Klasik Müzik Rehberi, Andante Dergisi, Baliton Şarkıcı, Yayımcı, Yazar İst Üni Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enst. Bitmemiş Doktoralı (Bkz. Schubert)
İstanbul
Joined July 2009
- Tweets22.1K
- Following7K
- Followers33.3K
- Likes55.9K
Pinned Tweet
Kıymetli babamız Orhan Bali, 1930lu yılların başında Erzincan’ın Kemaliye (Eğin) ilçesinde başlayıp, Ankara Siyasal Bilgiler Fakültesi’nde talebelik ve sonrasında kaymakam olarak yurdun ücra kesimleri dahil çeşitli bölgelerinde görev alması ve sonra yine Ankara’da devam eden ve derken 1980li yılların başında İstanbul’a taşınmamızla çok farklı bir çehreye kavuşan zengin özyaşamöyküsünü kaleme aldı. Tuğla kalınlığındaki kitap oldukça sınırlı sayıda basıldı ve babam tarafından dağıtıldı. Kitapta, babamızın, dönemin Erzincan’ında çocuk ve genç olarak bizzat gördüğü, gözlemlediği kültürel ve etnografik adetleri, yaşayış biçimlerini zengin ayrıntılarla aktarışı özellikle dikkat çekici. Kaymakamlık yılları, mahrumiyet içindeki Anadolu kasabaları, bir kış günü her yerin karla kaplı olmasından dolayı doktor gelmediğinden, ağabeyim olacak ilk bebeklerini kaybedişleri… Derken Ankara yılları, Sanayi Bakanlığı, Devlet Planlama Teşkilatı, Teşvik Uygulama Dairesi kuruculuğu, Özallı yıllar, benim de sonradan kendime örnek alacağım kitap yazarlığı... Bir dönemin panoraması. Özal’dan gelen Anavatan Partisi kuruculuğunu reddedişi, Ankara’ya veda edip İstanbul’a göç edişimiz. Dolu dolu yaşanmış, pek çok yönüyle örnek alınası bir ömür. Ve yanıbaşında ise, ömrünün her anını birlikte geçirdiği; her an yanında, arkasında, önünde bulduğu, kitabını yazarken de her unuttuğu detayda muazzam hafızasına başvurduğu kıymetli annemiz… Kitabın ismi, babamın evlerinde çok kullanılan bir Erzincan deyişi: “Hele bir gün hiç unutmam”. Evet, iyi ki de “hiç unutmamış” ve her şeyi yazmış babamız… 🧿❤️🙏🏻
Serhan Bali retweeted
İş arayan bir gencin blog yazımın altına yazdığı yazıyı dikkatlerinize sunuyorum:
"Dün bir iş görüşmesine gittim. Ağlattı (!)
Piyasanın kötü gidişatından dolayı artık sanayiden umudu kesip esnaflara kadar iş aramaya başladım.
İlan şu: 15 kişilik yemek yapabilecek aşçı aranıyor.
İşverenle karşılıklı oturduk, beklentileri ve çalışma şartlarını konuşuyoruz.
Anlattıkları kabaca şöyle: * Sabah herkesten önce geleceksin, çay demleyeceksin.
* Mutfağı ve patronun ofisini temizleyeceksin.
* Üç katın paspasını atacaksın.
* Saat 10.00’da çay servisi yapacaksın.
* Saat 12.00’ye kadar 15 kişilik yemek hazırlayacaksın.
* Yemekten sonra mutfağı yeniden temizleyip bulaşıkları halledeceksin.
* Saat 15.00 çayında mutlaka kek, poğaça gibi ikramlar hazırlayacaksın.
* Akşam da patronun odasını tekrar temizleyip öyle çıkacaksın.
Bütün bunların karşılığında teklif edilen ücret: 28.000 TL.
Yol parası yok, çünkü evin yakınmış. Haftada bir gün izin varmış, ama o güne de bakacaklarmış.
Ben dinlerken kendi kendime düşündüm:
Bu bir aşçılık pozisyonu mu, kat görevlisi mi, çaycı mı, yoksa şahsi asistanlık mı?
