บู้ บี้ (@sinyoursin) header
บู้ บี้ (@sinyoursin) profile picture

พี่จอนนี่หนูรักพี่เหมือนควาย

🦋ESFP-ENFJ
Joined June 2021
Photo by บู้ บี้ (@sinyoursin)Photo by บู้ บี้ (@sinyoursin)Photo by บู้ บี้ (@sinyoursin)Photo by บู้ บี้ (@sinyoursin)Photo by บู้ บี้ (@sinyoursin)
คิดถึงตัวเองกับหลาน มันอยากเล่นปลั๊กไฟ(ปลั๊ก3ตา) ตามันห้ามยังไงก็ไม่ฟัง จะเอานิ้วไปแหย่ เอานั่นนี่ไปยัด ตามันเลยถอดปลั๊กออก มันก็ร้องไห้ ยืนกระทืบเท้าอยู่ข้างปลั๊ก ไม่ยอมหยุด นี่ฟังเสียงอยู่นานก็ไม่หยุดสักที เลยเดินมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น พอรู้ก็เลยไปถามเสียงนิ่งๆว่า อยากได้อะไรบอกซิ๊ หยุดร้องไห้ก่อน ไม่งั้นก็คุยกันไม่รู้เรื่อง มาคุยกันก่อน อยากได้อะไร ถามย้ำๆอยู่4-5รอบ มันก็ค่อยๆหยุดสะอื้น แล้วชี้ๆที่ปลั๊กไฟ นี่เลยถาม อยากเล่นเหรอ มันก็พยักหน้า เลยถามต่อว่า มันสนุกยังไงไหนบอกซิ๊ เผื่อเล่นด้วย มันสนุกกว่าจักรยานมั้ย สนุกกว่ารถบังคับมั้ย มันก็ส่ายหน้า นี่เลยถามว่า ถ้าไม่สนุกกว่าแล้วเล่นทำไมล่ะ ไปเล่นจักรยานไม่ดีกว่าเหรอ มันก็เหมือนคิดตามอ่ะ แล้วก็หยุดร้องไห้ แล้วเดินไปปั่นจักรเล่น
น่ารักมากอ่ะ น้องสาวร้องไห้งอแง พี่ชายรับจบ เจอพี่ขายปรับทัศนคติขุดใหญ่ ยอมสงบเลย 🥰🥰
1
6
30
14,658
บู้ บี้ retweeted
เป็นแม่บ้านเต็มตัวมา 9 ปี วันที่จะหย่า สามีโยนสมุดบัญชีลงบนโต๊ะ "ค่าผ่อนบ้าน 9 ปี พี่จ่ายคนเดียว เธอเคยจ่ายสักบาทไหม" ลูกสาววัย 9 ขวบยืนอยู่หน้าประตูห้อง ถามเบา ๆ ว่า "แล้วที่แม่ทำทุกวัน ไม่มีใครจ่ายเงินให้แม่เลยเหรอคะ" ฉันชื่อฝน อายุ 33 แต่งงานมา 10 ปี สองปีหลังมานี้ ฉันกับเอกทะเลาะกันบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ เขาบอกว่าอยู่ด้วยกันต่อไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ได้รั้ง เพราะฉันเองก็เหนื่อยเหมือนกัน วันอาทิตย์ที่แล้ว เขาถือแฟ้มเอกสารกลับมาบ้าน ไม่ใช่มาคุยกัน แต่เป็นบันทึกข้อตกลงที่ปริ้นต์มาเรียบร้อยแล้ว ลูกอยู่กับฉัน เขาให้ค่าเลี้ยงดูเดือนละ 3,000 บ้านเป็นของเขา ฉันต้องย้ายออกภายในสิ้นเดือน ข้อสุดท้ายเขียนว่า จ่ายเงินให้ฉันก้อนเดียว 50,000 บาท "เป็นค่าเหนื่อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา" ฉันจ้องคำว่า "ค่าเหนื่อย" อยู่นานมาก 9 ปีก่อน น้องมิ้นท์เพิ่งเกิด ร่างกายไม่แข็งแรง ปีหนึ่งเข้าโรงพยาบาลหลายรอบ เป็นเขาเองที่พูดว่า "ฝนลาออกมาเลี้ยงลูกก่อนเถอะ เงินเดือนพี่พอเลี้ยงบ้าน เชื่อพี่" ปีนั้นฉันอายุ 24 ฉันเชื่อเขา ตอนแรกบอกแค่สองสามปี สุดท้ายกลายเป็นเก้าปี ตื่นตีห้าทุกวัน ทำกับข้าว รีดเสื้อให้เขา ส่งลูก ซักผ้า ถูบ้าน รับลูก สอนการบ้าน คืนไหนลูกไข้ขึ้น ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน เก้าปี ฉันไม่เคยได้ลาสักวัน เพราะงานนี้ ไม่มีใครทำแทนได้ ฉันบอกเขาว่า "บ้านซื้อหลังแต่งงาน เราควรนั่งคุยกันให้ชัด" หน้าเขาเปลี่ยนทันที โยนสมุดบัญชีลงบนโต๊ะ เปิดให้ดูทีละหน้า "ดูเอาเอง 9 ปี ทุกเดือน พี่เป็นคนโอน เธอเคยจ่ายสักบาทไหม" ทุกเดือน ชัดเจน แต่เก้าปีของฉัน ไม่มีอยู่ในสมุดเล่มนี้เลยสักบรรทัด ฉันถามเขา "ถ้าวันนั้นฝนไม่ลาออก ต้องจ้างพี่เลี้ยงเดือนละเท่าไหร่ ลูกเข้าโรงพยาบาล ใครลางาน พี่ไปต่างจังหวัดครึ่งเดือน ใครดูแลบ้าน" เขาตอบ "อย่าเอาทุกอย่างมาคิดเป็นเงินได้ไหม เลี้ยงลูกมันก็หน้าที่ของคนเป็นแม่อยู่แล้ว" น้ำตาฉันคลอทันที "แล้วทำไมพอเป็นเรื่องบ้าน พี่ถึงคิดทุกบาทชัดขนาดนี้" เขายิ้มนิดหนึ่ง "ก็พี่ให้ห้าหมื่นแล้วไง แค่นี้พี่ก็ใจดีมากแล้วนะ" ฉันคิดในใจ ห้าหมื่น เก้าปี 108 เดือน ตกเดือนละ 463 บาท พอ ๆ กับค่าจ้างพี่เลี้ยงแค่วันเดียว ตอนนั้นเอง ประตูห้องนอนเปิดออก มิ้นท์ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าได้ยินไปนานแค่ไหน ลูกมองสมุดบัญชีบนโต๊ะ "แล้วที่แม่ทำทุกวัน ไม่มีใครจ่ายเงินให้แม่เลยเหรอคะ" ห้องเงียบกริบ เอกลุกขึ้น ดันลูกกลับเข้าห้อง แล้วหันมาพูดกับฉันว่า "ดูสิ สอนลูกมาเป็นแบบนี้" ฉันเข้าไปกอดมิ้นท์ จนลูกหลับ ออกมาอีกที ปากกาวางอยู่บนข้อตกลงแล้ว "เซ็นเถอะ พี่ไม่อยากให้ไปถึงศาล มันไม่ดีกับลูก" ฉันไม่ได้หยิบปากกา ฉันหยิบสมุดบัญชีเล่มนั้นขึ้นมา พลิกย้อนกลับไปทีละหน้า จนถึงปี 2562 แล้วก็หยุด หน้าเอกซีดลงทันที เขาเอามือกดสมุดไว้ เหลือบมองประตูห้องลูก แล้วกระซิบเสียงต่ำ "ฝน เธอสัญญากับพี่แล้วนะ เรื่องนี้ จะไม่พูดถึงอีกตลอดชีวิต" ฉันดึงมือเขาออก "ก็พี่เป็นคนเริ่มคิดเงินกับฝนก่อนเองนะ" (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ)
3
109
2
204
69,239
บู้ บี้ retweeted
วันแต่งงาน แม่กอดฉันแล้วร้องไห้ "ลูกสาวแม่ ต้องมีความสุขมาก ๆ นะ" แต่งงานได้แค่ 5 วัน แม่เอาเงินสินสอดของฉัน ไปดาวน์รถให้น้องชาย เงินสามแสนนั้น แม่รับปากต่อหน้าสามีฉันเองว่าจะคืนให้ วันนั้นฉันกลับบ้านแม่ไปเอาของที่ลืมไว้ พอเดินถึงหน้าประตู ก็ได้ยินแม่คุยโทรศัพท์ "รถใหม่ขับดีไหมลูก เงินดาวน์สองแสนห้า แม่จัดการให้แล้วนะ" ฉันยืนนิ่งอยู่หน้าประตู กุญแจในมือเกือบหล่น ฉันชื่อก้อย อายุ 32 ทำงานบัญชี น้องชายชื่อกัน อายุ 27 ขายของออนไลน์ เรียนจบมาสิบปี ฉันส่งเงินให้แม่เดือนละ 6,000 ไม่เคยขาดสักเดือน ตอนพ่อผ่าตัด ฉันออกค่ารักษาไปเกือบแสน แม่ชอบพูดว่า "น้องเพิ่งเริ่มตั้งตัว ก้อยเป็นพี่ ก็ช่วยน้องหน่อย" ฉันก็ช่วยมาตลอด ปีที่แล้ว พีท แฟนที่คบกันมาหกปี ขอฉันแต่งงาน เราเก็บเงินด้วยกัน ตั้งใจว่าแต่งแล้วจะซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ สักหลัง ตอนผู้ใหญ่คุยเรื่องสินสอด แม่ขอเงินสี่แสน กับทองห้าบาท ฉันไปขอแม่ตรง ๆ "แม่ ถ้าแม่เก็บสี่แสนไว้หมด เราคงต้องเลื่อนซื้อบ้านไปอีกหลายปีเลยนะ" แม่ตบมือฉันเบา ๆ "แม่ไม่ได้จะเอาหมดหรอกลูก แม่ขอเก็บไว้แสนเดียว เป็นค่าน้ำนม อีกสามแสนแม่คืนให้หลังงาน" ฉันกลัวฟังผิด เลยถามย้ำอีกรอบต่อหน้าพีทกับพ่อ แม่ยิ้มแล้วพยักหน้า "ตกลงตามนี้" วันแต่งงาน แม่คล้องสร้อยทองให้ฉันด้วยมือตัวเอง แล้วบอกแขกทุกคนว่า "ชีวิตนี้ ฉันภูมิใจในลูกสาวคนนี้ที่สุด" วันนั้น ฉันรอจนแม่วางสาย แล้วค่อยเดินเข้าไป "แม่ เงินดาวน์รถของกัน แม่เอามาจากไหน" แม่ชะงักไปวินาทีหนึ่ง "...