من و محبوبه خیلی رفیقای خوبی بودیم، هنوزم هستیم. محبوبه از قرنطینه زندان اومد تو بند ما، بعد جدا کردن‌مون. در بند ما همیشه قفل بود، بند محبوبه هم همین‌طور. ولی تردد محبوبه راحت‌تر بود، اخه شرایط من کمی امنیتی‌تر بود. موقع تحویل زباله‌های بند می‌دوید سمت در بند و داد می‌زد عزیزم. منم از تخت دو می‌پریدم پایین، تمام بدنم رو می‌چسبوندم به در و می‌گفتم کاش به اندازه‌ی یه غبار کوچیک بودم و می‌تونستم از لای درز بیام پیشت. بعدم مامورا داد می‌زدن و می‌بردنش. الان بیست روزی می‌شه تماس نگرفته، چون ممنوع‌التماسه و خیلی وقته اعتصاب غذاست. من تقریباً تو سخت‌ترین دوران زندگیم از نظر روحی‌ام. یه حجم زیادی استرس، عذاب وجدان، ناامیدی و غصه رو با خودم حمل می‌کنم. نمی‌تونم ببخشم، نمی‌تونم فراموش کنم. همه‌چی تو سرم تکرار می‌شه. با همه‌ی اینا خودمو وادار کردم کار کنم، خیلی کار کنم. یه تصویر از آذر پشت دریچه هی میاد تو ذهنم؛ چشم‌های پر اشک، چونه‌ی لرزون. یه تصویر ازش موقع خواب. غصه می‌خورم که امروز دوز قرصش بالاتر از دیروز بوده. دست کشیدنم لای موهاش. من هر روز دویدن خودم و صدای محبوبه و بغض آذر رو تصور می‌کنم. خیلی چیزای دیگه رو هم تصور می‌کنم و تکرار می‌کنم. جدی نمی‌دونم چیکار کنم. حتی نمی‌دونم حرف زدن درباره‌ش درسته یا نه.