En sonunda da dayanamadım:
“Gece gelip üzerinizi de örteyim mi beyefendi?” diye sordum.
Yanlış anlaşılmasın, hiçbir işi küçümsemiyorum. Aşçılık da yaparım, temizlik de yaparım, servis de yaparım. Yaptım da. Emek vermekten kaçmıyorum.
Ama bir kişiye dört-beş farklı pozisyonun sorumluluğunu yükleyip bunu tek bir maaşla normalleştirmek başka bir şey.
İş aramak, insanın emeğinin ve mesleki değerinin yok sayılmasını kabul etmesi anlamına gelmiyor.
İş arıyoruz diye insanlığımızdan ve çalışma koşullarından vazgeçmek zorunda değiliz."
Arkadaşlar bizim küçümen klasik batı müziği camiası yine karıştı :))) Bu camianın üyeleri X’de değil Insta ve Face’de yaşadıkları için X camiasını da bu hareketlenmeden haberdar edeyim dedim. Kendi paylaşımımı da ekledim ama ben bu tartışmanın tarafı değilim sadece - hatırlayanlar vardır- eski bir “Fazıl Say mağduru” olarak ben de Instagram hesabımdan paylaştığım yorumu ekledim. Fazıl’ın yorumu geldiği takdirde ki kesin gelecektir onu da iletirim sizlere (birbirimizi engellediğimiz için ben göremiyorum ama bana iletilecektir).
Müziği karıştırmayın bu işlere!
Bu yanlış argümana dün olduğu gibi bugün de hâlâ sarılan milyonlar var. Oysa arabeskin panzehiri hiçbir zaman Türk Beşleri olmadı olamazdı da. Çünkü bunlar farklı kültürel dünyaların, farklı toplumsal deneyimlerin ve farklı estetik anlayışların müzikleridir. Tıpkı o müzikleri üreten ve dinleyen insanların farklı dünyalara ait olabilmeleri gibi.
Kaldı ki Timur Selçuk da Türk Beşleri’nin çizgisinde müzik yapmıyordu. Onun müziği de kendine özgü, farklı kaynaklardan beslenen, özgün bir müzikal kimliğe sahipti. Her müziği aynı estetik ölçütlerle değerlendirmek, birini diğerinin karşısına yerleştirerek yüceltmeye ya da değersizleştirmeye çalışmak bana kalırsa meseleyi baştan yanlış anlamaktır.
Öte yandan Orhan Baba’nın arabeski de özellikle sonraki yıllarda ortaya çıkan pek çok arabesk örneğiyle karşılaştırıldığında, bugün hâlâ zevkle dinlenebilecek bir müziktir bence. Kendi estetik bütünlüğü, melodik zenginliği ve güçlü bir ifade dünyası vardır.
Ne Timur Selçuk’tan arabesk dinlemesini ne de Orhan Gencebay’dan Türk Beşleri’ni dinlemesini beklemek zorundayız. Onlar da birbirlerinin müziğini dinlemek, sevmek ya da benimsemek zorunda değiller.
Asıl mesele, farklı müzik kültürlerini birbirinin alternatifi, rakibi ya da ilacı olarak görmekten vazgeçebilmek. Bir müziğin değerini teslim etmek için başka bir müziği değersizleştirmemiz gerekmiyor.
1988 yılı TRT’de arabesk tartışması.
Timur Selçuk : Ben arabesk dinlemem, Orhan darılmasın O’nu da dinlemem. Yaptıkları müzik 21. Yüzyıla aday insanım müziği olamaz.
Orhan Gencebay: Timur Bey çok acıklı konuştu. Türk Beşleri çok sesli denemeler yaptılar, 60 yıldır bu halka dinletmeye çalıştılar ama halk bunları dinlemiyor.
Sağlam entelektüel tartışma olmuş👍
Egetürk’ü Almanya’da denedim ve baharatıyla vs damak tadıma uygun buldum ama bence Türkiye’deki Şahin marka sucuk Egetürk’ün başarılı bir muadili.