ก็เงินสินสอดนั่นแหละ" "แล้วสามแสนที่แม่บอกว่าจะคืนก้อยกับพีทล่ะ" แม่ขมวดคิ้ว ทำหน้าเหมือนฉันถามเรื่องแปลกประหลาด "กันมันต้องใช้รถส่งของ รถเก่าก็เสียทุกวัน" "แต่แม่สัญญาไว้แล้วนะ" เสียงแม่แข็งขึ้นทันที "เงินสินสอดมันก็ต้องเป็นของพ่อแม่อยู่แล้ว" "อีกอย่าง พีทเงินเดือนตั้งเยอะ เดี๋ยวก็หาใหม่ได้" "เป็นพี่ ช่วยน้องหน่อยจะเป็นอะไรไป" ฉันอ้าปากอยู่นาน กว่าจะพูดออกมาได้ "แม่... ทำไมคนที่ต้องช่วยทุกครั้ง ต้องเป็นก้อย" น้ำตาแม่ไหลลงมาทันที "แต่งงานแล้วปีกกล้าขาแข็ง กล้ามาคิดบัญชีกับแม่แล้วเหรอ" ตั้งแต่เด็กจนโต แค่แม่ร้องไห้ คนที่ยอมก็เป็นฉันทุกครั้ง วันนั้น ฉันไม่ได้พูดอะไรอีกเลย คืนนั้นกลับถึงห้อง ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะเริ่มบอกพีทยังไง โทรศัพท์ก็สว่างขึ้นมาก่อน เป็นแม่สามี "ก้อย แม่เห็นเฟซบุ๊กของกันแล้วนะลูก" "รูปรถใหม่ แคปชั่นเขียนว่า 'ของขวัญจากแม่ ❤️'" "แม่ขอถามคำเดียว" "เงินดาวน์รถคันนั้น มาจากไหน" มือฉันสั่นจนพิมพ์ตอบไม่ได้สักคำ แล้วเสียงไขกุญแจประตูก็ดัง "แกร๊ก" พีทกลับมาแล้ว และเขา ยังไม่รู้อะไรเลย (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ)
1
15
1
24
10,446
บู้ บี้ retweeted
ฉันทุ่มเงินเก็บทั้งหมด ลาออกจากงาน อยู่ข้างแฟนมา 5 ปี จากรถเข็นมือสองคันเดียว จนกลายเป็นร้านที่ขายดีจนคิวยาว แต่วันนี้ แม่เขายื่นสัญญาให้ฉันเซ็น ตำแหน่ง: พนักงานร้าน เงินเดือน 12,000 บาท เขายืนทอดไก่หันหลังให้ฉัน แล้วพูดว่า "เซ็นไปเถอะ แม่หวังดี" ฉันชื่อพลอย อายุ 34 อยู่เชียงใหม่ แฟนชื่อเอก อายุ 36 เราคบกันมาเจ็ดปี ห้าปีก่อน พี่เอกโดนเลิกจ้างจากบริษัทขนส่ง ตอนนั้นฉันเป็นพนักงานบัญชี เงินเดือน 18,000 บาท เขาบอกว่าอยากลองขายไก่ทอดที่ตลาดนัด ฉันถอนเงินที่เก็บมาสามปี 45,000 บาท ออกมาจนหมด วันแรกขายได้ 1,280 บาท หักต้นทุนแล้วเหลือ 380 พี่เอกนั่งยอง ๆ อยู่ข้างรถเข็น ไม่พูดอะไรสักคำ ฉันตบไหล่เขาเบา ๆ "ไม่เป็นไร พรุ่งนี้มาใหม่" สองปีต่อจากนั้น กลางวันฉันทำงานประจำ ตกเย็นออกไปช่วยขาย กลับห้องมายังต้องนั่งทำบัญชีถึงเที่ยงคืน ปีที่สาม พี่เอกบอกว่า "ถ้าพลอยมาช่วยเต็มตัว เราน่าจะไปได้ไกลกว่านี้" ฉันเชื่อเขา แล้วก็ลาออก เขาซื้อของ ทอดไก่ ฉันทำบัญชี รับออร์เดอร์ออนไลน์ ดูแลแอปเดลิเวอรี่ เคลียร์บิลกับซัพพลายเออร์ เงินที่เหลือ เก็บไว้ในบัญชีชื่อพี่เอก ฉันไม่เคยคิดอะไรเลย เพราะคิดว่ายังไงเราก็คงแต่งงานกัน ปีที่ห้า เราเช่าตึกแถวเปิดร้าน ค่ามัดจำกับค่าเช่าล่วงหน้า รวม 120,000 บาท ในบัญชีมีแค่เก้าหมื่นกว่า อีกสามหมื่นที่ขาด ฉันเป็นคนหามา ฉันบอกพี่เอกว่า เป็นโบนัสที่เก็บไว้ตั้งแต่ทำงานเก่า วันเปิดร้าน เราถ่ายรูปคู่กันหน้าป้าย พี่เอกโอบไหล่ฉันแล้วพูดว่า "ในที่สุด เราก็มีร้านของเราแล้วนะ" เปิดได้ไม่ถึงสองเดือน ทุกเที่ยงหน้าร้านมีคนต่อคิวยาว ร้านเปิดได้ 61 วัน ฉันไปธนาคาร เพื่อขอเพิ่มชื่อตัวเองเป็นผู้มีอำนาจสั่งจ่ายในบัญชีร้าน พนักงานบอกว่า "ต้องให้เจ้าของบัญชีทั้งสองท่านมาเซ็นด้วยตัวเองค่ะ" "ทั้งสองท่าน?" "เจ้าของร้าน กับคุณแม่ของเขาค่ะ" กลับถึงห้อง ฉันรื้อแฟ้มเอกสารร้านออกมาดู สัญญาเช่า ชื่อพี่เอก ทะเบียนพาณิชย์ ชื่อพี่เอก บัญชีรับเงิน ชื่อพี่เอก กับแม่ของเขา ห้าปี ไม่มีกระดาษแผ่นไหนเลย ที่มีชื่อฉัน คืนนั้นฉันถามเขาว่าทำไม เขาไถมือถือไป ตอบไป "ก็พี่เป็นคนเซ็นสัญญาไง" "แล้วทำไมในบัญชีมีชื่อแม่ แต่ไม่มีชื่อพลอย" เขาวางมือถือลง "แม่ก็คือแม่ ส่วนพลอยก็…" เขาหยุดพูด "พลอยเป็นอะไร" เขาไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับมาว่า "พลอยไม่ไว้ใจพี่เหรอ" แล้วก็มาถึงเที่ยงวันนี้ ต่อหน้าลูกน้องสองคน แม่เขายิ้มแล้วพูดว่า "พลอยจ๊ะ ก็ยังไม่ได้แต่งงานกันนี่นา" "หลายปีมานี้ กินอยู่ก็เงินของเอกทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ" "เซ็นซะนะ ต่อไปจะได้มีเงินเดือนให้ทุกเดือน ถูกต้องตามระบบ" พี่เอกไม่แม้แต่จะหันมา แล้วพูดเสริมอีกประโยค "เซ็นไปเถอะ เอกสารจะได้มีชื่อพลอยด้วยไง" ลูกน้องสองคนหยุดมือกันหมด ฉันจ้องคำว่า "พนักงานร้าน" อยู่นาน ห้าปี ในที่สุด เอกสารก็มีชื่อฉันแล้ว ในฐานะ "พนักงานร้าน" ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันหยิบปากกาขึ้นมา ไม่ได้เซ็นตรงช่องลายเซ็น ฉันพลิกสัญญาไปด้านหลัง แล้วเขียนลงไปหนึ่งบรรทัด จากนั้นก็ดันกลับไปให้แม่เขา แม่เขาก้มลงอ่าน หน้าเปลี่ยนสีทันที พี่เอกปิดเตา เดินมาหยิบกระดาษไปอ่าน อ่านจบ ตะหลิวในมือเขาก็หล่นลงพื้น (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ)
6
31
1
69
19,299
บู้ บี้ retweeted
วัยรุ่น kami 7 ติดยศอะไยยยย📝 ge 1 = - ge2 = อัญมณี+สายสะพายคาดดำ ge 3 = รัดเกล้า ver1 ge 4 = สร้อย + ผ้าคลุม ge 5 = เหรียญยศ 4 เหรียญติดอก ge 6 = รัดเกล้า ver2 (ที่ใหญ่กว่าเดิม555) #BNK48CGM48_GE2026 #BNK48 #CGM48 #BNK48CGM48GeneralElection
3
1,288
16
1,973
128,376
บู้ บี้ retweeted
