"آرشیو رشتو ها" 📚 برای دسترسی راحت تر به #رشتو های مهم در زیر این توییت لینک هر رشتو رو قرار میدم که بتونید دسترسی سریع داشته باشید و مطالب رو مطالعه کنید. بخشی از این مطالب حاصل مطالعاتم و بخشی شامل کشفیات و شهودات شخصیم هست و ماهیت مطالب ترکیبی از این دو بخش هستن.

این توییت خیلی مهمه. شر دوست داره خودش رو بزرگ جلوه بده. مثل ماهی Blowfish که خودشو باد میکنه تا بقیه ماهی هارو بترسونه. ماهی ها با دیدن جسه بزرگ بلوفیش پا به فرار میگذارن، غافل از اینکه جسه بلوفیش چیزی جز فضای توخالی نیست. آیا زندانی ها در زندان های زمین توسط گارد ها و زندان بان ها هر روز و هر ثانیه توسط روش ها و متد های مختلف فریب داده میشن؟ گس لایت میشن؟ نه... گاردها نیازی ندارن زندانی هارو فریب بدن. چون قدرت نزد گاردهاست. چرا رو زمین اینهمه فریب وجود داره؟ اگه شر از شما قوی تر بود، اگه میله های زندان نشکن بود، نیازی به فریب نبود. این نکته اصلیه که در این توییت ها دائم تکرار میشه. اینها از شما قوی تر نیستند، و در اعمالشون این رو میشه دید. دوست دارن خودشون رو قوی نشون بدن. از لابی هاشون استفاده میکنن، در مراسم بزرگی مثل المپیک، تا شما فکر کنید اوه چقدر اینها کنترل دارند...ندارند. قدرتی که دارند رو شما بهشون میدید. از خودشون هیچی ندارن. خاک بر سرن و تنها. اونهایی که تو مدرسه دائم چقلی میکردن یادتونه؟ تو مدارس همیشه یا تنها بودن یا با افرادی مثل خودشون میگشتن. حتی زیراب خودی ها رو هم میزدن 😂

❌ You knew from the day you were born, That here, in this place, you belong ✅ از روزی که به دنیا آمدی می‌ دانستی که به اینجا، به این مکان، تعلق "نداری"

شعار فیفا در تبلیغات کنار زمین: "فوتبال جهان را متحد میکند" در دنیای وارونه، شعار ها نیز وارونه هستند. دقیقا برعکس این است. فوتبال ابزاری برای تفرقه و ایجاد فاصله بین مردم جهان است. آنها برای کنترل و ایجاد تفرقه، برای شما مرزبندی میکنند، اما خودشان به مرز ها محدود نیستند. این مرز بندی ها کمک کرده است تا شما روبروی هم قرار بگیرید. شاید در ظاهر این تقابل دوستانه بنظر برسد، اما در ناخوداگاه، پروگرامِ "کشور من در برابر کشور تو" را تقویت میکند. برچسب ها، به این سیستم خدمت میکنند، نه شما. شما شالوده ای از اسم، دین، باور ها، ملیت، قومیت، اعتقاد ها، رنگ پوست، گرایش جنسی، و جهت گیری سیاسی نیستید، اینها دسته بندی هایی است که بازی گردان، برای کوچک کردن دنیای شما ایجاد کرده است. تا هر چه بیشتر از اصل خود دور بمانید و درگیر هویت سازی های این جهان شوید، تا هویت خود را هرگز به یاد نیاورید. مضحک نیست؟ حافظه یک روح لایتناهی را پاک کرده اند، او را در زندان رها کرده اند، و اکنون با مرزبندی در زندان، زندانیان را به جان هم انداخته اند. سلول من در مقابل سلول تو.

"تمام این مدت، قدرت نزد تو بود دوروتی." فیلم جادوگر شهر آز چرا این همه فریب؟ چرا اینهمه ترفند؟ اگه کسی از شما قوی تر باشه، نیازی به فریب دادن شما نداره. شر، و نوچه هاش، چه اینجا، چه پس از مرگ، هیچ سلاحی جز فریب و ترفند بر علیه شما ندارند. یادتونه بچه بودیم میپرسیدند، علم بهتر است یا ثروت؟ هیچ کدام. آگاهی و حقیقت شما را نجات خواهد داد.

خواندن کتاب، نشخوار افکار گذشتگان و دیگران است و هر کسی در کتاب خود فقط میتواند تجارب شخصی خود را با دیگران به اشتراک بگذارد. نویسندگان کتاب ها همواره جزو احمق ترین انسان های روی زمین بوده اند. اگر نویسنده ای احمق باشد، بی شک حماقت را به خواننده منتقل میکند و در نتیجه مفسرین احمق، این حماقت را تفسیر و به آن استناد میکنند. دلیل حماقت نویسندگان در هر نوعی مخصوصا از نوع آکادمیک آن اینست که مثلا نویسندگان کتاب های فیزیک در گذشته اعلام میکردند که نور تنها یک حالت دارد و موجی است. اما بعد از گذشت چند قرن به این نتیجه رسیدند که نور حالت دومی هم دارد که ذره ای است، و بعد از مدتی گفتند که هم ذره ای است و هم موجی در صورتی که نور 3 حالت دارد. حال فرض کنید که اگر از ابتدا همگان میفهمیدند که نور 3 حالت دارد در آن صورت دیگر دانشمندان نمیتوانستند مردم جهان را سالها در تاریکی نگه دارند و شاید جهان شکل دیگری می یافت. مثال دیگر جدول مندلیف است که سالها بر اساس "عدد جرمی" محاسبه میشد اما پس از چندین سال دانشمندان متوجه شدند که عناصر را بر اساس "عدد اتمی" مرتب سازی کنند. کتاب هایی که در باب علم نوشته شده است، همگی مقاله هستند. زیرا هر کتابی باید شروع و پایان داشته باشد. یعنی نویسنده هر کتابی باید پایان کتابش را بداند زیرا نوشتن اجازه میخواهد! کسانی میتوانند کتاب بنویسند که جهان را بشناسند، راه نجات بشر را بدانند و یا حداقل درباره آن موضوع اشراف چند هزار ساله داشته باشند. این به معنای آنست که باید نویسنده ابتدا و انتها را بداند. کتاب اندیشه های یک انسان است که پس از نوشتن، به "مدفوع فکری" تبدیل میشود. به عبارتی کتاب غذایی است که در فکر نویسنده هضم میشود و به مدفوع تبدیل میگردد و متاسفانه خواننده، افکار نویسنده را در لحظه خواندن کتاب، نشخوار میکند. یعنی مدفوع فکری نویسنده را بازیافت می نماید. آیا شما دوست دارید غذای طبیعی میل کنید، یا مدفوع شخصی که آن غذا را قبلا خورده است؟ پس بهتر است شما مدام فکر کنید تا اینکه فکر دیگران را بخورید، زیرا خواندن کتاب، شما را از فکر کردن بازمیدارد و متاسفانه هزاران سال است که کتابها از پیشرفت بشر جلوگیری کرده اند. وقتی کتابی نوشته میشود به سند تبدیل میشود و مردم جهان بجای فکر کردن، به همین کتاب ها استناد میکنند و اینجاست که فکر و اندیشه از حرکت باز می ایستد و دیگر دغدغه فهمیدن تولید نمیگردد. دغدغه فهمیدن، مهمتر از فهمیدن است.

چیزی که اشتباه است را نمیتوان درست کرد. آنچه از دست رفته، قابل جبران نیست.