Bana göre dünyadaki en lezzetli sucuklar Almanya'da aynı firmanın ürettiği Egetürk ve Efepaşa marka sucuklardır. Ayvalıklı bir Girit göçmeni olan Burhan Öngören'in 1980'li yıllarda Köln'de kurduğu fabrikalarda ürettiği bu sucukları pek çok Avrupa ülkesinde bulmak mümkün ancak bildiğim kadarıyla resmi ithalat yoluyla Türkiye'ye getirilmiyor. Ya gurbetçiler getiriyor ya da bazı şarküteriler Avrupa'dan temin edip Türkiye'de satıyorlar. Üstelik kilo fiyatları yerli sucukların kilo fiyatı ile aynı. 15 yıldır yerli üretim sucuk yemiyorum ve sadece bu iki marka sucuğu tercih ediyorum. Türkiye'deki üreticiler neden bu kalitede üretim yapamıyor onu da anlamış değilim. Eğer denemeyen varsa denesin ama denerseniz bir daha yerli sucuk yemeyebilirsiniz :) (Reklam değildir, tüketici yorumu olarak paylaşmak istedim.)
Serhan Bali retweeted
Tutuklu İbb İmar Müdürü Ramazan Gülten krediyle alınmış arabasını satmış, bebekleri dünyaya gelmiş. Hiç gelirleri yok. Bir çocuk kitabı yazmış, eşi resimlerini çizmiş. Kitabın adı MÜJDE KUŞU. Kitapyurdunda 113 tl. Alalım, aldıralım, aileye moral, herkese duyarlılık olsun🙏
Türk Sineması, Türk Edebiyatı, Türk Müziği Demekten Neden Kaçınalım?
Türk sineması, Türk edebiyatı, Türk müziği, Türk şiiri gibi tanımlamaları kullanmaktan kaçınmak, benim gözümde, Türk halkının on yıllar, hatta yüzyıllar boyunca oluşturduğu kültürel ve sanatsal birikimi görmezden gelmek, bu birikimdeki tarihsel payını teslim etmemekle eş anlamlıdır.
Bir sanat dalını belirli bir halkın adıyla anmak, o halkın söz konusu alana kuşaklar boyunca yaptığı katkıları, geliştirdiği estetik anlayışı, oluşturduğu gelenekleri ve ortaya koyduğu eserleri tanımak anlamına gelir. Bu, ne başka halkların katkılarını yok saymak ne de herhangi bir kültüre üstünlük atfetmektir. Yalnızca tarihsel ve kültürel bir gerçekliği adlandırmaktır.
Bir halk, belirli bir sanat alanında kendine özgü bir üslup ve estetik dil geliştirmiş, zaman içinde kayda değer bir birikim oluşturmuş, kalıcı eserler ortaya koymuş ve uluslararası ölçekte kendisinden söz ettirebilmişse o halkın adıyla anılan bir sanat geleneğinden söz etmek son derece doğaldır.
Dolayısıyla Kürt sinemasından, Kürt müziğinden ya da Kürt edebiyatından söz edilmesinde de yadırganacak hiçbir şey yoktur. Nitekim bugün, kendine özgü tarihsel ve edebî birikimiyle bir Kürt edebiyatı ve bir Kürt müziğinden söz etmemizi mümkün kılan yeterince eser ve kaynak bulunduğunu düşünüyorum.
Mesele, bir halkın kültürel ve sanatsal varlığını tanırken diğerininkini görmezden gelmemektir. Kültürel çoğulculuk, herhangi bir halkın sanatsal mirasını inkâr ederek değil, her birinin tarihsel katkısını hakkaniyetle teslim ederek mümkün olur.
Türk kültürünün ve sanatının adını koymaktan çekinmek de başka halkların kültürel varlığını yok saymak da aynı ölçüde yanlış bir tutumdur.
Sanatı mı kişiliği mi? İşte yine bütün mesele bu…
Pablo Neruda a avoué sans le moindre remords dans ses propres mémoires avoir violé une domestique intouchable qui vidait ses latrines, avant d'abandonner sa fille unique lourdement handicapée pour la laisser mourir dans la misère.
