Στον Βόλο μετά την τιμητική πρόσκλησή τους συνάντησα νέους ανθρώπους. Η συνάντηση ξεκίνησε με γέλια, αφού δεν μπορούσα να μην σχολιάσω τον «και α και ου και ΔΑΠ ΝΔΦΚ». Με τη μαχητικότητα της νιότης μού περιέγραψαν τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν, την έλλειψη προοπτικής και ελπίδας. «Είναι πολλοί φοιτητές, οι οποίοι παράλληλα με τις σπουδές τους εργάζονται, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν το ενοίκιο και το φαγητό τους». «Κάποιοι μένουν σε φοιτητικές εστίες, όπου δυστυχώς οι συνθήκες είναι αρκετά δυσμενείς. Συνεπώς πολλοί επικεντρωνόμαστε περισσότερο στην εργασία και όχι τόσο στις σπουδές μας και καθυστερούμε να τις τελειώσουμε ή στη χειρότερη των περιπτώσεων τις παρατάμε». «Με τα ενοίκια και τις τιμές στο σούπερ μάρκετ στα ύψη, ο μισθός ενός νέου γεωπόνου δεν φτάνει. Πόσο μάλλον για να μείνει στην ύπαιθρο ή να ξεκινήσει κάτι δικό του». Πώς σας ακούγεται «ένας υποψήφιος διδάκτορας που ασχολείται με την αεροδυναμική να βρίσκεται σε ένα πλημμυρισμένο εργαστήριο χωρίς υποδομές»;. Ακούγοντας και μαθαίνοντας από τα παιδιά, που οι περισσότεροι απλώς κρίνουν, καταλήγει κανείς ότι η χώρα αυτή κατάντησε να είναι τελικά εχθρική στη νεότητα και ότι σε αυτόν τον τόπο για να μπορέσει κανείς να προχωρήσει, να σπουδάσει, να εργαστεί, για να μπορέσει να έχει όνειρα, ελπίδα, προοπτική, πρέπει ή να κατάγεται από πλούσια οικογένεια και να στηρίζουν οι γονείς ή να έχει άκρες στον γαλάζιο μηχανισμό, σε αυτή την κλίκα που λυμαίνεται δημόσιο χρήμα. Ο ξεσηκωμός των νέων ανθρώπων στη Γαλλία δεν είναι τυχαίος. Όταν στερείς από τα νέα παιδιά την ελπίδα και σπέρνεις απογοήτευση και αδιέξοδα θερίζεις οργή. Σαφώς η βία δεν αποτελεί λύση στα προβλήματα. Η αντίδραση όμως και η διεκδίκηση αποτελεί. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι με την πολιτική της γεννά ακραίες ανισότητες, πόνο και θυμό. Για αυτό και έχει κάθε λόγο να φοβάται τη λαϊκή οργή. Πώς να μην αγανακτήσει ο νέος/α στον Βόλο και σε κάθε πόλη, που πληρώνουν ενοίκια 500 και 600 ευρώ για ένα φοιτητικό δωμάτιο και τρώνε μακαρόνια έξι μέρες τη βδομάδα; Που δεν μπορούν να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο που πέτυχαν μετά από εισαγωγικές εξετάσεις; Που δεν έχουν φοιτητικές εστίες και σίτιση στο πανεπιστήμιο; Ο μόνος τρόπος για να προλάβεις την έκρηξη της κοινωνίας είναι να δημιουργήσεις συνθήκες δικαιοσύνης. Κάποια στιγμή πρέπει να φύγουμε από το ερώτημα πόσο κοστίζει και να πάμε στο ερώτημα πόσο αξίζει. Πόσο αξίζει λοιπόν το δικαίωμα να μένεις στον τόπο σου, το να μπορεί ένας εκπαιδευτικός να πάει στον Βόλο, στην Κρήτη, σε ένα νησί και να μην φεύγει το 80% του μισθού του στα ενοίκια. Είναι πολιτική επιλογή το ότι έχεις αφήσει όλα αυτά τα χρόνια την Golden Visa στη στέγη, για να αυξήσεις την τιμή των ακινήτων. Όπως πολιτική επιλογή ήταν να μην εντάξεις κανένα πρόγραμμα στέγης στο Ταμείο Ανάκαμψης και να δώσεις τα λεφτά σε ημετέρους. Υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν είναι εύκολος, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, αλλά υπάρχει ο δρόμος της στήριξης της κοινωνικής πλειοψηφίας, ο δρόμος της στήριξης του Δημόσιου. Και αυτός ο δρόμος περνάει μέσα από τα χέρια των νέων ανθρώπων. Αυτό ήταν το μήνυμά μου στα παιδιά που... «έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα».