Pinned Tweet
Biz Türk Milliyetçisiyiz ve Türkiye'nin ve dahi Türk Dünyası'nın kurtuluş reçetesi ile müreffeh düzeye ulaşma rotasını doktriner Türk Milliyetçiliği ideolojisinde görürüz. Türkçü-Türk Milliyetçisi dediğimiz kişi, üstün siyasi fikri, milliyetçilikte bulan ve uygulayan kişidir.
Adana Yapı Meslek Lisesi lojmanında ikamet eden silahsız altı ülkücü öğretmen, gece lojmanı basan komünistler tarafından yaylım ateşine alınıp öldürülüyorlar, 19 Eylül 1980.
Bir hafta sonra, Adana Emniyet Müdürü Pol-Der'li Cevat Yurdakul da arabasında çapraz ateşe alınıp öldürüldü. Bu infaz emrini, hem altı ülkücü öğretmenin katli hem de Adana'da ülkücülere yönelik saldırıların artması sebebiyle, Alparslan Türkeş'in bizzat verdiği söylenir. Çünkü Pol-Der'in bilgisi ve organizasyonu olmadan bu derece büyük katliamlar yapılamazdı.
Hüseyin Nihal Atsız'ın Genel Başkanı olduğu Türkçüler Derneği'nin, ülkücü komando kampları ve CKMP/MHP merkezli gençlik hareketlerine yönelik yayınladığı bildiri, Mart 1969.
Yazıya göre Türkçülerin, kamplara daha çok katılmaları, disiplin kazanmaları ve daha büyük yürüyüşler yapmaları temenni ediliyor.
Her ne kadar ideolojik ve kitlesel bir duruş varmış gibi görünse de tamamen amorf bir hareket olduğu aşikar bu seküler "yeni nesil milliyetçilik" akımının. Sadece gündemi meşgul edebilecek dijital sermayeye sahip. Bunun, tek başına ne kadar zararlı olduğunu genç yoldaşlara bıkmadan aktardık.
Açıkça izbar edelim ki yüksek potansiyele ulaşmış ve genel hatlarıyla kendilerinden çok şey beklenen ve bu durumun da farkında olan yeni kuşağın, özellikli şekilde geçmiş dönemlerin hiyerarşik örgütlenme modellerini reddederek başına buyruk ve farklı bir milliyetçilik düsturunu benimsemeleri, sürekli şekilde kendisini yenilemeye mecbur olan Türk milliyetçiliğinin kodları açısından anormal değildir. Her zaman söylediğimiz gibi "maziden atiye," ulaşmak şarttır. 1930'lar ve 1940'ların Türkçülüğü, Meşrutiyet Dönemi'nden ilerideydi. 1960'lar ve 70'lerin milliyetçiliği de 1950'lerden kat be kat öndeydi. Bugün de aynı şekilde olumlu tebdil beklenen bir durumdur. Hatta rahmetli Necdet Sevinç "milliyetçi otorite bütün otoritelere karşıdır," demiştir. Fakat:
"Yeni nesil milliyetçilik" akımına dahil edilen yapı, şahıs ve teşkilatların, sürekli övülen ve tanımlamalar yapılırken kullanılan serbest hareket tarzları, tam manasıyla bir "kendiliğinden zuhur" örneğidir. "Kendinden gelme" başlangıç aşamasında faydalıdır. Lakin bu şekilde devam etmesi, tarihte de görüldüğü gibi kısa süre içerisinde başarısız ve sonunda sönümlenen bir aksiyona sebep olacaktır. Genellikle Türkçüler, Milli Mücadele'den de anakronik söylemler devşirerek olması gerekenin halihazırda eli taşın altına koymak ve icazetsiz şekilde müdafaa hareketinde bulunmak olduğunu düşünüyorlar. Bu sebeple baştan aşağı kaos olan mevcut durumdan da övünüyorlar.
