بیشتر از یه ربع تو اکسپلور باشی،برمیگردی زمستون، جوونای مردم دوباره تیر میخورن، مامان باباهاشون زجه میزنن، خودت رو میذاری جای خواهر تک تکشون، گریه می‌کنی، بدبختی‌های خودت چقدر کوچیکن، تف تو زندگی.
چجوری سرکلاس دم صبح خوابتون نمیاد؟ چجوری هم میاید دانشگاه، هم کار میکنید؟ کی وقت میکنید درس بخونید؟ چرا من نمیتونم؟
بچه که بودم یه تبلیغ یخچال هیمالیا از تلویزیون نشون میدادن که یخچال پر بود از خوراکی‌های زندگی، کیک و شیرینی، فکر کردم بزرگ میشم و یخچال خونه‌ی خودم رو دقیقا همینجوری و همیشه پر از خوراکی نگه میدارم. امروز که داشتم یه یخچال خالی نگاه میکردم یادم افتاد.
جنگ قبلی رو تونستم تحمل کنم چون سرکار میرفتم و کم وقت داشتم فکر کنم، اگه دوباره میخواد جنگ بشه آرزو میکنم خرس بشم و به خواب زمستونه برم یا می‌تونه موشک اول بخوره تو سر من.
تا صبح از استرس نخوابیدم، نرفتم دانشگاه که بشینم و درس‌هایی که عقب افتادم رو بخونم، تا عصر خوابیدم و فردا نمی‌رم دانشگاه که درس‌هایی که عقب افتادم رو بخونم.
مامان من تنها زن کارمند خانواده بود. من زمان زیادی رو توی خونه تنها بودم، ناهار ما معمولا شام شب قبل بود، زمانی که رفتم مدرسه خودم به خودم املا میگفتم و کسی توی درسهام کمکم نمی‌کرد. آیا توی بچگی آرزو میکردم مامانم بیشتر پیشم باشه؟ بله. آیا توی بزرگسالی هم ادامه داشت؟ ...
عزیزم تو اگه میخواستی ببینی من چی دوست دارم فقط لازم بود پست‌هایی که تو اینستاگرام لایک میکنم رو ببینی، سوال کردن نداره.