เจ้านายขังฉันไว้ในห้องประชุมสองชั่วโมงครึ่ง ขว้างแก้วแตกไปสี่ใบ บังคับให้ฉันเซ็นใบลาออก เซ็นเสร็จ เขายังยกมือถือขึ้นมา ให้ฉันพูดใส่กล้องว่า "ลาออกเองด้วยความสมัครใจ" คืนนั้น เขาทำพลาดไปอย่างหนึ่ง: ส่งคลิปนั้นเข้ากลุ่มไลน์บริษัทที่มีคนอยู่ 37 คน ฉันชื่อณิชา อายุ 37 ปี เป็นเซลส์บริษัทวัสดุก่อสร้างมาเจ็ดปี เลี้ยงลูกสาววัยเก้าขวบคนเดียว สามปีก่อนแม่ผ่าตัด ฉันกู้เงินบริษัทมา 200,000 บาท ตอนนี้ยังเหลือหนี้อีก 140,000 วันนั้นวันศุกร์ บ่ายโมงสามสิบแปด เฮียทงส่งไลน์มาประโยคเดียว "เข้ามาห้องประชุม" บนโต๊ะมีใบลาออกวางรออยู่ ชื่อฉัน เขาพิมพ์ใส่ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว "เซ็นซะ" ฉันถามว่า ฉันทำอะไรผิด เขาบอกว่าไม่ได้ผิดอะไร แค่ลูกค้าโซนตะวันออก ต่อไปจะให้หลานชายเขาดูแล ลูกค้าเจ็ดปี ที่ฉันวิ่งหามาทีละเจ้า เขาจะเอาไป แต่ไม่อยากจ่ายค่าชดเชย เลยอยากให้ฉัน "ออกเอง" "หนูไม่เซ็นค่ะ ถ้าจะเลิกจ้าง ก็จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย" เขาหัวเราะ "เซ็นซะ หนี้ก็ผ่อนไปเรื่อย ๆ ไม่เซ็น ฉันไล่ออก แล้วหนี้แสนสี่ คืนให้หมดพรุ่งนี้" เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วพูดต่ออีกประโยค "แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอ ออกจากที่นี่ไป ใครเขาจะเอา" ฉันบอกว่าขอโทรศัพท์หน่อย เขากระชากมือถือไปจากมือฉัน ยัดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเดินไปล็อกประตู บ่ายสอง เขาทุบโต๊ะ บ่ายสาม เขายกเก้าอี้ขึ้นมา แล้วฟาดลงพื้นสุดแรง บ่ายสามยี่สิบ แก้วใบแรกถูกขว้างใส่กำแพงข้างหลังฉัน ใบที่สอง ใบที่สาม ใบที่สี่ เศษแก้วชิ้นหนึ่งกระเด็นมาบาดข้อเท้าฉัน เลือดไหลลงไปในรองเท้า ฉันไม่กล้าแม้แต่จะก้มลงไปดู ในหัวมีอยู่เรื่องเดียว สี่โมงครึ่ง ลูกเลิกเรียน วันนี้ไม่มีใครไปรับลูก สี่โมงห้านาที ฉันบอกว่า "หนูเซ็นค่ะ" เซ็นเสร็จ เขายกมือถือขึ้นมาจ่อหน้าฉัน "พูดสิ ว่าลาออกเองด้วยความสมัครใจ" ฉันมองกล้อง แล้วพูดช้า ๆ ทีละคำ "วันนี้วันที่ 6 พฤศจิกายน ตอนนี้เวลาสี่โมงสิบนาที ดิฉันลาออกด้วยความสมัครใจ ไม่มีใครบังคับ" เขาพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วเปิดประตู สี่โมงห้าสิบ ฉันเดินกะเผลกไปถึงโรงเรียน ลูกนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูคนเดียว เห็นฉันปุ๊บ ประโยคแรกที่ลูกพูดคือ "แม่ ทำไมขาแม่เลือดออก" ฉันบอกว่า เดินชนของน่ะลูก สามทุ่ม กลุ่มไลน์บริษัทเด้งขึ้นมา เฮียทงส่งคลิปนั้นเข้ากลุ่ม พร้อมข้อความ "ต่อไปใครอยากออก ทำแบบณิชา จากกันด้วยดี" 37 คน อ่านแล้ว 37 ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ฉันดูคลิปนั้นสามรอบ แล้วกดเซฟเก็บไว้ ก่อนทักแชตส่วนตัวไปหาเขาแค่ประโยคเดียว หนึ่งนาทีต่อมา คลิปในกลุ่มถูกยกเลิกการส่ง สองนาทีต่อมา เขาเริ่มโทรหาฉัน ฉันไม่รับ เขาโทรมา 11 สาย สุดท้าย เขาส่งข้อความเสียงมา น้ำเสียงไม่เหมือนตอนบ่ายเลยสักนิด "ณิชา... ตกลงเธอต้องการอะไร" เมื่อบ่ายนี้ คนที่ขังฉันไว้ในห้อง ตอนนี้กลับมาถามว่าฉันต้องการอะไร ฉันไม่ตอบ ฉันห่มผ้าให้ลูก เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มเขียนอะไรบางอย่าง บรรทัดแรก ฉันเขียนว่า บ่ายโมงสามสิบแปดนาที (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ)
5
23
1
47
18,706
บู้ บี้ retweeted
อายุ 38 ฉันบอกที่บ้านว่าจะแต่งงาน ไม่มีใครในบ้านพูดคำว่ายินดีด้วยสักคำ เพราะถ้าฉันแต่งออกไป ก็จะไม่มีใครดูแลพ่อฟรี ๆ อีกแล้ว วันนั้นเป็นมื้อเย็นวันอาทิตย์ แม่ฟังจบ ไม่ได้ถามว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ไม่ได้ถามว่าเขาดีกับฉันไหม แม่วางช้อน แล้วพูดประโยคแรกว่า "แกไปแล้ว ใครจะดูแลพ่อ" ฉันนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น พูดอะไรไม่ออก ฉันรอวันนี้มาหลายปี ไม่เคยคิดเลยว่า คำแรกที่แม่พูดกับฉันจะเป็นคำนี้ ฉันเป็นลูกสาวคนโต มีน้องชายสองคน น้องคนกลางแต่งงานอยู่กรุงเทพฯ น้องคนเล็กมีครอบครัวอยู่ชลบุรี มีแค่ฉันที่ทำงานบัญชีอยู่นครปฐม และอยู่กับพ่อแม่มาตลอด ตอนฉันอายุ 29 พ่อล้มในห้องน้ำ สะโพกหัก ฉันลางานพาพ่อไปผ่าตัด นอนเฝ้าที่โรงพยาบาล แล้วดูแลต่ออีกหลายเดือน ตอนนั้นน้องคนกลางเพิ่งเริ่มทำงาน น้องคนเล็กยังเรียนมหาลัย ทุกคนพูดกับฉันว่า "ฝากพ่อแม่ด้วยนะพี่" ฉันพยักหน้า พยักหน้าครั้งเดียว ผ่านมาเก้าปี จองคิวหมอ รับยา จ่ายค่าน้ำค่าไฟ ซื้อกับข้าว ซ่อมท่อน้ำ ทุกอย่างคือฉัน พ่อต้องไปห้องฉุกเฉินตอนตีสอง คนที่ลุกจากเตียงก็คือฉันทุกครั้ง เงินเดือนฉัน 32,000 บาท ให้แม่เดือนละ 6,000 แม่ชอบบ่นว่าเงินไม่พอใช้ ฉันก็แอบให้เพิ่มอีกนิด เก้าปีผ่านไป ฉันแทบไม่มีเงินเก็บ แทบไม่เคยได้ไปเที่ยวไหน ไม่ใช่เพราะไม่มีเงินซื้อตั๋ว แต่เพราะไม่มีใครอยู่บ้านแทนฉันได้ น้องชายทั้งสองโทรมาถามไถ่บ้าง ซื้อของฝากกลับมาช่วงเทศกาลบ้าง แม่ชอบชมให้ญาติฟังว่า "ลูกชายสองคนนี้กตัญญูจริง ๆ" ตอนน้องคนกลางแต่งงาน แม่ร้องไห้ บอกว่าลูกมีครอบครัวเป็นของตัวเองแล้ว ตอนน้องคนเล็กมีลูก แม่ดีใจจนเล่าให้ใครต่อใครฟัง แล้วหันมาบอกฉันว่า "น้องมีลูกเล็กแล้ว อย่าไปกวนให้น้องกลับมาช่วยบ่อยนักล่ะ" ฉันได้แต่พยักหน้า เพราะฉันไม่มีสามี ไม่มีลูก ในสายตาทุกคน ฉันคือคนที่ว่างที่สุดในบ้าน ตอนอายุ 35 ฉันรู้จักกับวิน เขาอายุ 43 เป็นช่างเทคนิค เคยแต่งงานมาแล้ว ไม่มีลูก วินไม่ใช่คนพูดหวาน วันหนึ่งพ่อต้องนอนโรงพยาบาล เขาเลิกงานแล้วซื้อข้าวมาให้ เห็นฉันนั่งกินข้าวเย็นชืดอยู่หน้าห้องคนไข้ เขาถามขึ้นมาว่า "แล้วใครดูแลแป้งบ้าง" ฉันหัวเราะ แต่คืนนั้นกลับถึงบ้าน ฉันนอนร้องไห้คนเดียวจนดึก เก้าปี เพิ่งมีคนถามคำนี้กับฉันเป็นครั้งแรก ปีนี้ วินขอแต่งงาน บ้านเขาอยู่ห่างจากบ้านพ่อแม่ฉันประมาณ 40 นาที เขาบอกว่า "แต่งงานกันไม่ได้แปลว่าแป้งต้องเลิกดูแลพ่อแม่นะ เราช่วยกันจัดการได้" ฉันถึงยอมตกลง แต่บนโต๊ะกินข้าววันนั้น แม่ถามจบแล้วก็ถามต่อ "จะย้ายไปอยู่บ้านเขาเหรอ" "ค่ะ แต่หนูกลับมาบ่อย ๆ ได้ หนูจะคุยกับน้อง ๆ ให้ผลัดกันช่วย" "น้องเขามีครอบครัว มีลูกต้องดูแล