Wat een verrassing! De voorzieningenrechter in Den Haag heeft vandaag de vorderingen afgewezen van het Israel Products Centre, dat samen met de European Jewish Association het bizarre Nederlandse handelsverbod op producten uit Israëlische nederzettingen wilde tegenhouden. Waar de rechter anno 2026 dolgraag op de stoel van de landelijke politiek gaat zitten zodra het gaat over klimaat, asiel of andere linkse hobby’s, is het natuurlijk opeens een héél ander verhaal zodra het om Israël gaat. Dan zijn terughoudendheid, beleidsvrijheid van de Nederlandse regering en een ruime beoordelingsmarge opeens heilig. Gedeelde haat is dubbele haat, zo blijkt maar weer. De juridische hersengymnastiek is werkelijk verbazingwekkend. De rechter erkende zélf dat Nederland zich met dit handelsverbod begeeft op het terrein van de gemeenschappelijke handelspolitiek. En die is volgens het EU-verdrag exclusief voorbehouden aan de Europese Unie. Dan zou je dus denken dat het verhaal ophoudt, want we weten allemaal dat we compleet zijn uitgeleverd aan de EU. Maar nee dus! Deze keer gewoon NIET! En veel gestoorder wordt het niet. Het kabinet trok simpelweg het relikwie “openbare orde” uit de archiefkast. De absolute waanzin: we hebben in Nederland snelwegen die door Extinction Rebellion worden geblokkeerd. We hebben pro-Palestijnse protesten gezien met intimidatie, bezettingen, barricades, vernielingen en miljoenen euro’s schade. Maar wat dus pas écht de openbare orde bedreigt? Een flesje wijn of zak dadels uit Judea en Samaria. Dáár ligt blijkbaar het acute gevaar voor de Nederlandse samenleving. Een gevaar zó enorm dat de Heilige Europese Verdragen opeens gepasseerd mogen worden. De juridische hink-stap-sprong is prachtig: Israël zou de internationale rechtsorde schenden, die internationale rechtsorde is van fundamenteel maatschappelijk belang, en dus is uiteindelijk óók onze nationale openbare orde in gevaar. Voilà! Als deze uitspraak overeind blijft, ligt er meteen een handige route klaar voor iedere EU-lidstaat die voortaan een eigen buitenlandse handelspolitiek wil voeren. Ook de proportionaliteitstoets is opvallend soepeltjes toegepast. De rechter vond het voldoende dat het “niet onaannemelijk” is dat Nederlandse economische activiteiten bijdragen aan de instandhouding van nederzettingen in Israël. Kennelijk is niet-onaannemelijkheid dus voldoende voor een handelsverbod waarop uiteindelijk strafrechtelijk kan worden gehandhaafd. Oh, en dan nog deze parel: de Europese Commissie gaf na notificatie geen afwijzende reactie, en dat ziet de rechter als een “indicatie” dat het besluit niet strijdig zou zijn met Europees recht. Geen bezwaar wordt zo doodleuk omgekat tot instemming. Dit was gelukkig slechts een kort geding. De fundamentele vraag is dus nog niet definitief beantwoord. Maar voorlopig weten we één ding zeker: een geblokkeerde snelweg of gesloopte universiteit zijn een bestuurlijk probleem. Voor een fles wijn uit Judea en Samaria betreft het ineens een juridische noodtoestand. Wat we wederom zien is het sluip-antisemitisme van de asymmetrie. Ziekmakend. *Link naar uitspraak in onderstaande tweet