هر بار پس از ناکامی به مقامی بالاتر رسیده است. او بعدها دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام شد و سپس در دولت رئیسی به مقام معاونت رئیس‌جمهور رسید.
اوایل همین سال نیز رضایی جایگزین ذوالقدر در سمت دبیری شورای عالی امنیت ملی شد و هم‌زمان به عنوان نماینده خامنه‌ای پسر در این شورا منصوب شد.
رضایی به دلیل نقش داشتن در حمله تروریستی سال ۱۹۹۴ به مرکز یهودیان آمیا در بوئنوس‌آیرس، با اعلان قرمز اینترپل روبه‌رو است و دولت آرژانتین او را تحت تعقیب قرار داده است.
رضایی از نظر سیاسی چهار بار برای ریاست‌جمهوری نامزد شده است: در سال ۲۰۰۵، پیش از برگزاری انتخابات از رقابت کنار کشید و در سه دوره دیگر، یعنی سال‌های ۲۰۰۹، ۲۰۱۳ و ۲۰۲۱، شکست خورد.
او از طرفداران سرسخت سیاست گروگان‌گیری و استفاده از گروگان‌ها به‌عنوان ابزار دیپلماسی است.
در شبکه‌های اجتماعی فارسی‌زبان، رضایی اغلب به نمادی برای تمسخر بی‌کفایتی‌های جمهوری اسلامی تبدیل می‌شود و کاربران او را دستمایه شوخی و طنز قرار می‌دهند.
Mohsen Rezaei is many things (a biographical laundry list below).
But if US intelligence believes the Islamic Republic has a central node or single point of failure, it would have, in the words of famed French diplomat Talleyrand, “learned nothing and forgotten nothing” from the upheaval of the last year. The Islamic Republic is a system that if it is going to be fought, will have to be decimated, not decapitated. This system is the legacy of Khamenei Sr.
But beyond that, Rezaei’s rise is something that Washington and Jerusalem should be looking to mock, not placate or engage. A system (and that is what this regime is) with Rezaei in charge of one its 3 most important institutions (w/ the SLO and IRGC being the other 2) is a system with few elites and insiders left.
And now, Rezaei in-depth:
He was the longest serving IRGC Commander in the history of the Islamic Republic (1981-1997).
He was the architect of many of Iran’s failed battlefield offensives in the latter half of the Iran-Iraq War (like Karbala-4).
He is also the author of a book (Jang be Revayat Farmandeh) about his Iran-Iraq War experience which provides both insight and spin into some of the regime’s controversial wartime efforts.
He has somehow avoided accountability and failed upwards in the Islamic Republic. He went on to serve as Secretary of the Expediency and Discernment Council, and later was a Vice-President in the Raisi government.
And earlier this year, Rezaei replaced Zolghadr as SNSC Secretary and also became Khamenei Jr.’s representative on that council.
Rezaei has an Interpol red notice against him and is wanted by the Argentine government over his involvement in the 1994 terror attack against the AMIA Jewish Community Center in Buenos Aires.
Politically, Rezaei has run for the presidency 4 times, dropping out early before voting in 2005 and having 3 failed bids in 2009, 2013, and 2021.
He is an avid proponent of hostage diplomacy.
He is often the but of jokes on Persian-language social media when it comes to measures of the regime’s incompetence.
ویدیوی زیر قدم‌به‌قدم به مردم یاد می‌دهد اگر در کوه کلنگ، کنار نطنز و کاشان، یک انفجار هسته‌ای رخ بدهد چه کنند. کجا پناه بگیرند، لباس‌هایشان را چطور دربیاورند، کدام آب را بخورند و کدام را نخورند. اولش خودم هم لرزیدم. ولی بعد نشستم و از خودم پرسیدم این سناریو از کجا آمده؟ چه کسی گفته قرار است بمب هسته‌ای روی نطنز بیفتد؟ جوابش این است که هیچ‌کس نگفته. هیچ‌کس. نه نشانه‌ای هست، نه دلیلی، نه منطقی.
بگذارید روشن بگویم. آمریکا در این هشتاد سال، از ۱۹۴۵ تا امروز در هیچ جنگی بمب هسته‌ای به کار نبرده، نه وقتی دشمنش قوی بود، نه وقتی ضعیف. حالا که آسمان ایران عملاً دست خودش است حالا که پدافند حکومت از جلوگیری از هر چیزی ناتوان است چرا باید دست به چنین کاری بزند؟ بمب هسته‌ای را وقتی می‌اندازند که هیچ راه دیگری نمانده باشد، و اینجا راه فراوان است. تأسیسات فُردو هم زیر کوه بود و در عملیات "چکش نیمه‌شب" با همان بمب‌های سنگرشکن متعارف زده شد، نه بمب هسته‌ای در کار بود نه حتی حرفش. از آن روز تا امروز هم هیچ پیش نیامده که لازمش بشود. و اگر کاری بماند که از هوا تمام نشود، نیروی زمینی هست. حکومتی که آسمانش را از دست داده در جنگ زمینی هم نمی‌ایستد و خودشان این را از همه بهتر می‌دانند. پس ساختن پیش‌فرض "بمب هسته‌ای می‌اندازند" نه فقط بی‌پایه است بلکه بی‌معنی است. چنین کاری برای آمریکا یک رسوایی تاریخی در برابر چشم تمام دنیا می‌شود و کسی که این‌همه ابزار دیگر در دست دارد سراغش نمی‌رود.