Fakat dikkat edilmesi gereken ikinci bir husus da var. Özellikle 19 Mart eylemlerinde yine dijital sermayenin de etkisiyle meydanlarda en çok öne çıkan gruplar Türk milliyetçileri oldular. Bu gruplar, analiz yapmayı matah bir şey olarak addeden yorumcuların, her şeye bir kavram atayarak toplumsal çıkarım yapabileceğini zannedenlerin söylemleri neticesinde "seküler milliyetçilik" lafzının içerisine dahil edilip konumlandırıldılar. Çünkü her şeyi çok iyi bilen sosyologlarımız ve toplum yapıcılarımız, mutlak suretle genelleyecek bir şey buldu mu genellerler. Halbuki kanzi diye aşağılanan ve ekserisi muhalif olan bu kitle, çok yüksek oranda sekülerizmi benimser fakat kendisini bu şekilde kategorize etmez. Bu, karşı mahallenin analizidir.
İlk yazdıklarımla beraber okununca sonuç keskinleşiyor. Kendiliğinden gelme, yönlendirmeye, dejenere edilmeye, kontrol altına alınmaya ve nihayetinde tek tipleştirilerek söndürülmeye açıktır. Bu durum, milliyetçiliği bilmeyen yorumcuların, tarihsel süreçten beslenen ana akım milliyetçiliğin dışında kalan bütün milliyetçilik türlerini, mezkûr milliyetçilik tipolojisinin tam karşısında konumlanmış olan ve sesi çok çıkan yeni cereyanın bünyesinde zannetmesi doğal tembelliklerindendir.
Teorik ve pratik noktada en başarısız milliyetçilik akımının ve dahi Türk milliyetçillğinin yapısına en ırak fikir hacmine sahip bu doktrinin parlaması da bahsi geçen karşı mahalle analizcilerinin gündemi yorumlama çabaları sonucunda dilde pelesenk olmasıyla alakalıdır. Genel olarak seküler milliyetçilik, Türkiye'nin problemlerine geniş ölçüde cevap verebilecek altyapıdan mahrumdur. Kaldı ki yeni nesil milliyetçilik de bahsettiğimiz gibi bu akımın baskın çizgisinde değildir. Sadece bu platformda fazla konuşuldu.
Gördüğümüz aslında çok açık. Kanzi şeklinde aşağılanan "yeni nesil milliyetçiler" baskın şekilde Kemalist, Toplumcu ve halkçılar. İlk dönem seküler milliyetçiler gibi yaşam tarzını ve seküler hayatı fikirlerinin omurgası haline getirmiyorlar ve bundan beslenmiyorlar. Bahsettiğimiz tarihten süregelen ana akım milliyetçilikte baskın din görüşünün etkili olması ve yeni nesil milliyetçilerde mezkûr damarın en azından ideolojik sentez olarak kabul görmemesi seküler milliyetçi oldukları kanısı uyandırıyor sadece.
Kürşad Yavan retweeted
Komunistler benim maketimi yapıp yaksa, öyle havaya girerdim ki o gece zevkten ölürdüm.
Başbuğ öyle büyük bir adamdı işte.
Kalbinde en ufak bir kibir kırıntısı dahi oluşmadı.
Yüce Rabbime şükürler olsun ki senin yolundayız Başbuğum
Komünistler, Türkiye'nin çeşitli yerlerinde düzenledikleri gösterilerde Ülkücülerin lideri Alparslan Türkeş'i temsil eden maketleri darağacına çekip ateşe veriyorlar, Ağustos 1979.
Sorarlarsa "aktif savunma konsepti" dersiniz.
Daha önce de iblağ ettiğimiz gibi Türk milliyetçileri, herhangi bir şiddet eylemi görmeseler ve Ruhi Kılıçkıran örneğinde fark edildiği üzere ilk ölümlü vakanın kurbanı olmasalar bile yine komünistleri öldürecekler ve şiddet yollu politika yürüteceklerdi. Bu başka bir mesele. Fakat "aktif savunma konsepti" adı altında konuşmacının anlatımlarının yetersiz olduğu bir gerçektir. Şöyle ki:
Türkiye'de solcular, 70'ler anlatımını tek taraflı bir mağduriyete indirgerler ve kendilerinin "çiçek çocuklar" olduklarını propaganda ederek ülkücülerin şiddet eylemlerine karşılık vererek savunma mekanizması yaratmak suretiyle devrimci şiddeti meşru hale getirirler. Genellikle 12 Eylül'den sonraki anlatımlarının aksiyomatik yönü bu şekildedir. Fakat iki bariz hata göze çarpmaktadır.