Il reste pourtant célébré dans le monde entier comme le plus grand poète de l'amour du 20e siècle, prix Nobel de littérature en 1971 et figure morale de la gauche chilienne aux côtés de Salvador Allende.
Dans l'imaginaire collectif, le sénateur communiste incarne le chantre passionné des femmes et le défenseur lyrique des peuples opprimés et des humbles face aux puissants.
La réalité, écrite de sa propre main dans son autobiographie posthume J'avoue que j'ai vécu publiée en 1974 et documentée par sa correspondance familiale conservée aux archives de Santiago, dévoile un homme d'une cruauté glaciale envers les plus vulnérables.
En 1929, alors âgé de 25 ans et nommé consul du Chili à Ceylan, l'actuel Sri Lanka, le diplomate loge dans un bungalow où une femme tamoule de la caste des intouchables vient chaque matin vider le seau de ses excréments au fond de sa chambre.
Dans ses mémoires, Neruda raconte froidement comment, un matin, il a saisi la jeune femme silencieuse par le poignet, l'a entraînée de force vers son lit et l'a violée pendant qu'elle restait totalement figée, les yeux grands ouverts, en refusant de lui sourire et en ayant, écrit-il, raison de le mépriser.
Quelques années plus tard, le 18 août 1934 à Madrid, son épouse néerlandaise Maruca Reyes met au monde leur unique enfant, Malva Marina, qui naît atteinte d'une grave hydrocéphalie provoquant une déformation de sa boîte crânienne.
Incapable de supporter la vue de cette enfant malade qu'il qualifie dans ses lettres privées d'être parfaitement ridicule et de point-virgule, un vampire de 3 kilos, le poète abandonne sa femme et son bébé dès 1936 pour refaire sa vie avec sa maîtresse.
Installée aux Pays-Bas dans une misère noire, la mère de l'enfant lui envoie des dizaines de lettres désespérées pour le supplier de verser une pension alimentaire permettant de payer la famille d'accueil qui soigne la petite fille incapable de marcher et de parler.
Bien qu'il touche des revenus confortables de diplomate en France puis au Mexique, Neruda refuse de lui envoyer l'argent promis et ignore ses appels au secours pendant que l'armée allemande envahit les Pays-Bas.
Malva Marina meurt finalement dans le dénuement le 2 mars 1943 à Gouda, à l'âge de 8 ans, sans que son père ait jamais daigné venir la voir ni assister à ses obsèques.
En parallèle de ces abandons, le militant communiste met sa plume au service de Joseph Staline en lui dédiant des odes à sa gloire et participe activement à Mexico, en mai 1940, à l'organisation logistique de la première attaque armée dirigée par le peintre David Alfaro Siqueiros pour assassiner Léon Trotski.
L'homme que des générations de lecteurs ont vénéré comme le poète de la tendresse et de la fraternité humaine s'est comporté en prédateur colonial face à une domestique sans défense et a renié sa propre fille handicapée jusqu'à sa mort.
Tim Cook Bey meşhur Apple mağazasına 200 metre uzaklıktaki Cadde Kültür Sanat’ta yarın vereceğim Tosca operası dersime katılıp Apple Music Classical hakkında Türk halkına beklediği güzel haberi verecek.
Serhan Bali retweeted
🎙️En çok takdir ettiğiniz kişi kim?
Cevad Prekazi:
“Tito, Kemal Atatürk, Ernesto Che Guevara, Nikola Tesla.”
Dear Mr. Cook,
As a classical music journalist and the founder and editor-in-chief of Andante, Türkiye’s leading classical music magazine, I would like to raise a question that has puzzled me for quite some time.
Why is Apple Music Classical still unavailable in Türkiye, even though the service is accessible in neighboring countries such as Azerbaijan, Armenia, and many others?
Türkiye has a vibrant classical music scene, with internationally acclaimed musicians, orchestras, opera companies, festivals, and a substantial audience of devoted classical music listeners. It is therefore difficult to understand why Turkish music lovers continue to be excluded from this exceptional platform.