و حالا ببینید این ویدیو چه کار می‌کند. می‌گوید "فرض کن"، و همین "فرض کن" کافی است که در ذهن شنونده بنشیند که دشمن، یعنی آمریکا و اسرائیل، آمده‌اند ما را با بمب اتمی آلوده کنند. و دشمن در این روایت همیشه آن طرف مرز است و این ما نیستیم که اورانیوم غنی‌شده زیر آن کوه پنهان کرده‌ایم. اما چیزی که در این ویدیو نیست خیلی مهم‌تر از چیزی است که هست. نمی‌پرسد چرا صدها کیلو اورانیوم شصت درصد را زیر کوه انبار کرده‌اند و کسی نمی‌داند کجاست. نمی‌پرسد چرا حکومت حاضر نیست آن را نشان بازرسان بدهد. نمی‌پرسد چرا تأسیسات اتمی را توی دل کوه و کنار شهرهای کهن ما مثل نطنز و کاشان و ابیانه و مراکز پر جمعیت مثل قم و اصفهان ساخته‌اند، شهرهایی که هزاران سال تاریخ دارند. اگر کسی واقعاً نگران جان مردم بود اولین سؤالش از همین مسئولان بود. کسانی که ما را در این وضع گذاشته‌اند همین‌جا نشسته‌اند و ویدیو یک کلمه از آنها نمی‌پرسد. به ما یاد می‌دهند چطور از خودمان در برابر انفجار محافظت کنیم اما درباره‌ی کسانی که این خطر را به وجود آورده‌اند و می‌توانند با یک تصمیم برش دارند هیچ نمی‌گویند.
به نظر من این سکوت خودش نشانه است، نشانه‌ی روشنی که یک چیزی در این ویدیو درست نیست. و یک نشانه‌ی دیگر هم هست: ببینید چه کسانی دارند این ویدیو را پخش می‌کنند و پشتش می‌ایستند. خیلی از آنها همان‌هایی هستند که خودشان را مخالف جنگ معرفی می‌کنند اما کارنامه‌شان نشان می‌دهد که در عمل در خدمت تبلیغات جمهوری اسلامی‌اند. ما این را می‌بینیم و هر روز تماشایش می‌کنیم. این دلسوزیِ بی‌غرض برای مردم ایران نیست. ظاهرش را این‌طور ساخته‌اند ولی کارکردش چیز دیگری است: ترساندن مردم و بدنام کردن آمریکا و اسرائیل و پاک کردن گناه از دامان حکومتی که این وضع را ساخته.
هر که این ویدیو را ساخته کارش کار تبلیغات حکومت است: سؤال را از "چرا شما خطر ساخته‌اید" به "ببین دشمن چه می‌خواهد بکند" برمی‌گرداند. می‌خواهد مردم را بترساند تا به آمریکا و اسرائیل با چشم تهدید نگاه کنند تا کسی راه بازرسی و تحویل مواد و حل مسالمت‌آمیز را نخواهد. من خطرهای جنگ را انکار نمی‌کنم و توصیه‌های ایمنی ویدیو هم در حالت کلی درست است. اما به وضعیت ما ربط ندارد چون بر پایه‌ی سناریویی ساخته شده که هیچ دلیلی برایش نیست و مهم‌ترین سؤال‌ها را اصلاً نمی‌پرسد: این خطر را چه کسی ساخته؟ و چه کسی می‌تواند با یک تصمیم آن را بردارد؟
بهنام طالب‌لو : "یک بار این را گفتم و باز هم تکرار می‌کنم: آمریکا با ترکیب تحریم‌های حداکثری و محاصره دریایی، دست برتر را دارد. در شرایط کنونی، هیچ ضرورتی برای شتاب‌زدگی و ورود به جنگ نظامی وجود ندارد؛ جنگی که در داخل آمریکا از حمایت سیاسی چندانی برخوردار نیست، هزینه‌های سنگینی بر متحدان منطقه‌ای ما تحمیل می‌کند و از آن بدتر، ممکن است در نهایت رژیم را همچنان بر سر قدرت نگه دارد.
واشنگتن در عوض باید صبور باشد، آمادگی خود را حفظ کند و با دوراندیشی منتظر بماند تا از اشتباهاتی که رژیم در تلاش برای خروج از وضعیت «نه جنگ، نه صلح» مرتکب خواهد شد، بهره‌برداری کند.
همین امروز، مجتبی خامنه‌ای، پسر و جانشین علی خامنه‌ای، در دیدار خود با رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، از گرفتار ماندن ایران در این وضعیت انتقاد کرد. تنها یک هفته پیش نیز مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، این وضعیت بلاتکلیف را «بدترین وضعیت» خوانده بود.
با خشکیدن منابع و تشدید اختلافات بر سر راهبرد، باید گذاشت که مسئولیت، بار و هزینه تشدید تنش‌ها و آغاز درگیری بر دوش تهران باشد، نه واشنگتن."
I said it once and I’ll say it again. The US has a winning hand with both maximum pressure sanctions and the maritime blockade. There’s no need to rush to a shooting war presently when it has little political support at home, will distribute significant pain upon our regional allies, and worse, could still leave the regime in place.
Washington instead needs patience, preparation, and the foresight to capitalize on mistakes the regime will make as they try to break out of the “no war, no peace” model.
Literally SL Khamenei Jr. just critiqued Iran being stuck in that model in his meeting with SNSC Secretary Rezaei today, and just a week ago President Pezeshkian called that limbo the “worst situation.”
As resources dry up and fights intensify over strategy, let the onus, burden, and cost of escalation and commencement of conflict be on Tehran, not Washington.