Birincisi politik şiddet tamamen karşılıklıdır. Her iki tarafın da eylem bilançosu kan davasına evrilen bir hesaplaşmayı andırır fakat özünde her iki taraf da müdafi olduklarını belirtir. Bu, sokağın mevcut yapısına aykırıdır bir defa. Siyasal şiddet her daim eylemcilerin karşılıklı geliştirdikleri bir düsturdur ve neredeyse aynı kaynaktan ve aynı yöntemden beslenir. Videoda ülkücülerin icraatlerinin aynısını devrimciler de gerçekleştiriyorlardı. Tek fark solun, bu tutumu "faşist şiddete" karşı geliştirdiği yanılgısıdır. Bir süre sonra nerede başlayıp nerede bittiği belli olmayan bir kargaşa halbuki. Bir bölgede fikri anlaşmazlık varsa her halükarda kan çıkar.
İkincisi devrimci güçler de tıpkı Ülkücüler gibi şiddet yollu politika benimseyeceklerini peşinen belirtirler ve bu noktada argümanları tamamen proaktif değil tam tersi hücum odaklıdır. Yani "bize saldırıyorlar hadi savunalım" değil, "oligarşiden beslenen faşist yapıları boğalım" mantığı geçerlidir. Tıpkı milliyetçilerin de düşündüğü gibi karşı harekete gerek duymadan inanılan dava için siyasal şiddeti benimseme ihtiyacı duyarlar. Bunu, savunma konseptine indirgemek hata olur ve tam tersi başarı motivasyonu şiddette yatar. Çünkü herkes bilir ki ipek eldivenlerle zafere ulaşılmaz.
Tüm bunlar bizi, her daim bir savunma mekanizmasının varlığının gerçek olduğu fakat sadece bu durumu meşru gösterecek bir düşmanın varlığına ihtiyaç duyulduğu sonucuna ulaştırır. Unutulmasın ki şiddet yollu politika bir araçtır.
You’re unable to view this Post because this account owner limits who can view their Posts. Learn more
İşçi/emekçi bir sınıf vardır. Bir de o sınıfın içerisinden devşirilmiş, patronlar tarafından özel haklar verilmiş, özünde proleter olmasına rağmen, aynı sınıfın içerisinde ayrıcalıklı hale getirilmek suretiyle tabakalaştırılarak kendisine sınıf atlamış hissiyatı empoze edilmiş bir işçi grubu daha vardır. Bunlar; ezilenler nutku atıp da ezenlerdir. Bunlar; sınıf içerisinde seçkin sınıf yaratanlardır. Bunlar; patronların adına konuşma yetkisi olduğunu sananlardır. Bunlar, egemen sınıfın haklarını savunmayı görev bilen ve erk zümreden daha hayasızca ve kendilerine yakışır şekilde daha saldırganca davranan kişilerdir. Hak ettiklerini bulmuşlardır.
17 işçinin hayatını kaybettiği HABAŞ fabrikası önünde konuşma yapan bir işçiye müdahale eden iki yalakaya, diğer işçiler meydan dayağı attı. xitter.cf/izmirinnabzi/status/21…
Kürşad Yavan retweeted
Malatya’da askeri helikopterin henüz belirlenemeyen bir sebeple kaza kırıma uğraması sonucu şehit olan askerlerimize Allah’tan rahmet; ailelerine, Türk Silahlı Kuvvetleri’ne ve milletimize başsağlığı dileriz. 🇹🇷
İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir-Çelik fabrikasında meydana gelen patlamada hayatını kaybeden 17 işçiye Allah'tan rahmet, yakınlarına başsağlığı dilerim.
