#TAMEเลี้ยงไม่เชื่อง นี่มั่นใจได้ตั้งแต่ก่อนดูว่าจะเป็นหนังที่ยูนีกมากแน่ ๆ เพราะรู้ว่าคนกำกับคือ มูย่า ฐามุยา (เทอม 4: เรือนนางสนม) แล้วพอดูจบก็เหลือจะเชื่อไปอีกว่านี่คือผลงานหนังความยาวปกติเรื่องแรกของมูย่า เพราะมันชัด มันครบ มันลงตัวไปหมด แม้จะยังไม่กลมสมบูรณ์หรือปราศจากแผลซะทีเดียว แต่เราก็ชอบมันมาก ๆ และเชื่อว่าผู้ชมจำนวนมากก็จะชอบมันเช่นกัน หนังเล่าเรื่องราวของเด็กสาวกำพร้าแม่ที่ถูกรับเลี้ยงโดยครอบครัวบุญธรรมมาตั้งแต่เกิด โดยยายเลี้ยงเธอเพื่อหวังจะให้เติบโตมาทำหน้าที่ทดแทนบุญคุณ ขณะที่น้าชายก็เลี้ยงมาอย่างเป็นของรักของหวง ดูแลทุกกระเบียดนิ้ว จนเธออยากจะหนีไปจากบ้านให้รู้แล้วรู้รอด และเมื่อน้าสาว พี่คนโตของบ้าน กลับมาเยี่ยมเยือน ความคิดที่อยากจะไปจากบ้านนี้ครอบครัวนี้ของเธอก็ดูเป็นสิ่งที่เป็นไปได้จริงสักที นักแสดงนำท็อปฟอร์มทุกคนเลย และบทที่โคตรยูนีกแบบนี้มันยิ่งส่งให้ทุกคนได้แสดงศักยภาพอย่างเต็มที่ พิมมา นี่ชิงรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมไปเลยตั้งแต่วินาทีนี้ เราชอบวิธีดีไซน์การแสดงออกและมูฟเมนต์ตัวละครมาก ๆ ดูจากเรื่องที่แล้ว HR มาถึง TAME นี่เราพบว่าน้องเป็นนักแสดงที่รับบทเป็นคนเหม่อ คนตาลอย คนสิ้นหวัง ได้น่ามองที่สุดคนหนึ่ง และการได้เล่นเป็น 'คนที่อยากไปจากที่นี่' ครั้งนี้ก็อัปเลเวลจากครั้งก่อนมาก แบบ... มากกก เจษ เรื่องนี้คือ 'the best of เจษ' เลยนะ ไม่รู้ว่าบทนี้หาเจษเจอได้ยังไง แต่เราชอบมากที่เจษรับเล่น นี่คือบทที่น่าจะ soft ที่สุด ไม่สู้คนที่สุด และไกลตัวที่สุดที่เจษเคยเล่นมาแล้วมั้ง ขณะเดียวกัน มันก็เป็นบทที่ซับซ้อน สร้างอิมแพกต์ได้มาก และอันตรายที่สุดด้วย แล้วพอได้ แพต มาเล่นเป็นพี่สาว ยิ่งได้เห็นศักยภาพของเจษในการเป็นคนไม่สู้คน ซึ่งถ้าไม่ได้เห็นในเรื่องนี้คงนึกภาพไม่ออก สายตาท่าทางคือคราฟต์มาดีมาก ๆ หลังจากนี้เจษเล่นบทอะไรก็ได้แล้วอะ **ไม่เหมาะกับคนกลัวเลือด คนอ้วกง่าย และคนที่เพิ่งกินอะไรมาอิ่ม ๆ เข้าโรง 29 ตุลาคม #movietwit #CineNora