อย่าไปกวนเขา" "แล้วหนูล่ะแม่" "แกก็อยู่ของแกดี ๆ มาตั้งนานแล้ว จะไปหาเรื่องลำบากทำไมตอนอายุป่านนี้" คืนนั้น ฉันส่งข้อความเข้ากลุ่มพี่น้องสามคน ว่าต่อไปจะจัดตารางพาพ่อไปหาหมอ วันไหนฉันไม่สะดวก ให้น้องกลับมาช่วย หรือช่วยกันออกค่าจ้างคนพาไป น้องคนกลางตอบ "พี่ก็อยู่ใกล้สุด จะทำให้มันยุ่งยากทำไม" น้องคนเล็กตอบ "ผมมีลูกเล็กนะพี่ ไหนจะค่าผ่อนบ้านอีก" ฉันถามกลับ "แล้วพี่ไม่มีค่าใช้จ่ายเหรอ" น้องคนเล็กตอบทันที "ก็พี่ไม่มีลูกนี่" ฉันจ้องประโยคนั้นอยู่นาน ก่อนพิมพ์กลับไปว่า "ใช่ พี่ไม่มีลูก แต่ไม่ได้แปลว่าพี่ไม่มีค่าใช้จ่าย ไม่เหนื่อย และไม่มีชีวิตที่อยากมี" ไม่มีใครตอบอีก สองวันต่อมา แม่เรียกลูกทั้งสามคนกลับมาคุยที่บ้าน น้องสะใภ้ก็มาด้วย แม่บอกว่าพ่อแก่แล้ว เดินไม่ค่อยไหว "จะแต่งก็แต่งไป แต่ยังไม่ต้องย้ายออก ให้วินย้ายมาอยู่ที่นี่" น้องคนเล็กรีบเสริม "ใช่พี่ พี่ก็แต่งช้าขนาดนี้แล้ว อยู่บ้านต่ออีกสักสองสามปีจะเป็นอะไรไป อีกอย่างพี่วินก็ไม่ใช่แต่งครั้งแรก จะรีบไปไหน" น้องสะใภ้ยิ้ม แล้วพูดต่อ "ดีเลยค่ะ พี่วินย้ายมา บ้านจะได้มีผู้ชาย เวลาพยุงพ่อขึ้นรถจะได้สะดวก" ฉันมองทุกคนในห้อง พวกเขากำลังจัดการชีวิตแต่งงานของฉัน เหมือนกำลังจัดตารางงานให้คนดูแลคนแก่ที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ ฉันหันไปถามน้องคนเล็ก "ตอนแกแต่งงาน พี่เคยบอกให้แกรอก่อนไหม ตอนแกจะมีลูก พี่เคยบอกไหมว่าอย่าเพิ่งมี เพราะพ่อแม่ต้องมีคนดูแล" ทั้งห้องเงียบกริบ แม่ตบโต๊ะ "แกเป็นพี่ จะไปเทียบกับน้องทำไม" ฉันไม่ได้เถียง ฉันหยิบสมุดเก่า ๆ เล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เปิดไปหน้าสุดท้าย แล้วเลื่อนไปตรงหน้าน้องคนเล็ก "แกอ่านก่อน" น้องเหลือบมองแค่แวบเดียว หน้าก็เปลี่ยนสี แล้วเงยหน้าขึ้นมองแม่ แม่คว้าสมุดไป ปิด "ปั้ง" "แกเอาเรื่องนี้ออกมาทำไม!" วินาทีนั้น ความหวังสุดท้ายของฉันก็หายไป ฉันยังแอบหวังอยู่เลยว่า ฉันอาจจะดูผิดไปเอง ฉันมองหน้าแม่ แล้วถามช้า ๆ ทีละคำ "แม่ สี่ปีที่ผ่านมา หนูเลี้ยงพ่อแม่ หรือหนูเลี้ยงครอบครัวน้องกันแน่" (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ)
4
133
1
216
68,244
บู้ บี้ retweeted
ดูแลแม่สามีที่ป่วยติดเตียงมา 7 ปี ฉันไม่เคยคิดบัญชีเลยสักครั้ง จนวันที่ฉันบอกว่าอยากกลับไปทำงาน สามียิ้มเยาะ “จะไปก็ไป แต่ 7 ปีที่พี่เลี้ยงเธอมา หมดไปเท่าไหร่ คิดให้เคลียร์ก่อน” ฉันชื่อเดือน อายุ 36 อยู่เชียงใหม่ แต่งงานมา 11 ปี มีลูกสาววัย 9 ขวบ ก่อนลาออก ฉันเป็นพนักงานบัญชีบริษัทเอกชน เงินเดือน 25,000 บาท 7 ปีก่อน แม่สามีล้มในห้องน้ำ สะโพกหัก ตอนนั้นลูกสาวเพิ่งสองขวบ จะจ้างคนดูแลก็เดือนละหมื่นกว่า พี่กิตบอกว่าแพงไป “เดือนลาออกมาดูแลแม่ก่อนนะ แค่ไม่กี่เดือน พอแม่เดินได้ค่อยกลับไปทำงาน” จากไม่กี่เดือน กลายเป็นหนึ่งปี จากหนึ่งปี กลายเป็นเจ็ดปี ทุกวันตื่นตีห้า หุงข้าว จัดยา เช็ดตัวแม่ ส่งลูกไปโรงเรียน กลางวันพาแม่ไปโรงพยาบาล ทำกายภาพ กลางดึกยังต้องลุกมาพยุงแม่เข้าห้องน้ำ มีคืนหนึ่งฉันปวดหลังจนต้องนอนตะแคง พี่กิตถามว่า “อยู่บ้านทั้งวัน จะเหนื่อยอะไรนักหนา” แม่สามีได้ยินจากห้องข้าง ๆ พูดมาแค่ประโยคเดียว “เป็นสะใภ้ ใคร ๆ เขาก็ผ่านมาแบบนี้ทั้งนั้น” พี่กิตมีพี่สาวชื่อพี่นิด 7 ปีมาเยี่ยมแม่ไม่ถึงสิบครั้ง แต่ละครั้งนั่งไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก่อนกลับจับเล็บแม่แล้วบ่น “เล็บยาวขนาดนี้ ไม่มีใครตัดให้เลยเหรอ” กลับไปก็โพสต์รูปคู่กับแม่ในกลุ่มไลน์ครอบครัว “คิดถึงแม่จัง❤️” ญาติ ๆ แห่มาชมว่าลูกกตัญญู เดือนที่แล้ว เพื่อนเก่าที่ทำงานบอกว่าบริษัทกำลังหาคนทำบัญชี ให้ลองส่งใบสมัครดู คืนนั้นฉันค้นเจอรูปเก่า รูปตัวเองใส่เสื้อเชิ้ตขาว ยืนยิ้มอยู่ในออฟฟิศ ลูกสาวชะโงกมาดู “แม่ เมื่อก่อนแม่ทำงานด้วยเหรอ” “ใช่จ้ะ” “หนูไม่เคยรู้เลยว่าแม่เคยทำงานอย่างอื่นด้วย” คืนนั้นฉันแอบร้องไห้ในห้องน้ำอยู่นาน ไม่ใช่เพราะเสียใจที่ดูแลแม่สามี แต่เพราะลูกสาวอายุเก้าขวบแล้ว ยังไม่เคยเห็นฉันในแบบที่ฉันเคยเป็นเลย สองเดือนต่อมา แม่สามีถือไม้เท้าเข้าห้องน้ำเองได้แล้ว เพื่อนช่วยฝากงานให้ เงินเดือนเริ่มต้น 19,000 บาท น้อยกว่าเมื่อเจ็ดปีก่อนด้วยซ้ำ แต่ฉันดีใจจนนอนไม่หลับ ดึกคืนนั้น ฉันนั่งในครัว หยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมา ใช้นิสัยของคนทำบัญชีมาเจ็ดปี ไล่คิดทุกอย่างตลอดเจ็ดปีนี้ทีละบรรทัด คิดเสร็จ ฉันนั่งอึ้งไปเอง แม่สามีลุกมาเข้าห้องน้ำ ยืนถือไม้เท้าอยู่หน้าประตูครัว มองฉันอยู่นาน แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร วันรุ่งขึ้น พี่กิตชวนพี่นิดมากินข้าวที่บ้าน ฉันเพิ่งพูดจบว่าอยากกลับไปทำงาน พี่นิดก็วางช้อนทันที “แม่เพิ่งดีขึ้นนิดเดียว จะทิ้งไปแล้วเหรอ ญาติรู้เข้าจะว่าบ้านเรายังไง” พี่กิตพูดต่อ “ก็เดือนเป็นคนตกลงเองตั้งแต่แรก เจ็ดปีมานี้ พี่โอนให้เดือนละสองหมื่น รวมแล้วล้านหกแสนแปด บ้านนี้เลี้ยงเธอมาเจ็ดปี ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ” ลูกสาวก้มหน้ากินข้าว ไม่กล้าพูดอะไร มือฉันสั่นอยู่ใต้โต๊ะ ตอนนั้นเอง แม่สามีวางช้อนลง ใจฉันหล่นวูบ คนที่เคยพูดว่า “เป็นสะใภ้ ใคร ๆ เขาก็ผ่านมาแบบนี้ทั้งนั้น” ก็คือแม่ แม่ไม่ได้มองฉัน แต่มองหน้าลูกชาย “เดือน เอาบัญชีที่คิดไว้เมื่อคืน อ่านให้พวกเขาฟังซิ” (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ)
3
36
1
75
19,535
บู้ บี้ retweeted