Emekçiyi, karın tokluğuna çalıştırılabilen ve iş gücüyle donanmış bağırsaktan ibaret bir mekanizma olarak gören bu sistemin, daha çok kar için daha çok kana ihtiyaç duymasının sonucu, 17 işçinin vefat etmesidir.
Emeklerinin karşılığını hiçbir zaman tam manasıyla alamayan işçilerin, emeklerinin yanında canlarını da sermaye sınıfına vermeleri talep edilmektedir. Emekçilerden seslerini kesmeleri, üç kuruşa daha çok çalışmaları, o üç kuruşu da talep etmemeleri, hiçbir sosyal güvenceleri tam manasıyla olmadan çalışmaları ve hatta ölen arkadaşlarının yerine mesai yapmaları beklenmektedir. Çünkü burjuva sınıfın rahatı, hatta burjuva sınıfın daha çok rahatı için emekçi daha çok vermelidir. Sürekli vermelidir. Nihayetinde canını da vermelidir.
Tekrar rahmet dilerim.
Dünyevî görüşümüz; Türkçü-Toplumcu çizgidir, Türkiye'den, Türk'ten ve Türk emekçisinden yanadır.
İttihatçıların lonca örgütlenmelerinden Kemalistlerin Zafer İktisadı projesine ve oradan da Ülkücülerin millet sektörü prensiplerine...
Dünden bugüne, Milliyetçi-Toplumcu doktrin, payidar kalacaktır.
Kasım, 2026.
Kürşad Yavan retweeted
Tagar Kültür’de Gökalp ve Akçura’yı konuştuk. Ben de ancak izleyebildim, güzel olmuş bence :)) İlginize … 👇
youtube.com/watch?app=deskto…
Türkiye Cumhuriyeti'nin 103. yaşını kutlarım. Egemenlik bila kayt u şart milletindir. Öyle de kalacaktır.
20
631
Belli bir noktada "küçük ulus milliyetçiliği" icra etmek, bağımsızlığını kazanamamış milletlerin ve azınlıkların uyguladıkları milliyetçilik ile sınırlı bir yayılım göstermez. Egemen ulusların bir takım milliyetçileri de küçük ulus milliyetçiliğine benzer refleksler gösterebilirler. Bu, yaratılan milliyetçi delüzyon ve alanını geliştirememiş kof bir reaksiyonerlikle doğru orantılıdır. Örneğin sarı torba mizahı, teröristbaşına "basmalı" şarkılar, Uludağ limonata üzerinden ırkçı söylemler geliştirmek, tarihten meşruiyet sağlayarak tehcir ya da beyaz toros göndermeleri yapmak, mafyalaşmak ve primordialist teori anlatılarından kurtulamamak da belirli açılardan küçük ulus milliyetçiliğine düşmektir. Bir nevi artık reaksiyonerlik noktasını da aşıp Türk milliyetçiliğini Kürtçülük karşıtı bir hareket olarak konumlandırmak ve kanalize etmek de benzer yönelime sebep olur. Sanki varlık sebebi, karşıt bellenen görüşün varlığına ve aktivitesine bağlıymış gibi bir milliyetçilik anlayışı geliştirmek, başat sorundur.
İnandığımız Türk milliyetçiliği davası büyük bir davadır ve küçük idealistlerin hamasetleriyle kirletilmemelidir.
Türk milliyetçilerinin ağzına bir parmak bal sürün, gerisini çok kolay halledersiniz. Milliyetçiler; ikna edilebilen, imtiyazlarla kazanılabilen, sembolik ögelerle ele geçirilebilen ve önemli hissettirilebilen kimseler oldukları müddetçe başkalarının oyununda taş olmaya devam edeceklerdir.
Türk milliyetçiliği, tasfiye edilmesiyle meşhurdur. Sığınılan, sembol ve söylem noktasında kabul gören elastike milliyetçilik, belirli bir süre sonra güç sahipleri tarafından yerine kendi milliyetçilik anlayışları ikame edilmek üzere adım adım tasfiye edilir. Geriye, asıl güç olan merkez ideolojinin şekillendirdiği bir milliyetçilik ekolü kalır.






