Is there a particular legal, licensing, or commercial reason behind this situation? And, more importantly, does Apple have any plans to make Apple Music Classical available in Türkiye in the foreseeable future?
As someone who has dedicated more than three decades to promoting classical music, I would sincerely appreciate your response.
Kind regards,
Serhan Bali
Founder & Editor-in-Chief
Andante Classical Music Magazine
Türkiye
I just had the best Turkish tea and simit with volleyball legend @edaerdem14. Thanks for the wonderful conversation and warm welcome to beautiful Ankara!
ALT Tim and Eda sit side by side on a couch chatting, with glasses of Turkish tea and plates of simit on a red table in front of them.
Bugünlerde elimden düşürmediğim, okumalara doyamadığım önemli bir kitap. Anthony Bale inanılmaz iyi bir iş çıkarmış. Kitapta İstanbul’a da 14 sayfa ayrılmış. Bu başyapıtı titizlikle yayına hazırlayan Mundi’ye, editörü Merin Sever’e ve kitabın çevirmenine de bol bol teşekkür etmek istiyorum. Hele bir kaynakça kısmı var ki beni benden aldı. @canyayinlari
Serhan Bali retweeted
Dün gece yarısı @milletsahidim hesabı mahkeme kararıyla erişime engellenmiştir. Aynı çalışma artık bu hesaptan devam edecektir. Herkesten bu bilginin yayılmasını dayanışma duygularınıza sığınarak rica ederiz.
"Söz tüm duvarları aşar, duymak isteyene ulaşır." s.13
Kuzey Avrupa Rönesansının resimdeki öncü figürlerinden Flaman ressam Hieronymus Bosch‘un “Dünyevi Zevkler (Hazlar) Bahçesi” adı verilen triptiği, BuaRt Sanat Atölyemizce düzenlenen Madrid-Toledo-Segovia gezimiz (28 Ekim-1 Kasım 2026) sırasında ziyaret ettiğimiz Madrid Prado Müzesi gezimizin doruk noktalarından biriydi. İnsanı afallatan, uzun süre kendine baktıran, incelettiren, sorgulatan, neyin ne olduğunu anlamaya (beyhude yere) sevk eden, çağları aşan, akıl almaz bir başyapıt. En çok sevdiğim ressamların başında gelen Bosch’un bu başyapıtı 20. Yüzyıl başında ortaya çıkacak sürrealizm akımının öncülü, Picasso’ya, Dali’ye ilham veren eser olarak bile tanımlanır. Bosch’un, triptiğin orta panelinde neler anlatmak istediği aslında hâlâ açık değildir ama sağ panelde “cehennnem”in sertçe işlenmiş olması, orta panelde sergilenenlerin; şehveti, nefsin kurbanı olmayı, yaratıcının kutsal kitaptaki emirlerine uymamayı, kutsal sayılan erdemlerden nasibini almamışlığı simgeleyen, mantık sınırlarının ötesine geçen eylemler olduğunu düşündürür bizlere. Ayrıca, bir müzik adamı olarak, sağ paneldeki cehennem tasvirlerinin içinde müzik aletleri ve notaların da yer almasını, din adına karar vericilerin her yüzyılda müziğe ama özellikle de “şehvet uyandırdığı”, “insanı günaha sürüklediği” düşünülen müziklere yönelik olumsuz bakışın tezahürü olarak yorumlamam elbette mümkün.
@buartsanatatolyesi @abanugklp #hieronymusbosch
“Binbir bilginin bekçisi” Dr. Erol Mütercimler hocamızla bu sabah Üsküdar’da kahvaltı keyfi yaptık. Bol bol “biyografi çalışması” yaptık, güldük-eğlendik-öğrendik 😀 Hitit Tour’un titiz organizasyonuyla, hocamızla birlikte yapacağım sürpriz etkinlikler üzerine plan program yaptık. Hepsi yakında 🥳
Serhan Bali retweeted
19 yaşında hayata gözlerini yuman Can Akaş'ın babası Cem Akaş: Elektronik sigara ya da sıvı sigara denen mereti daha ciddiye alsaydım, oğlum hayattaydı
gazeteoksijen.com/turkiye/el…