พี่สาวผมท้อง แล้วถามแฟนว่า "เราจะแต่งงานกันไหม" แฟนตอบว่า "ผมยังอยากใช้ชีวิตสนุกๆ อีกสักสองสามปี" "ตอนนี้ยังไม่อยากมีลูก" พี่สาวผมฟังจบ ไม่อ้อนวอน ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย ตัดสินใจเลิกวันนั้นเลย ตัดขาดทุกช่องทาง แล้วคลอดลูกคนเดียว ค่อยๆ ทำมาค้าขาย เลี้ยงลูกจนโต แจ้งเกิด ทำทะเบียนบ้าน ทำเองคนเดียวทุกอย่าง หลายปีผ่านไป... ลูกเข้ามหาวิทยาลัย ผู้ชายคนนั้นไม่รู้ไปสืบข่าวมาจากไหน ที่แปลกกว่านั้นคือ ไม่รู้ไปเอาเส้นผมของลูกมาจากไหน แล้วแอบไปตรวจ DNA จากนั้นก็ถือผลตรวจมาหาลูก แล้วบอกว่า "พ่อคือพ่อแท้ๆ ของลูกนะ" ตอนพี่สาวผมรู้เรื่องนี้ เธอค่อนข้างนิ่ง เพราะหลายปีมานี้ เธอชินกับการแบกทุกอย่างไว้คนเดียวแล้ว ตอนลูกเพิ่งเกิด เธอทำงานประจำไปด้วย กลางคืนไปตั้งแผงขายของที่ตลาดนัดไปด้วย ต่อมาค่อยๆ มีร้านเป็นของตัวเอง แล้วก็ซื้อบ้านได้ ลูกตั้งแต่เล็กจนโต ป่วยไข้ เข้าเรียน กินอยู่ใช้จ่าย เธอดูแลคนเดียวแทบทั้งหมด ผู้ชายคนนั้นตลอดหลายปี ไม่เคยโผล่หน้ามาเลยสักครั้ง พอลูกโตแล้ว จู่ๆ ก็ถือผล DNA มาขอรับลูก ตอนผมฟังถึงตรงนี้ ผมโมโหแทนพี่สาวมาก แต่พี่สาวผมกลับบอกว่า "พี่ไม่ได้ออกหน้าเลยด้วยซ้ำ" ที่ไม่มีใครคาดคิดคือ เส้นทางขอรับลูกของเขา ไปติดอยู่ตรงนี้ เพราะลูกชายเธอเห็นผล DNA แล้ว ถามผู้ชายคนนั้นแค่ประโยคเดียว "คุณเป็นใครของผม ถึงมาแอบตรวจ DNA กับผม?" ผู้ชายอึ้งไปแป๊บหนึ่ง "ผลตรวจก็ออกมาแล้ว พ่อเป็นพ่อแท้ๆ ของลูกนะ" ลูกถามต่อ "ผมยินยอมแล้วเหรอ?" "ตอนเก็บตัวอย่าง ผมอยู่ด้วยไหม?" "ของที่คุณแอบเอาไปตรวจเอง ทำไมผมต้องยอมรับ?" ผู้ชายคนนั้นพูดไม่ออกเลย ต่อมาเขายังพยายามจะอธิบายต่อ ลูกเลยบอกเขาตรงๆ ว่า "แม่ผมไม่เคยจดทะเบียนสมรสกับคุณ" "ตามกฎหมาย ถ้าคุณจะเป็นพ่อผม ต้องไปจดทะเบียนรับรองบุตร และต้องได้รับความยินยอมจากผมกับแม่ก่อน" "ผมไม่ยินยอมครับ" "หลายปีมานี้ แม่เลี้ยงผมมาคนเดียว" "จู่ๆ คุณโผล่มาบอกว่าเป็นพ่อผม แล้วผมต้องยอมรับงั้นเหรอ?" ที่แท้... ลูกเข้ามหาวิทยาลัย เรียนนิติศาสตร์ แค่นี้ลูกก็ไล่ผู้ชายคนนั้นกลับไปได้ ไม่ต้องให้พี่สาวผมออกหน้าเลยสักนิด
30
4,114
16
7,423
762,944
บู้ บี้ retweeted
ผ่าคลอดยังไม่ถึง 24 ชั่วโมง สามียืนอยู่ข้างเตียงแล้วพูดว่า "เงินไม่พอ ก็ไปยืมแม่เธอก่อนสิ" เงินเดือนเขาตลอด 4 ปีที่แต่งงาน รวมกว่า 1.6 ล้าน อยู่กับแม่เขาทั้งหมด สุดท้ายคนที่ควักเงินจ่ายค่าโรงพยาบาลแทนเขา คือแม่ฉัน ที่ขายกับข้าวถุงอยู่ในตลาด ฉันชื่อน้อย อายุ 32 เป็นครูอนุบาล เงินเดือน 25,000 สามีชื่อต้น อายุ 35 เป็นช่างซ่อมบำรุงในโรงงาน รวมโอทีเดือนละประมาณ 35,000 วันแรกที่แต่งงาน เขาตกลงกับฉันไว้ข้อหนึ่ง เงินเดือนของเขา จะให้แม่เก็บทั้งหมด "แม่พี่เก็บเงินเก่ง พี่ให้แม่ดูแลตั้งแต่เริ่มทำงาน ไม่เคยมีปัญหาเลย" ฉันไม่ได้ค้าน เงินอยู่กับใครก็เหมือนกัน ขอแค่เป็นเงินเก็บเพื่ออนาคตของครอบครัว สี่ปีที่ผ่านมา ค่าเช่าห้อง ค่ากิน ค่าน้ำค่าไฟ ของใช้ทุกอย่างในบ้าน จ่ายด้วยเงินเดือนฉัน เขาไม่มีเงินเติมน้ำมัน ก็มาขอฉัน ใครถามว่าทำไมสามีไม่ช่วยออกค่าใช้จ่าย ฉันจะยิ้มแล้วตอบว่า "เขากำลังเก็บเงินก้อนใหญ่ให้ครอบครัวค่ะ" ฉันเชื่อแบบนั้นจริง ๆ ฉันเคยถามนะ ครั้งหนึ่งตอนกินข้าวที่บ้านแม่สามี ฉันถามขึ้นมาเฉย ๆ ว่าตอนนี้เก็บได้เท่าไหร่แล้ว แม่สามียิ้ม ตักกับข้าวใส่จานให้ฉัน "ผู้หญิงแต่งงานแล้ว อย่ามัวนั่งนับเงินผู้ชายเลยลูก" ทั้งโต๊ะหัวเราะ ฉันก็หัวเราะตาม ท้องได้เจ็ดเดือน ฉันขออีกครั้ง ขอให้กันเงินส่วนหนึ่งไว้ในบัญชีที่เราสองคนเข้าถึงได้ เผื่อฉุกเฉิน ต้นไม่พอใจ "แม่พี่ไม่ได้เอาเงินไปไหน จะย้ายไปย้ายมาทำไม" ฉันท้องแก่แล้ว ไม่อยากทะเลาะ เลยเอาเงินเก็บของตัวเอง ทยอยซื้อของให้ลูกจนครบ วันคลอด ฉันมีภาวะแทรกซ้อน ต้องผ่าคลอดฉุกเฉินก่อนกำหนด ลูกสาวต้องอยู่ตู้อบสองวัน ประกันสังคมจ่ายได้ส่วนหนึ่ง ยังเหลือที่ต้องจ่ายเองอีกสี่หมื่นกว่า เงินเก็บของฉัน หมดไปกับค่าฝากครรภ์และของใช้ลูกตั้งนานแล้ว ฉันนอนอยู่บนเตียง ขยับตัวทีแผลก็เจ็บ "พี่ไปบอกแม่หน่อย ขอถอนเงินที่เก็บไว้มาก่อน" เขาออกไปโทรศัพท์ เกือบครึ่งชั่วโมงถึงเดินกลับมา หน้าไม่ดีเลย "แม่บอกว่าตอนนี้ยังเอาออกมาไม่ได้" "ทำไมคะ" "ส่วนหนึ่งฝากประจำไว้ อีกส่วน... ปีที่แล้วแม่เอาไปต่อเติมชั้นสองให้บ้านน้องชาย" ฉันนิ่งไป เรื่องบ้านแม่ต่อเติมชั้นสอง ฉันรู้ ตอนนั้นต้นบอกว่าเป็นเงินของแม่เอง "แล้วที่เหลือล่ะ" "แม่บอกต้องเช็กก่อน" "เงินของพี่เอง เหลือเท่าไหร่ พี่ยังไม่รู้เลยเหรอ" เขาเริ่มหงุดหงิด "เงินไม่พอ ก็ไปยืมแม่เธอก่อนสิ" คืนนั้น ฉันโทรหาแม่ ไม่ได้บอกว่าเท่าไหร่ บอกแค่ว่าเงินค่าโรงพยาบาลขาดนิดหน่อย เช้าวันรุ่งขึ้น เงินสามหมื่นห้าเข้าบัญชี เงินที่แม่ขายกับข้าวถุงในตลาด เก็บมาทีละทัพพี ตามมาด้วยข้อความเสียง "ไม่ต้องรีบคืนนะลูก เดี๋ยวแม่ปิดแผงสองวัน ไปหาหนูกับหลาน" ฉันกอดโทรศัพท์ร้องไห้อยู่นาน ไม่ใช่เพราะเงินสามหมื่นห้า แต่เพราะวันที่ฉันคลอดลูก คนที่ฉันต้องโทรขอความช่วยเหลือ ไม่ใช่สามี แต่เป็นแม่ ที่ขนาดแอร์ยังไม่กล้าเปิด ออกจากโรงพยาบาลได้วันเดียว แม่สามีมาเยี่ยมหลาน หิ้วเสื้อผ้าเด็กมาหนึ่งถุง ยิ้มแป้น "ของลูกน้องชายต้น ใส่ไม่ได้แล้ว ยังใหม่ ๆ อยู่ เอามาให้ จะได้ไม่ต้องซื้อ" "เห็นไหม คลอดเรียบร้อยดี เรื่องเงินทองไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก" ฉันพูดอย่างสุภาพที่สุด "แม่คะ เงินที่พี่ต้นฝากแม่เก็บ หนูขอดูยอดบัญชีหน่อยได้ไหมคะ" รอยยิ้มแม่สามีหายไปทันที "จะดูทำไม นั่นเงินลูกชายฉัน" "หนูเข้าใจค่ะ แต่ตอนนี้เรามีลูกแล้ว หนูอยากวางแผนค่าใช้จ่ายด้วยกัน" "ทำไม คิดว่าฉันโกงเงินลูกตัวเองเหรอ" ฉันหันไปมองต้น เขาลุกขึ้น จับไหล่แม่ไว้ "แม่อย่าไปถือสาเลย เขาเพิ่งคลอด อารมณ์ไม่ค่อยดี" ก่อนกลับ แม่สามีพูดตรงหน้าประตู เสียงไม่ดัง แต่ดังพอให้ฉันได้ยิน "เมียแกเริ่มเปลี่ยนไปแล้วนะ" คืนนั้น ต้นบอกว่าฉันทำให้แม่เขาเสียหน้า ฉันไม่เถียง ฉันพูดแค่ว่า "ได้ งั้นตั้งแต่เดือนหน้า ค่าเช่าห้อง พี่จ่ายนะ" เขาชะงักไป แล้วหัวเราะ "พี่จะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย เงินพี่อยู่กับแม่หมด" ตอนที่เขาพูดประโยคนั้น เขาไม่รู้สึกเลยว่ามีอะไรผิด ฉันมองลูกสาวที่หลับอยู่ข้าง ๆ แล้วก็เข้าใจทุกอย่าง สี่ปีที่ผ่านมา ฉันไม่ได้เลี้ยงบ้านหลังเดียว ฉันเลี้ยงสองหลัง วันรุ่งขึ้น ฉันลงมือทำเรื่องหนึ่ง อีกสามวันต่อมา แม่สามีโทรหาต้นกลางดึก ซักเขาอยู่ยี่สิบนาทีเต็ม (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ) ดัดแปลงจากเรื่องจริง ตัวละครและรายละเอียดบางส่วนมีการเปลี่ยนแปลง)
4
36
1
74
16,163
「นี่คือความรักหรือความคลั่งรัก?」 เนื่องจากเป็นที่นิยม คุณ@ sukosuko_sukoya เลยทำแบบประเมินน่าสนใจนี้อีก และคุณอาริอะ (@ air_trpg) ก็ร่วมช่วยออกแบบ แบบประเมินนี้อีกด้วย จะแบ่งเป็น 1การคลั่งรัก/2กลางๆ /3ความรัก สามารถเอาไปใช้ไลฟ์ได้เลยนะคะ ถ้าแปลตรงไหนผิดพลาดขออภัยด้วยนะคะ🙏
新作の「これって依存?判定シート」はこちら! 依存/グレー/愛情に分けていくよ!みんなの意見も聞かせて~! 配信者さんもどうぞご自由にお使いください! デザインは毎度おなじみありあさん!いつもありがとう!🐻@air_trpg
2
772
31
1,904
128,118
บู้ บี้ retweeted
คือเจ้าของคลิปเขาถ่ายเพราะเอ็นดูแต่แอดมินคิดว่าจะคอมเพลนหรอ 😭 55555555
4
1,300
6
2,438
400,916
แม่วัย 73 ปีโทรขอยืมเงินลูกชาย 20,000 บาท แต่เขากลับตอบว่า “ไม่ให้ยืมครับ” พี่สาวที่นั่งข้างแม่ได้ยินถึงกับโมโห “เงินเดือนแกก็ตั้งเยอะ แม่เดือดร้อนแค่นี้ยังไม่ช่วยอีกเหรอ!” แต่ลูกชายกลับถามเพียงว่า “แล้วทำไมแม่ต้องเป็นคนขอยืมด้วยล่ะพี่” สมบัติ อายุ 42 ปี ทำงานเป็นช่างเทคนิคโรงงานในระยอง เป็นคนประหยัดและไม่ชอบให้ใครยืมเงิน ญาติหลายคนเรียกเขาว่าคนใจแข็ง เพราะไม่ว่าใครขอยืมก็มักถูกปฏิเสธ วันนั้นวิไล พี่สาวที่อยู่พิษณุโลกกับแม่ โทรมาบอกว่าหลังคาบ้านรั่ว ฝนตกทีไรน้ำหยดลงห้องนอนแม่ ช่างประเมินค่าซ่อมประมาณ 20,000 บาท ช่วงนี้วิไลขายอาหารตามสั่งรายได้ไม่ค่อยดี เธอจึงให้แม่ลองโทรขอยืมสมบัติก่อน แต่เขากลับตอบว่าไม่ให้ยืม วิไลโมโหมาก “แกรู้ไหมว่าแม่ต้องย้ายไปนอนอีกห้องแล้ว!” สมบัติถามกลับ “พี่มีรูปหลังคากับใบเสนอราคาช่างไหม” “มี จะเอาไปทำอะไร” “ส่งมาให้ผมดูหน่อย” “ตกลงจะให้เงินไหม!” “ผมไม่ให้แม่ยืมครับ” วิไลโกรธจนวางสาย คืนนั้นเธอบ่นในกลุ่มไลน์พี่น้องว่า สมบัติใจดำ แม่เดือดร้อนก็ไม่ช่วย แต่น้องชายไม่ได้เถียงอะไร เขาทักหาวิไลส่วนตัว ขอรูปหลังคาและเบอร์ช่าง วันรุ่งขึ้นสมบัติโทรคุยกับช่าง แล้วนัดช่างอีกเจ้ามาช่วยประเมินหน้างานในวันเสาร์ ระหว่างนั้นวิไลให้ช่างที่เคยมาดูหลังคาช่วยคลุมจุดรั่วชั่วคราว และย้ายที่นอนแม่ออกจากบริเวณที่น้ำหยด เช้าวันเสาร์ สมบัติขับรถกลับพิษณุโลก วิไลเห็นหน้าก็พูดประชด “กลับมาดูเหรอว่าแม่ลำบากแค่ไหน” สมบัติไม่ได้เถียง เขาพาช่างตรวจหลังคา พบว่ากระเบื้องแตกหลายแผ่น และแปไม้บางส่วนผุ ต้องเปลี่ยนวัสดุพร้อมซ่อมรอยต่อ ช่างประเมินรวมค่าแรง 18,600 บาท สมบัติจึงเรียกพี่น้องมาคุยกัน “ค่าซ่อม 18,600 ผมออก 10,000” วิไลชะงัก “อ้าว แล้วทำไมตอนแม่โทรไป แกบอกไม่ให้ยืม” สมบัติตอบว่า “เพราะผมไม่ได้จะให้แม่ยืม ผมจะช่วยจ่ายค่าซ่อมเลย” วิไลยังไม่หายโมโห “แล้วทำไมไม่พูดตั้งแต่แรก ปล่อยให้แม่คิดมากอยู่ตั้งหลายวัน” สมบัติถอนหายใจ “อันนั้นผมผิดเอง ผมน่าจะพูดให้ชัด แต่ผมอยากรู้ก่อนว่าต้องซ่อมอะไรบ้าง” เขาหันไปหาแม่ “แม่ไม่ต้องคืนเงินผมนะ” แม่ถามเบา ๆ “แล้วที่เหลืออีกแปดพันกว่าล่ะลูก” สมบัติหันไปหาน้องอีกสองคน “ต้นกับแหม่มสะดวกช่วยเท่าไหร่ เราคุยกันได้ ไม่ต้องให้แม่ออก” ต้นเสนอช่วย 5,000 บาท ส่วนแหม่มช่วยอีก 3,600 บาท วิไลรีบพูด “แล้วพี่ล่ะ ไม่ต้องออกเลยเหรอ” สมบัติหันไปมองพี่สาว “พี่พาแม่ไปหาหมอ ซื้อของเข้าบ้าน ดูแลแม่ทุกวันอยู่แล้ว รอบนี้ให้พวกผมช่วยเรื่องเงินบ้าง” วิไลเงียบไป ก่อนตอบว่า “งั้นเรื่องช่างกับของที่ต้องเตรียม พี่จัดการเอง” ทุกคนตกลงกันได้ สมบัติโอนเงินส่วนของตัวเองให้ช่างตามกำหนด พร้อมขอรายการวัสดุและใบรับเงิน ส่วนต้นกับแหม่มก็โอนส่วนที่รับผิดชอบ ช่างเข้ามาซ่อมหลังคาตามที่นัดไว้ ใช้เวลาสองวันจึงเสร็จ ก่อนกลับระยอง สมบัติเดินไปดูห้องนอนแม่ เห็นกะละมังใบเก่าวางอยู่ตรงมุมห้อง “แม่ ยังเก็บไว้อีกเหรอ” แม่หัวเราะ “ก็ยังไม่รู้เลยว่าฝนตกแล้วจะรั่วอีกไหม” สมบัติยิ้ม “งั้นถ้าฝนตก แม่โทรบอกผมด้วยนะ” แม่พยักหน้า ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ สมบัติกำลังเข้าเวรกะดึก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากแม่ เขารีบรับ “ว่าไงแม่ มีอะไรหรือเปล่า” “ฝนตกแล้วลูก” สมบัติใจหาย “หลังคารั่วอีกเหรอ!” แม่หัวเราะ “เปล่า ไม่รั่วเลย” “อ้าว แล้วแม่โทรมาทำไม” “ก็แกบอกว่าถ้าฝนตกให้โทรบอก” สมบัติหัวเราะออกมา “โธ่แม่ ผมนึกว่ามีเรื่อง!” แม่ตอบอย่างอารมณ์ดี “ไม่มีอะไรหรอก แม่แค่จะบอกว่าเมื่อคืนได้นอนห้องตัวเองแล้วนะ” สมบัติเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “ดีแล้วแม่” “เออ ตั้งใจทำงานล่ะ ไม่ต้องห่วงทางนี้” ก่อนวางสาย แม่พูดอีกประโยค “แล้วก็ขอบใจนะลูก ฝากขอบใจพี่น้องทุกคนด้วย” สมบัติวางโทรศัพท์ ก่อนเปิดกลุ่มไลน์ครอบครัว พิมพ์สั้น ๆ ว่า “แม่บอกว่าฝนตกแล้ว หลังคาไม่รั่วนะ” วิไลตอบมาเป็นคนแรก “เออ รู้แล้ว แม่โทรบอกพี่ตั้งแต่เมื่อกี้” ตามด้วยข้อความอีกอัน “คราวหน้าถ้าจะช่วยก็บอกกันดี ๆ ตั้งแต่แรกสิ ไอ้น้องบ้า!” สมบัติอ่านข้อความแล้วหัวเราะ ก่อนพิมพ์ตอบ “ครับพี่ คราวหน้าจะพูดให้ครบประโยคครับ 😂”
2
76
307
128,422
บู้ บี้ retweeted
ทำงานมา 12 ปี น้อยได้เงินเดือน 24,000 บาท ลูกชายเพื่อนบอสเพิ่งเข้ามาทำงาน ได้ 34,000 แถมบอสยังสั่งให้น้อยสอนงานเขาทุกอย่าง เธอสอนจนหมดเปลือก แล้วบ่ายวันที่สอนเสร็จ เขาส่งไลน์ผิดมาหาเธอ น้อยอายุ 35 ทำงานฝ่ายจัดซื้อ ในบริษัทครอบครัวที่ทำเครื่องปรุงรส แถวสมุทรปราการ เรียนจบปุ๊บ เธอก็เข้าที่นี่เลย ตอนนั้นทั้งบริษัทมีแค่บอส คุณนาย คนขับรถสองคน แล้วก็น้อย เธอตามบอสไปวิ่งหาโรงงานทีละเจ้า นั่งเคลียร์บัญชีจนดึก เสาร์อาทิตย์ก็ไปช่วยยกของที่โกดัง สิบสองปีผ่านไป บริษัทมีพนักงานเก้าสิบกว่าคน แต่เงินเดือนของน้อย ไม่ขึ้นมาสามปีแล้ว ทุกครั้งที่เธอขอ บอสจะพูดประโยคเดิม "น้อยเอ๊ย ตอนนี้บริษัทลำบาก เราคนกันเอง เข้าใจหน่อยนะ" น้อยเข้าใจมาสามปี จนกระทั่งบีมเข้ามา บีมอายุ 28 เพิ่งจบนอกกลับมาจากออสเตรเลีย วันที่แนะนำตัว บอสยิ้มกว้างมาก "ลูกชายเพื่อนสนิทผมเอง" สัปดาห์แรก หัวหน้าอนันต์ส่งไฟล์ผิดเข้ากลุ่มไลน์แผนก ไม่ถึงสิบวินาทีก็ยกเลิกข้อความ แต่น้อยเห็นแล้ว เงินเดือนบีม: 34,000 บาท มากกว่าเธอหนึ่งหมื่น เธอทำมาสิบสองปี เขาเพิ่งเข้ามาเดือนแรก ได้มากกว่าเธอหนึ่งหมื่น วันรุ่งขึ้น อนันต์เรียกน้อยเข้าห้องประชุม "สองเดือนนี้ พี่น้อยสอนงานทั้งหมดให้บีมนะครับ" น้อยถาม "สอนเสร็จแล้ว พี่ต้องทำอะไรต่อ" อนันต์ยิ้ม "พี่ก็ 35 แล้ว ระบบใหม่ๆ คงตามไม่ทันหรอก ให้เด็กๆ ทำไป พี่จะได้สบายขึ้นไง" น้อยไม่พูดอะไร กลับมาที่โต๊ะ มือเธอสั่นไปหมด คืนนั้น น้อยหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากลิ้นชักชั้นในสุด ปกหนังสีน้ำตาล มุมสมุดถลอกจนขาว ข้างในจดเรื่องของซัพพลายเออร์ทุกเจ้า ตลอดสิบสองปี เจ้าไหนเจ้าของรับสายแค่วันอังคาร โรงงานไหนหน้าฝนส่งของช้าทุกปี ต้องสั่งล่วงหน้าสองอาทิตย์ เจ้าไหนใบเสนอราคาเขียนไว้ราคาหนึ่ง แต่ถ้าได้นั่งกินข้าวกินเหล้าด้วยกัน ลดได้อีก 8% ลูกสาวเจ้าของโรงงานไหนแต่งงานปีไหน เธอใส่ซองไปเท่าไหร่ เรื่องพวกนี้ ในคอมบริษัทไม่มีสักตัวอักษร น้อยตัดสินใจแล้ว สอนแค่ที่บริษัทกำหนด ส่วนสมุดเล่มนี้ เก็บไว้กับตัว ไม่มีใครว่าเธอผิดได้ แต่วันที่สาม บีมถือกาแฟแก้วหนึ่งมาวางบนโต๊ะเธอ "พี่น้อยครับ ผมรู้ว่าทุกคนมองผมยังไง" เขาพูดเสียงเบา "แต่ผมไม่ได้มาแย่งตำแหน่งพี่นะครับ บอสบอกแล้ว พอผมทำงานเป็น พี่จะได้ขึ้นเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ ผมเป็นลูกน้องพี่" บ่ายวันนั้น บอสมาหาเธอเอง เขาตบไหล่เธอ แล้วพูดประโยคที่เธอรอมาสิบสองปี "น้อย สอนบีมดีๆ นะ ตำแหน่งผู้จัดการพี่เก็บไว้ให้แล้ว ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่ดูแลเอง" คืนนั้น น้อยนึกถึงปีที่บริษัทแย่ที่สุด คุณนายเอาสร้อยทองของตัวเองไปจำนำ เพื่อเอาเงินมาจ่ายเงินเดือนลูกน้อง เธอคิดว่า เขาก็ไม่ได้ใจร้ายกับเธอนี่นา เธอคิดมากไปเอง วันรุ่งขึ้น น้อยวางสมุดปกหนังเล่มนั้นลงบนโต๊ะของบีม สองเดือนต่อจากนั้น เธอสอนเขาตั้งใจยิ่งกว่าสอนลูกตัวเอง เธอพาบีมไปพบซัพพลายเออร์ทุกเจ้า ต่อหน้าเจ้าของทุกโรงงาน เธอพูดประโยคเดียวกัน "ต่อไปมีอะไร ติดต่อบีมได้เลยนะคะ คนกันเอง" ลุงตั้งที่ทำพริกส่งให้บริษัท ร่วมงานกับเธอมาสิบปี แกมองบีมแวบหนึ่ง แล้วดึงน้อยออกไปคุยข้างๆ "น้อย แน่ใจเหรอ" น้อยตอบ "แน่ใจค่ะลุง" วันสุดท้ายของการส่งงานตรงกับวันศุกร์ บ่ายสี่โมงกว่า น้อยกำลังเก็บของบนโต๊ะ โทรศัพท์สั่นขึ้นมา ไลน์จากบีม เธอกดเปิด แล้วตัวแข็งทื่อ ข้อความนั้นไม่ได้ส่งถึงเธอ เขาส่งผิดห้อง "เรียนครบหมดแล้วครับ วันจันทร์บอกพี่น้อยได้เลยใช่ไหม เอกสารฝ่ายบุคคลเตรียมไว้หรือยังครับ" สามวินาทีต่อมา ข้อความถูกยกเลิก น้อยเงยหน้าขึ้น บีมเพิ่งเดินออกมาจากห้องประชุม พอเห็นหน้าเธอ รอยยิ้มของเขาค้างอยู่ตรงมุมปาก ประตูข้างหลังเขายังปิดไม่สนิท บอสกับฝ่ายบุคคลนั่งอยู่ในนั้น บนโต๊ะมีกระดาษแผ่นหนึ่ง หัวกระดาษบรรทัดแรก เขียนชื่อของเธอ (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้) ดัดแปลงจากเรื่องจริง ตัวละครและรายละเอียดบางส่วนมีการเปลี่ยนแปลง
7
132
1
208
52,030
ตอนแรกก็นึกว่าพ่อไม่รัก ลูกล้มแหม่ะต่อหน้าไมาใส่ใจ ที่ไหนได้ นั่นยังไม่ใข่เคสฉุกเฉิน 🤣🤣🤣
原来是有个更严重的
14
7,830
11
9,076
584,086
พ่อบอกลูกสาวว่าไม่มีเงินให้ยืม 8,000 บาท ทั้งที่เธอขอแค่สองสัปดาห์ แต่สามวันต่อมา พ่อกลับให้เพื่อนบ้านยืมเงิน 30,000 บาท วันที่ลูกสาวถามเหตุผล พ่อบอกว่า “เขารู้จักกันมาหลายสิบปี จะให้พ่อปฏิเสธยังไง” เธอไม่ได้โกรธที่พ่อช่วยคนอื่น แต่เสียใจที่คนในบ้านกลับเป็นคนที่พ่อกล้าปฏิเสธที่สุด ฝนอายุ 37 ปี ทำงานธุรการอยู่บริษัทเล็ก ๆ ในเชียงใหม่ มีลูกชายวัย 12 ขวบ ส่วนสามีรับจ้างทั่วไป รายได้แต่ละเดือนไม่แน่นอน พ่อของฝนอายุ 68 ปี เกษียณแล้ว อยู่บ้านคนเดียวหลังจากแม่เสียไปเมื่อห้าปีก่อน พ่อเป็นคนมีน้ำใจ ใครในหมู่บ้านมีงานอะไรก็ไปช่วย งานบวช งานศพ หรือบ้านไหนขาดคนยกของ พ่อไม่ค่อยปฏิเสธ เพื่อนบ้านต่างพูดว่าพ่อเป็นคนดี พึ่งพาได้ ฝนเองก็ภูมิใจในตัวพ่อมาตลอด จนเดือนหนึ่ง รถของฝนเสีย ต้องซ่อมไปเกือบหมื่นบาท เงินที่เตรียมไว้จ่ายค่าเทอมลูกจึงไม่พอ เธอโทรหาพ่อ “พ่อ หนูขอยืมเงินสัก 8,000 ได้ไหม อีกสองอาทิตย์เงินเดือนออก หนูคืนให้” พ่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ช่วงนี้พ่อก็ไม่ค่อยมีเงินเหมือนกันลูก ต้องเก็บไว้ใช้ยามจำเป็น” ฝนไม่ได้เซ้าซี้ “ไม่เป็นไรพ่อ เดี๋ยวหนูหาทางเอง” โชคดีที่บริษัทมีระบบเบิกเงินเดือนล่วงหน้า เธอจึงขอเบิกเงินส่วนหนึ่งมาจ่ายค่าเทอมลูกก่อน สามวันต่อมา ฝนแวะเอากับข้าวไปให้พ่อ ระหว่างนั่งคุยกัน ป้าข้างบ้านเดินเข้ามาหา “พี่ เงินสามหมื่นที่ยืมไป ฉันอาจคืนช้าหน่อยนะ ของที่สั่งเข้าร้านยังขายไม่หมดเลย” พ่อพยักหน้า “ไม่เป็นไร ค่อย ๆ จัดการไป” พอป้าเดินกลับ ฝนจึงถาม “พ่อให้ป้าเขายืมเงินสามหมื่นเหรอ” “อืม เขาต้องเอาเงินไปซื้อของเข้าร้าน” “แล้วตอนหนูขอยืมแปดพัน พ่อบอกว่าไม่มีเงิน” พ่อถอนหายใจ “ก็ป้าเขารู้จักกับพ่อมาตั้งเกือบสามสิบปี เมื่อก่อนเคยช่วยเหลือกัน เขาก็เคยยืมเงินแล้วคืนตรงเวลา” “แต่พ่อก็มีเงินให้เขายืมตั้งสามหมื่น” พ่อเริ่มเสียงแข็ง “เขาเดือดร้อนจริง ๆ แล้วมาขอถึงบ้าน จะให้พ่อพูดยังไง” ฝนเงียบไปครู่หนึ่ง “หนูเข้าใจว่าพ่ออยากช่วยเขา แต่วันนั้นหนูก็เดือดร้อนจริง ๆ นะ” พ่อมองลูกสาว “พ่อก็เห็นว่าฝนทำงาน มีเงินเดือน สามีก็ช่วยหาเงิน พ่อเลยคิดว่าลูกคงพอจัดการได้” ฝนยิ้มบาง ๆ แต่ตาเริ่มแดง “หนูจัดการได้พ่อ หนูจัดการมาตลอด” เธอหยุดไปนิดหนึ่ง “แต่บางครั้งหนูก็อยากมีคนให้พึ่งบ้างเหมือนกัน” พ่อไม่ได้ตอบ เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม แล้วเปลี่ยนไปถามว่าหลานกลับจากโรงเรียนหรือยัง ฝนรู้ว่าพ่อไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ เธอจึงบอกว่าจะกลับบ้านแล้ว ระหว่างขับรถกลับ ฝนนึกถึงหลายเรื่องที่ผ่านมา เวลาพ่อต้องไปหาหมอ เธอมักเป็นคนลางานพาไป โทรศัพท์พ่อเสีย เธอก็ซื้อเครื่องใหม่ให้ วันไหนพ่อไม่สบาย เธอแวะเอาข้าวเอายาไปให้ แม้ตัวเองจะเพิ่งเลิกงานและยังไม่ได้กินข้าว เธอไม่เคยคิดจะทวงสิ่งเหล่านั้นคืน เพียงแต่วันนั้นเธอเพิ่งเข้าใจว่า พ่ออาจมองเห็นเธอเป็นคนที่เข้มแข็งมาตลอด จนลืมไปว่าเธอก็มีวันที่ไม่ไหวเหมือนกัน เกือบหนึ่งเดือนผ่านไป ป้าข้างบ้านยังคืนเงินไม่ครบ พ่อโทรไปทวงสองครั้ง ได้คำตอบว่าขอเวลาอีกหน่อย เย็นวันหนึ่ง พ่อโทรหาฝน “ลูก พ่อมีเรื่องจะปรึกษา” ฝนฟังอยู่เงียบ ๆ พ่อเล่าว่าป้าคนเดิมมาขอยืมเงินเพิ่มอีก 5,000 บาท บอกว่าจะเอาไปหมุนร้านก่อน “พ่อไม่อยากให้แล้ว แต่ไม่รู้จะพูดยังไง กลัวเขาเสียใจ” ฝนเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบว่า “ถ้าพ่อไม่สะดวก ก็ปฏิเสธเขาไปตรง ๆ สิ” “มันพูดยากนะลูก คนรู้จักกันมานาน” ฝนถอนหายใจเบา ๆ “วันนั้นพ่อก็ปฏิเสธหนูได้นี่” ปลายสายเงียบไป ก่อนพ่อจะตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “เออ พ่อรู้แล้ว ไม่ต้องย้ำก็ได้” ฝนไม่ได้เถียงต่อ “งั้นพ่อก็ลองคิดดูนะ หนูต้องไปทำกับข้าวแล้ว” เธอวางสาย คืนนั้นฝนรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้โทรกลับไป เธอรักพ่อ และรู้ว่าพ่อมีน้ำใจกับคนอื่นจริง ๆ เพียงแต่บางครั้งความเกรงใจคนนอกของพ่อ ก็ทำให้คนในบ้านต้องเป็นฝ่ายเข้าใจอยู่เสมอ หลายวันต่อมา พ่อโทรมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้โทรมาปรึกษาเรื่องเพื่อนบ้าน “ฝน ค่าเทอมหลานจ่ายเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” “จ่ายแล้วพ่อ” “แล้วเดือนนี้เงินพอใช้หรือเปล่า” ฝนเงียบไปนิดหนึ่ง “พอค่ะ” พ่อถามต่อว่า “แล้วที่เบิกเงินเดือนล่วงหน้ามา จะเหลือใช้พอไหม” “ก็ต้องประหยัดหน่อย แต่พอไหว” พ่อเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนพูดว่า “คราวหน้าถ้าไม่พอ ก็บอกพ่ออีกนะ” ฝนยิ้มบาง ๆ “หนูเคยบอกแล้วนะพ่อ” ปลายสายเงียบไปนาน ก่อนพ่อจะตอบเบา ๆ “เออ พ่อจำได้” ฝนไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอรู้ว่าพ่ออาจยังเป็นคนเดิม คนที่เกรงใจเพื่อนบ้านมากกว่ากล้าพูดคำว่าไม่ แต่ครั้งนี้ อย่างน้อยพ่อก็เป็นฝ่ายถามก่อนว่าเธอมีเงินพอใช้หรือเปล่า และสำหรับลูกสาวที่ต้องเข้มแข็งมาตลอด บางครั้งแค่มีคนในบ้านถามว่า “ไหวไหม” โดยไม่ต้องรอให้เธอเอ่ยปากขอ มันก็มีความหมายมากแล้ว
19
43
8,808
ข้าขี้หึงเกินไปปะ? 😂
「แบบประเมินพฤติกรรมการนอกใจ」 เอมิแปลเป็นไทยไว้เผื่อมีใครสนใจค่ะ ต้องขอบคุณ คุณ@ sukosuko_sukoya ที่ทำแบบประเมินน่าสนใจนี้ และคุณอาริอะ (@ air_trpg) ที่ช่วยออกแบบ แบบประเมินนี้ด้วยนะคะ จะแบ่งเป็น อกหัก/ไม่นับว่านอกใจ แต่รู้สึกไม่ชอบ/รับได้ ถ้าแปลตรงไหนผิดพลาดขออภัยด้วยนะคะ🙏
9
982
21
2,971
350,633
บู้ บี้ retweeted
ลูกฉันเป็นคนดีอีกแล้วอะ ลูกแอบเติมเกม แม่มาขอรีฟัน ถามว่าร้านปล่อยให้ลูกเขาเติมเกมได้ยังไง มันควรเป็นความรับผิดชอบของตัวผู้ปกครองไม่ใช่หรอนิ แล้วเพจจะรู้ได้ไงน้องอายุ 15
8
480
9
709
104,529
บู้ บี้ retweeted
กุตราย57574757476766666555566666 เป็น1นาทีที่ตลกมาก จังหวะฝากผลงาน ซิทคอมตั้งแต่พิธีกร ยันตัวดารา ยันทีมงาน วงแตกกระเจิงมาก5756655555555555555555555555555555555645665555555 น้องโฟ้ดคือไม่รอด ฮีโดนจี้เส้น55566555555565665555 FOURTH LIVE CERAVE SUN CARE #CeraVeSunxFourth
5,917
21
8,989
296,031
บู้ บี้ retweeted
จู่ๆ สามีก็คุกเข่ากราบเท้าฉันแล้วพูดว่า “ชู้ของผมท้องแล้ว ช่วยหย่ากับผมที” เราแต่งงานกันมา 15 ปี แม้จะตกใจแต่ฉันได้เตรียมใจไว้ก่อนหน้านี้แล้ว จึงตอบไปว่า “ตกลงค่ะ นี่ใบหย่า” สามีทำหน้าแปลกใจ ฉันจึงพูดต่อว่า “ฉันจะพาลูกสาวไปอยู่ด้วยนะ” พอได้ยินแบบนั้นสามีก็เริ่มลนลาน “อ้าว แล้วลูกชายคนโตกับคนรองล่ะ พาเด็กๆ ไปด้วยทั้ง 3 คนเลยสิ” ฉันจ้องหน้าสามีแล้วตอบว่า “เรื่องนั้นทำไม่ได้ค่ะ” สามีโวยวาย “ทำไมล่ะ! คุณเลี้ยงพวกเขามาตั้ง 15 ปีเลยนะ” มันเป็นความจริงที่ฉันดูแลลูกชายคนโตและคนรองมาตั้งแต่เด็กๆ แต่เด็กทั้งสองคนเป็นลูกที่ติดมาจากภรรยาเก่าของสามี และฉันไม่ได้ทำเรื่องจดทะเบียนรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมอย่างเป็นทางการ “ตามข้อกฎหมาย ฉันไม่มีสิทธิ์พาเด็กๆ ไปด้วยตามใจชอบได้หรอกค่ะ” สามีถึงกับหน้าซีด “เป็นไปได้ยังไง...” ลูกชายคนโตดันมาได้ยินเหตุการณ์นี้เข้าพอดี ลูกชายคนโตเดินลงมาจากบันไดและยื่นซองจดหมายฉบับหนึ่งให้พ่อของเขา “พ่อคิดจะโยนภาระเรื่องพวกผมไปให้แม่จัดการแทนสินะครับ” “ไม่ใช่แบบนั้นนะ นี่มันคือ—” “งั้นพ่อช่วยอธิบายเอกสารนี้หน่อยครับ” เอกสารในซองนั้น คือข้อมูลบ้านหลังใหม่ที่สามีเตรียมไว้สำหรับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับชู้รัก และทันทีที่เห็น “จำนวนสมาชิกที่จะย้ายเข้าอยู่อาศัย” ที่ระบุไว้ในเอกสารนั้น ลูกชายคนรองก็เดินถอยห่างออกจากพ่อของเขาตามไปด้วยทันที
This Post is from a suspended account. Learn more
191
1
353
58,043